Uw gegevens. Uw keuze.

Als je alleen het noodzakelijke kiest, verzamelen we met cookies en vergelijkbare technologieën informatie over je apparaat en je gebruik van onze website. Deze hebben we nodig om je bijvoorbeeld een veilige login en basisfuncties zoals het winkelwagentje te kunnen bieden.

Als je overal mee instemt, kunnen we deze gegevens daarnaast gebruiken om je gepersonaliseerde aanbiedingen te tonen, onze website te verbeteren en gerichte advertenties te laten zien op onze eigen en andere websites of apps. Bepaalde gegevens kunnen hiervoor ook worden gedeeld met derden en advertentiepartners.

Opinie

50 uur met 'GTA 6': Wij zijn enthousiast – en wat vind jij?

Domagoj Belancic
20/11/2026
Vertaling: machinaal vertaald

Vier redacteuren, 50 uur speeltijd en talloze indrukken: we hebben 'GTA 6' helemaal grijsgespeeld en vertellen je of de monstergame ons bij de lancering heeft weten te enthousiasmeren.

Waarschuwing: In dit artikel schrijven we over inhoud die tot het tweede hoofdstuk van het verhaal van «GTA 6» gaat.

Waar blijft onze review van «GTA 6»? Helaas hebben we van Rockstar Games geen vroege toegang gekregen tot de grootste game aller tijden. Onze XXL-review volgt op 3 december. De redactie heeft tot nu toe echter al in totaal 50 uur in de enorme spelwereld van Leonida doorgebracht en eerste indrukken van deze monstergame verzameld.

Om zoveel mogelijk aspecten van het spel te dekken, hebben we de taken verdeeld. Ik concentreer me op de verhaalmissies. Onze race-expert Simon bekijkt de voertuigen van dichterbij. Fijnproever Florian zoekt naar het beste eten en de leukste nevenactiviteiten. En wildcard Philipp verkent de spelwereld kriskras, chaotisch als hij is.

We willen ook jouw mening lezen. Waar heb jij de meeste tijd aan besteed – en voldoet «GTA 6» tot nu toe aan je verwachtingen?

Het verhaal: Empathie in plaats van chaos

Geschreven door Domagoj.

Voordat ik «GTA 6» opstart en de controller in mijn handen neem, heb ik spijt van mijn beslissing. Waarom in hemelsnaam heb ik gekozen voor de verhaalmissies? Ik wil niet door het verhaal rennen, maar onzin uithalen, de wereld verkennen en onschuldige voorbijgangers omleggen. Maar mijn zorgen verdwijnen snel als sneeuw voor de zon – het verhaal is zo goed dat ik mezelf moet dwingen om rustiger aan te doen. Na iets minder dan 15 uur heb ik al een derde uitgespeeld.

Doe eens rustig aan. Niet zo makkelijk als het verhaal zo goed is. Hier neem ik tenminste de tijd om te mediteren.
Doe eens rustig aan. Niet zo makkelijk als het verhaal zo goed is. Hier neem ik tenminste de tijd om te mediteren.

Dat Rockstar Games goede verhalen kan vertellen, was me als fan van de «GTA»-reeks al duidelijk. Wat de studio met «GTA 6» bereikt, blaast me echter omver. Voor het eerst vind ik de hoofdpersonages in een «GTA»-game echt sympathiek. Jason en Lucia zijn geen psychopathische gangsters, maar echte mensen met echte gevoelens. En in een flashback kom ik erachter dat de twee een baby hebben. Kudos aan Rockstar dat ze deze bom in eerdere trailers niet hebben laten afgaan.

De nevenpersonages krijgen ook meer diepgang dan voorheen. Ze zijn weliswaar veel karikaturaler dan Jason en Lucia, maar geven in dialogen, sms-berichten en missies meer inzicht in hun karakter. Vooral de paranoïde Cal, de coke-snuivende Donnie (oink, oink) en de ex-stripper Vicki zijn me na aan het hart gaan liggen.

Ik moet constant die nietsnut Donnie redden. Ik hou van hem.
Ik moet constant die nietsnut Donnie redden. Ik hou van hem.

In het eerste hoofdstuk zijn het juist de rustigere momenten die me bijzonder bevallen. Ik repareer mijn huis, ga boodschappen doen, haal Lucia op uit de gevangenis en ga met haar op dates – inclusief een absoluut waanzinnige partynacht met drugs in Vice City (wat een geweldige missie!).

Dat ik daarbij steeds weer word onderbroken door tussenfilmpjes, stoort me niet. Integendeel. De dialogen zijn zo verdomd goed geschreven. Mijlenver verwijderd van het ongrappige en overcorrecte Millennial Writing dat de afgelopen jaren in veel AAA-games (en films) te "bewonderen" was. Wie «GTA 6» na het spelen nog steeds als "woke" bestempelt, moet eens diep in de spiegel kijken en zijn levensinstelling grondig heroverwegen.

