Ida heeft niets bij zich behalve de oude, gekraste harde koffer van haar moeder, een paar favoriete kleren en haar MacBook als ze haar huis verlaat. Het is waarschijnlijk een afscheid voor altijd van het stadje waar ze haar hele leven tot nu toe heeft doorgebracht. Afscheid nemen is niet haar sterkste punt; ze heeft het zelfs niet op de begrafenis van haar moeder twee maanden geleden gered. Op het station kiest ze de trein die het verst weggaat - ze wil absoluut niet naar haar zus Tilda in Hamburg - en belandt op Rügen. Zonder plan, alleen met een grote klomp van woede, verdriet en schuld in haar buik, dwaalt ze over het eiland in de Oostzee. Uiteindelijk ontmoet ze Knut, de lokale café-eigenaar, en zijn vrouw Marianne, die Ida zonder aarzelen bij zich opnemen. Met z'n drieën ontbijten ze elke ochtend met afbakbroodjes, de dag brengt Ida door met Marianne, ze wandelen samen door het bos of spelen Skip-Bo, 's avonds werkt Ida met Knut in de Robbe. En ze leert Leif kennen, die net zo beschadigd is als zij. Plotseling wordt alles een beetje lichter, draaglijker in Ida's leven. Tot haar wereld kort daarna weer op zijn kop wordt gezet.