Ik rijd met de Hackenporsche door de stad
29/7/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Darina Schweizer
Een boodschappenkarretje? Voor mij klonk dat lange tijd als een bejaardentehuis. Tegenwoordig rol ik er vrijwillig mee door de stad.
«Het is toch wel een beetje gênant», denk ik, als ik voor het eerst met een boodschappenkarretje het huis uitga. Op het platteland, waar ik ben opgegroeid, hadden alleen gepensioneerden «een ‘Poschtiwägeli’». Voor mij waren die de voorloper van de rollator. Nog een stapje dichter bij de pensioengerechtigde leeftijd.
Maar mijn wekelijkse boodschappen als een lastdier naar huis slepen? Daar had ik geen zin in toen ik naar de stad verhuisde. Ik wilde ook geen auto kopen, als ik alles met het openbaar vervoer kan bereiken.
Dus besloot ik om in plaats van een voorstedelijke tank een kleine auto te kopen.
Tussen een rammelbak en een luxeauto
Het assortiment in Galaxus is enorm: Er zijn rammelbakken vanaf 16 frank en boodschappen-Bentleys tot wel 400 frank. De inhoud varieert van 25 tot meer dan 100 liter. Uiteindelijk wordt het een wendbare middenklasse-boodschappenwagen: de Rolser Eco Pep 2L.
- Van 0 naar 5 km/u in minder dan tien seconden
- 40 liter bagageruimte
- Aandrijving op twee voeten
- Lichtgewicht chassis met aluminiumlook
- Cabriokap
- Aerodynamische klapconstructie
- Materiaalopbouw met geoptimaliseerde kringloop (van 100 procent gerecycled katoen en PET)
Maar hoe rijdt de Rolser Eco Pep 2L, die ik liefkozend «Rolser Royce» heb gedoopt?
Eerste proefrit
Migros, station Enge in Zürich. Ik slinger door de diepvriesgang en sla af bij de bakkerijhoek. De boodschappenkar is wendbaar, je kunt hem makkelijk besturen. En het smalle ontwerp is ook handig tussen de schappen door.
Ik heb de inhoud echter overschat. De laatste twee pakjes cherrytomaten zijn er één te veel. Het zakje dreigt van het laadvlak af te glijden. Ik moet het omhoogtrekken en weer op zijn plek schuiven. En het deksel, dat alleen met een metalen ring wordt vastgezet, krijg ik ook niet dicht. Een knopje of klittenbandsluiting zou handig zijn. Dus ben ik gedwongen om in de halfopen cabrio verder te rijden.
Comfortabel tot aan de voordeur
Snel weer naar huis. Ik til de trolley in de bus. Dat gaat prima, totdat de bus over een hobbelig stuk weg rijdt. De trolley dreigt om te vallen. Ik moet hem verplaatsen en zijdelings erin parkeren. Jeetje, dat moest er nou net gebeuren! Maar goed: parallel aan de rijrichting staat hij iets stabieler.
Als de bus stopt, til ik mijn boodschappenkar uit de bus en rol ik naar huis. Het is bijna alsof ik vlieg: geen pijnlijke bovenarmen, geen ingesneden vingers, geen stoppen en parkeren.
Op de helling faalt de Royce
Maar dan sta ik voor een onoverkomelijk obstakel: de trap naar de flat. « Tillen of rollen?», vraag ik me af. De eerste trap doe ik op spierkracht (wie push-ups kan doen, zou ook een «oma-karretje» moeten kunnen optillen). Tja, dat dacht je dan. De trolley is te zwaar voor twee verdiepingen. Dus trek ik hem naar de volgende trede, leun een beetje achterover, trek weer en gooi mijn gewicht opnieuw naar voren. Als een slecht afgestelde metronoom slinger ik de trap op.
Pas dagen later, als de trolley ingeklapt in de kelder staat, ontdek ik: er zijn ook Offroad-Modelle trapklimmodellen met drie wielen aan elke kant. Ach ja. Achteraf ben ik vaak al slimmer geweest. Inmiddels dragen we de Rolser Royce alleen nog maar met z’n tweeën de trap op.
TÜV-keuring doorstaan – met ruimte voor verbetering
Mijn conclusie: de Rolser Eco Pep 2L heeft kleine minpuntjes. Andere modellen van merken zoals Andersen of reisenthel bieden, afgezien van het design, al meer – soms zelfs voor dezelfde prijs.
Toch was mijn aankoop de moeite waard. Mijn Rolser Royce is een verrassend comfortabele stadsflitser die mijn dagelijkse leven makkelijker heeft gemaakt. Ik sleep nooit meer tassen mee. Zelfs geen boodschappenmandjes, want ik scan en verpak mijn boodschappen meteen. Mijn rug en schouders zijn me er dankbaar voor. En als ik zware spullen zoals glasafval, potgrond of pakketjes moet vervoeren, haal ik de bak gewoon uit het frame en zet ik alles met elastieken vast op het laadvlak.
Dat boodschappenkarretjes alleen iets voor oude mensen zijn, heb ik achter me gelaten. In de stad zoeven er net zoveel jonge als oude mensen mee rond. En ja, ook mannen. Mijn baas is er een van.
Als ik tegenwoordig nog iemand zie die zich met boodschappentassen in de strijd begeeft, denk ik alleen nog maar: «Het is toch wel een beetje gênant.»
Zou jij met een boodschappenkarretje rondrijden? Schrijf het in de reacties.
Conclusie
Dag draagtassen
De Rolser Eco Pep 2L bewijst: boodschappentrolleys zijn allang niet meer alleen voor gepensioneerden. Wie zijn boodschappen niet meer wil sjouwen, krijgt een lichte, wendbare en verrassend stijlvolle alledaagse hulp. Met 40 liter inhoud en een draagvermogen van maximaal 40 kilogram maakt hij het winkelen aanzienlijk comfortabeler. Afhankelijk van de belading staat hij echter wat wankel op de wielen, ook door het te smalle laadvlak, en de tas kan met een verzwaarde metalen ring slechts halfslachtig worden gesloten. Ook een trapklimfunctie ontbreekt.
Pro
- mooi
- licht
- 40 liter inhoud/40 kilogram draagvermogen
- van 100 procent gerecycled katoen en PET
- ruimtebesparend en opvouwbaar
Contra
- niet altijd stabiel
- geen klittenband of knoop om te sluiten
- geen traploopfunctie
- enigszins smal laadoppervlak
Darina Schweizer
Senior Editor
Darina.Schweizer@digitecgalaxus.chIk hou van alles met vier poten of wortels - vooral van mijn asielkatten Jasper en Joy en mijn verzameling vetplanten. Mijn favoriete bezigheden zijn rondsnuffelen met politiehonden en kattencoiffeurs op reportages of gevoelige verhalen laten opbloeien in tuinbrocki's en Japanse tuinen.
Deze artikelen kunnen je ook interesseren
8 opmerkingen
later