De tussenfilmpjes zetten nieuwe standaarden voor het medium.
De tussenfilmpjes zetten nieuwe standaarden voor het medium.

Bijzonder indrukwekkend is ook hoe moeiteloos en elegant Rockstar Games me al die complexe gameplay-mechanieken en systemen bijbrengt. Ik leer hoe ik moet schieten, sluipen, autorijden, vliegtuigen vliegen, boten besturen, duiken, drugs gebruiken, biljarten en racen.

Wat bij andere studio's zou uitmonden in een eindeloze tutorial, voelt bij Rockstar organisch aan en is elegant verweven met de storytelling.

Zoveel gameplay-systemen – dat zou genoeg zijn voor een dozijn spellen.
Zoveel gameplay-systemen – dat zou genoeg zijn voor een dozijn spellen.

De empathie die ik voel voor Jason en Lucia heeft ook invloed op hoe ik «GTA 6» speel. De twee zijn geen zielloze avatars die ik zonder wroeging misbruik om op een schietpartij te gaan. Ze houden van elkaar. Ze willen voor hun zoon een gezamenlijke toekomst opbouwen. Hun verhaal heeft een urgentie, een hoger doel. Alle "onzin" die ik uithaal, dient dat doel.

Ja, ik beroof winkels, steel auto's en verkoop drugs. Maar ik betrap mezelf er steeds weer op dat ik bewust afzie van dodelijk geweld. Ik spaar onschuldigen, deel knieschoten uit in plaats van hoofdschoten, en gebruik honkbalknuppels in plaats van kapmessen. Zo verzamel ik punten op mijn karmarekening en ben ik blij dat Jason en Lucia bij de "good guys" horen. Gek.

Jason en Lucia houden van elkaar. En ik hou van hen.
Jason en Lucia houden van elkaar. En ik hou van hen.

Is bij deze geaarde en menselijkere benadering van het verhaal nog wel een overdreven weergave van geweld nodig? Ik vind van wel. Want ik weet wat ik theoretisch allemaal zou kunnen doen. Het geweld in «GTA 6» voelt realistisch en ongemakkelijk aan. Dat geeft mijn "good guy"-speelstijl nog meer gewicht.

Bovendien knallen de actiescènes met deze contrasten des te harder. Zo behoort de bombastische finale van het eerste hoofdstuk tot het beste wat ik ooit heb gespeeld. Eerst de schokkende schietpartij met de corrupte agenten. Dan de waanzinnige achtervolging, gevolgd door een brutaal vuistgevecht in Jasons brandende hut. En als kers op de taart schiet ik me in het ziekenhuis een weg naar buiten in een rolstoel. Geweld en doden zijn hier een noodzaak. De actie escaleert en jaagt mijn hartslag tot de laatste seconde de hoogte in. Dat is gewoon fucking episch en de 13 jaar wachttijd dubbel en dwars waard.

Wat een finale.
Wat een finale.

De grote autodiefstal

Geschreven door Simon

Natuurlijk zijn er ook in «GTA 6» weer talloze (!) voertuigen aanwezig – allemaal geïnspireerd op echte automerken. Zo makkelijk stelen als vroeger kan ik de auto's echter niet. Voor sommige heb ik gekloonde sleutels nodig en om geparkeerde bolides te starten, moet ik eerst een minigame met de analoge sticks voltooien. Een geslaagde vernieuwing.

De auto's zijn nu ook veel fragieler dan in de vorige versies. In onze launch-livestream heb ik Domagoj vervloekt omdat hij mijn vers gerepareerde pick-up binnen enkele seconden in de prak reed. Wie zonder problemen wil rijden, moet zijn auto regelmatig naar de garage brengen. En soms ook tanken. Het gevolg is dat ik me niet meer hersenloos in het verkeer kan storten, omdat ik anders nooit aankom. Dat past bij de algemeen realistischere koers van het spel en maakt het rijden nog uitdagender en spannender.

De schade is zichtbaar – en heeft een grote invloed op het rijgedrag.
De schade is zichtbaar – en heeft een grote invloed op het rijgedrag.

Een bijzondere aandacht gaat bij «GTA 6» echter uit naar boten. Meteen in de eerste missie met Jason bestuur ik het afgetrapte schip van zijn paranoïde vriend Cal. Later krijgt hij zijn eigen boot inclusief duikuitrusting om te duiken naar vermiste drugspakketten en lang vergeten schatten.

Geweldig – Rockstar Games benut de maritieme wereld van Leonida maximaal. Ook jetski's, moerasboten en watervliegtuigen maken duidelijk dat water een belangrijkere rol speelt dan in het vijfde deel.

Drie vrienden op een boottochtje. Hoe idyllisch.
Drie vrienden op een boottochtje. Hoe idyllisch.

