Geschat wordt dat ongeveer acht miljoen kinderen tussen de jaren vijftig en tachtig op aanwijzing van artsen naar zogenaamde kinderherstelhuizen werden gestuurd en verstoord of getraumatiseerd terugkwamen. Wat veel van deze kinderen daar hebben meegemaakt, beïnvloedt hen tot op de dag van vandaag: heimwee, eenzaamheid, dwang en geweld. Hun lot was lange tijd taboe. Het is tijd om de deur naar het verleden wijd open te zetten: hoe was dit mogelijk en wie was daarvoor verantwoordelijk?

De historica en journaliste Hilke Lorenz heeft met veel voormalige 'verzonden' kinderen gesproken. Ze vertelt hun verhalen en volgt hun aanwijzingen. Sommige herinneringen zijn fragmentarisch, zijn soms meer een gevoel of een vermoeden dan een zekerheid. Veel volwassenen spreken voor het eerst over hun ervaringen en beginnen net te begrijpen welke invloed de weken en maanden in de kinderkuur op hun verdere leven hebben gehad. Wat Hilke Lorenz daarnaast in de archieven vindt, is schokkend. Het gaat niet alleen om de opvoedingsmethoden van de nazi's, die door de continuïteit van het personeel werden voortgezet. Haar onderzoek onthult ook de winstgevende handel die werd gedreven met het verzenden van kinderen, waarbij artsen, instellingseigenaren, zorgverzekeraars en verenigingen betrokken waren.