Een tragisch ongeluk. Zo noemt de pers het wanneer een cabrio met inzittenden van de steile kliffen aan de kust naar beneden stort. "Natuurlijk was dat niet de waarheid," schrijft de naamloze vertelster, die als enige weet wat er echt is gebeurd, en voegt in haar notitieboekje samen, "wat misschien altijd al bij elkaar hoorde, zonder dat we het wisten." Ze is stijlvol en slim, een muziekmanager, een succesvolle selfmade vrouw wiens gezicht de cover van VOGUE-Business siert. De werkelijkheid achter de schermen van haar benijdenswaardige bestaan is echter somber: haar vader is dood, behalve haar moeder, die langzaam weer het leven probeert op te pakken, heeft ze geen familie, en zelf gelooft ze al geruime tijd niets meer te kunnen voelen. Een telefoontje laat haar - als het al geen gelukkig, dan toch tenminste stabiel geloofd - leven in elkaar storten. Van de ene op de andere dag stapt ze in de auto en rijdt weg. Terug naar de bedrieglijk mooie stad aan zee, die ze twintig jaar geleden heeft achtergelaten. Daar waar een lang vergeten herinnering begraven ligt. Daar waar ze ooit Alec was, een van de Furieën. Toen was ze zeventien jaar oud. Verscheurd en gedreven door wat lang geleden is en wat nooit meer kan zijn, dwaalt ze in een dronken delirium tussen vergeving en vergelding door hetgene wat van haar leven over is - tegemoet aan het onomkeerbare.