Voor het eerst is reizen met het openbaar vervoer mogelijk. Al heb ik vier uur gewacht op een bus die nooit kwam. Zo zou het in het echte Florida waarschijnlijk ook zijn geweest.

Rockstar simuleert gewoon een heel netwerk voor openbaar vervoer.
Rockstar simuleert gewoon een heel netwerk voor openbaar vervoer.

De trein was stipter en lijkt er comfortabel uit te zien.

De trein ziet er heel behoorlijk uit – in tegenstelling tot de bloederige Lucia.
De trein ziet er heel behoorlijk uit – in tegenstelling tot de bloederige Lucia.

Ook exotische vervoersmiddelen zoals graafmachines, golfkarretjes of e-scooters mogen niet ontbreken. Mijn hoogtepunt was dit voertuig dat ik van een kranige gepensioneerde heb gestolen. Zeer tot ongenoegen van de eigenaresse.

Haal me maar in, nanana.
Haal me maar in, nanana.

Als volgende ga ik me storten op de talloze races die in Leonida plaatsvinden. In Port Gellhorn heb ik al een rondje op de Gellhorn Raceway voltooid. Ik ben verbaasd hoe pittig de moeilijkheidsgraad is. Ik moet mijn nette rijstijl uit andere racegames zoals Forza Horizon 6 heroverwegen. De tegenstanders zijn echte klootzakken die me op het circuit aanvallen – dankzij het herziene schademodel een gemene, maar effectieve strategie.

Niet zo makkelijk om hier te overleven.
Niet zo makkelijk om hier te overleven.

Taco's, gamen en biljarten

Geschreven door Florian.

Voedselinname in «GTA 6» heeft een systeem. Niet alleen is de keuze aan eetbare items gigantisch, mijn eetgewoonten hebben invloed op zowel de gezondheid als de lichaamsbouw van Jason en Lucia. Een burrito hoeft echter niet per se negatief te zijn, alleen omdat hij volgepropt zit met vet en dubieus vlees. Natuurlijk is een appel gezonder. Maar zoals in het echte leven hebben de koolhydraten in-game ook positieve effecten – mits ik ook genoeg calorieën verbrand.

Dik worden? Dat duurt een tijdje.
Dik worden? Dat duurt een tijdje.

Mijn taco-verslaafde Jason (shout-out naar «Valentin’s Cuban Cuisine») heeft ook daadwerkelijk behoorlijk lang nodig voordat het shirt voor het eerst strak om de buik spant. Omgekeerd gaat het echter vrij snel om de kilo's in de eigen sportschool op het terras er weer af te trainen – wat ben ik jaloers op zijn stofwisseling. Het overzicht houd ik via de Health-app op Jasons telefoon. Deze toont kracht- en uithoudingsniveaus.

Cool: Bij het gewichtheffen voel ik weerstand in de adaptieve triggers van de PS5-controller.
Cool: Bij het gewichtheffen voel ik weerstand in de adaptieve triggers van de PS5-controller.
Zoals in het echte leven. Alleen gaat het afvallen sneller.
Zoals in het echte leven. Alleen gaat het afvallen sneller.

Echt moeilijk vind ik de dagelijkse workout-routine als ik net op mijn Playstation 5 aan het gamen ben. Juist: Jason heeft een PS5 met een selectie aan verrassend uitgebreide games bij hem thuis. Daar heb ik tot nu toe meer tijd aan besteed dan me lief is. De ene is een avant-gardistisch griezelspel waarvan ik nog steeds niet zeker weet waar het eigenlijk over gaat. Cool is het desondanks. De andere heet «Dezombifier» en speelt zich af in een dystopische toekomst en ik moet – oh wonder – zombies killen.

Gamen in een game. Welkom in de toekomst.
Gamen in een game. Welkom in de toekomst.

Om te voorkomen dat Jason een echte huismus wordt, sleuren Cal en Lucia me af en toe mee naar buiten. Cal om te vissen, Lucia om uit te gaan. Het enige wat nog ontbreekt is Roman voor het bowlen.

Vissen is best oké, maar zoals in het echte leven ook saai (sorry, Lorenz). Na de eerste successen en lekkere vissen breng ik de tijd liever door in het water of tijdens het duiken onder water.

Anders is het bij het biljarten in de bar. Omdat de eerste biljartpartij (op Lucia's «Welcome-Home»-feestje) wordt onderbroken door een paar vechtlustige mariniers, ga ik later nog eens terug. En dat is SUPER vet. Ik kan de keu uitlijnen zoals ik wil en de stootkracht bepalen. In het begin snapte ik er niks van, inmiddels ben ik goed op weg. Ik vrees bijna dat dit mijn nieuwe golf wordt. In «GTA 5» heb ik (zonder liegen) ongeveer 50 uur in-game golf gespeeld.

