De Ilias wordt beschouwd als de oudste poëzie van het Westen. Homer verwerkte niet alleen zijn eigen gedachten, maar putte ook uit overleveringen van mondelinge poëzie tot in de Kretenzisch-Myceense tijd. Daarbij plaatste hij het traditionele - volgens een samenhangend plan - in een geheel nieuwe context met een complexe indeling en ordening. Het epos illustreert de morele gematigdheid, zelfbeheersing als de hoogste vorm van menselijk handelen en geeft aanwijzingen voor het juiste gedrag tegenover de goden.