In 2039, wanneer «GTA 7» verschijnt (als Rockstar het wil), zullen we zien hoeveel uur biljarten het zijn geworden... of dat er inmiddels een nog onontdekte minigame mijn hart heeft veroverd.

Mijn nieuwe verslaving?
Mijn nieuwe verslaving?

Een reis kriskras door Leonida

Geschreven door Philipp.

Eigenlijk ben ik geen bijzondere «GTA»-fan – meer. Mijn liefde brandde heet en vurig voor de eerste twee 2D-delen. De 3D-afgeleiden heb ik daarna voornamelijk bij vrienden gespeeld. Pas «GTA 5» kon me met zijn filmische enscenering en de drie speelbare protagonisten tot het einde boeien. Hoewel alle drie asociale klootzakken waren.

De wereld staat op zijn kop. Ook ik ben verbaasd hoe sympathiek Jason en Lucia zijn.
De wereld staat op zijn kop. Ook ik ben verbaasd hoe sympathiek Jason en Lucia zijn.

Nadat ik zo'n 15 uur kriskras door Leonida heb gescheurd en me een keer door het all-you-can-eat-buffet heb gegeten, kom ik tot de conclusie: het nieuwste deel speelt als «GTA 5» gemixt met «Red Dead Redemption 2» vermenigvuldigd met een veelvoud. Wat Rockstars nieuwste game allemaal te bieden heeft, is qua detailniveau en omvang bijna obsceen. Er is weer een overvloed aan "mini"-games die niet onderdoen voor echte spellen. Op de tv draaien complete series. En kan ik van de «Vampire Survivor»-afgeleide «Street Trash 3» alsjeblieft een aparte game krijgen?

In tegenstelling tot het echte leven luister ik in «GTA 6» zelfs naar de radio. Hoewel ik nog geen zender met fatsoenlijke synthwave heb gevonden. Bij de blueszender word ik daarvoor beloond met uitspraken als "the only thing that gives me the Blues are commercial breaks". 10 van de 10, no notes. Er zijn zelfs meerdelige podcasts. Verdomme, ik heb voor de echte al nauwelijks tijd.

«GTA 6» is een luilekkerland zoals de gamewereld nog niet eerder heeft gezien.

Cruisen en podcasts luisteren – dat doe ik in het echte leven ook vaak. Alleen vermoord ik daar niet zoveel mensen.
Cruisen en podcasts luisteren – dat doe ik in het echte leven ook vaak. Alleen vermoord ik daar niet zoveel mensen.

Visueel twijfelde ik in het begin nog of ik de game alleen technisch indrukwekkend vond, of ook echt mooi. «GTA 6» is minder gestileerd dan zijn voorgangers en zet meer in op realisme, ook optisch. Met de onscherpe glinstering en flikkering bij ver verwijderde objecten moet ik leven totdat de pc-versie verschijnt. Dat is samen met de merkbaar lage beeldsnelheid het enige wat ik «GTA 6» kan aanrekenen. Zodra het weer omslaat of de zon Leonida in een warm avondrood dompelt, ben ik betoverd.

Een kunstwerk.
Een kunstwerk.

Ik hou van de kleine variaties in de hoofdmissies. In eerdere Rockstar-spellen mocht ik geen twee meter van het uitgestippelde pad afwijken voordat de missie opnieuw startte. In «GTA 6» gaat het vaak gewoon verder. Bijvoorbeeld als ik mijn plichten als duikgids verwaarloos ten gunste van doubloons. Sorry, getuige. Misschien worden jij en de haai nog dikke vrienden. «GTA 6» laat me veel meer vrijheden en voelt daardoor nog levendiger aan.

De nevenmissies en willekeurige gebeurtenissen in de spelwereld beloven eveneens talloze uren speelplezier. Zo kijk ik toe hoe een psychopaat bij een tankstation benzine in een badkuip giet, ontdek ik in het moerasland een Bigfoot-achtig monster of spuit ik gevaarlijke chemicaliën over aardbeien om ze te laten muteren. Ik zeg het je: wat Rockstar daar heeft gecreëerd, is obsceen.

Nevenmissies vind ik ook willekeurig op prikborden.
Nevenmissies vind ik ook willekeurig op prikborden.

Als de game dit niveau tot het einde vasthoudt, kan ik me maar beter mentaal voorbereiden op de koude afkickverschijnselen. Na «GTA 6» zal elk ander spel aanvoelen als slappe koffie. Gelukkig komt de online-modus er binnenkort aan. Of ik begin gewoon met de pc-versie nog een keer van voren af aan.

Ik kijk uit naar de pc-versie.
Ik kijk uit naar de pc-versie.

4 mensen vinden dit artikel leuk


User Avatar
User Avatar

Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.


Opinie

Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.

Alles tonen

1 commentaar

Avatar
later