

Dr Martens: 4 paar laarzen, 4 verhalen
Oud en versleten, mijn reet. Gedragen Dr Martens zijn een stukje nostalgie - en vertellen over het leven.
Dr Martens: het zijn niet zomaar een paar laarzen. Nee, het zijn levensgezellen. Metgezellen in gelukkige en verdrietige tijden. Natuurlijk, het begin is vaak moeilijk. Je moet ze inlopen en dat doet pijn. Maar dan zijn ze van jou! Perfect aangepast aan jouw voeten. De Docs beleven samen met jou veel verhalen. Je kunt er hier een paar lezen, want ook in de redactie zitten fans.
Florian: Op sokken door Boedapest
Mijn tien jaar oude Chelsea laarzen zien eruit als Ronaldo's voetbalschoenen aan het eind van het seizoen: versleten, vies, met kuilen bedekt. Ik heb ze in Boedapest gekocht - uit noodzaak. Mijn rechterschoen raakte verstrikt in de tanden van een roltrap. Zo stevig dat ik op de noodstop moest drukken en de zool losschoot toen ik hem eruit trok. Een dramatische exit. Dus daar stond ik dan in de metro van Boedapest - zonder schoenen.

Bron: Florian Bodoky
Dus daar ging ik. Ik liep op mijn sokken door Boedapest en kocht nieuwe schoenen in de eerste de beste winkel die ik tegenkwam. In de Doc Martins winkel op het Kristóf plein. Meteen daarna stapte ik in volledige festivaluitrusting het vijfsterren Corinthia Hotel binnen voor een lanceringsevenement - ik kwam net van een openluchtfestival. Een eerder bezoek aan mijn oom om me om te kleden was niet meer mogelijk vanwege het hek van de kofferbak. Mijn eerste officiële optreden met de Docs: business as punk.

Daarna werden ze jarenlang door sneeuw, modder, bierplassen en voetbalstadions gesleept. De schoenmaker van Fulginiti in Winterthur heeft ze al twee keer opgelapt. Nu beleven ze hun laatste winter. Als ze vertrekken, eindigt er een hoofdstuk. Eén met slecht weer, goede nachten en veel grip.
Michelle: Veel primeurs in Londen
Londen was mijn eerste vakantie, die ik boekte toen ik 18 was. En waar anders dan in de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk kon ik zo'n selectie Dr Martens schoenen krijgen? Ik werd meteen verliefd op een wijnrood paar met bloemen aan de binnenkant. Het model: Dr Martens 1914 Triumph Aimilita. Om de bloemen zichtbaar te maken, kun je de hoge laarzen gewoon naar beneden vouwen en vastbinden. Twee stijlen in één. Perfect.

Bron: Etsy
Het enige probleem is dat ik ze diezelfde dag in Londen voor het eerst droeg toen we compleet verdwaald raakten in de buurt van Piccadilly Circus. Zonder Google Maps op dat moment, maar met grote blaren op de achterkant van onze voeten, kwamen we een paar uur later terug bij onze flat. De Docs waren daarna in ieder geval goed ingereden en ik droeg ze vanaf dat moment ijverig naar festivals en in regenachtig weer. Maar omdat ik ontzettend lui ben, besloot ik ze na een paar jaar in te ruilen voor schoenen die ik niet met moeite hoefde te strikken.
Toen ik het model terugvond op Etsy voor deze post, keek ik wel een beetje treurig terug. Uiteindelijk heb ik er een paar gave concerten mee gedaan, door regenplassen gedanst en nou ja, mijn eerste vakantie ermee overleefd. Bedankt, lieve laarzen!
Stephan: Pijnlijke liefde op het eerste gezicht
Kiki was de schuldige. Mijn beste vriendin Charlotte sleepte me een schoenenwinkel binnen midden in St Pauli in Hamburg. En daar stonden ze: een paar zwarte laarzen. Met veters. En dat was precies wat mijn 15-jarige zelf wilde als kroon op een militaire outfit. (Ja, dat droegen we toen, in de jaren 80. We hadden niets.)
Prijs gedeeld door maandelijks zakgeld: Het bedrag was ontnuchterend. Zeven maanden later had ik ze eindelijk in mijn garderobe. De klassieke Doc Martens. Zwart en pijnlijk. Blaren zonder einde, maar om rechtop en met evenwicht te staan.

Bron: Stephan Lamprecht
Ik had geen zin om ze de komende jaren af te doen. Ze zagen dingen die je liever niet wilde weten. De hele nacht dansen in de club «Front», een geheim rendez-vous onder de Wereldtijdklok in (toen nog) Oost-Berlijn, modder op kermissen en festivalterreinen.
Een brand bij de buren die oversloeg naar mijn flat heeft me ervan beroofd.
Een nieuw paar staat al zo'n vijf jaar in mijn schoenenkast. Maar het zijn «alleen» schoenen voor mij, geen verlengstuk van mijn persoonlijkheid. En omdat mijn collega nauwelijks kan geloven dat de schoenen al vijf jaar meegaan, zal ik het geheim verklappen. Je moet ze minstens (!) één keer per jaar, liefst vaker, insmeren met kleurloos leervet, laten intrekken en oppoetsen. Zo blijft het materiaal mooi elastisch.
Anika: Terug naar de wortels
Toen ik een paar Pascal 1460 Mono kocht, voelde het als thuiskomen. Ik had geen Docs meer gedragen sinds ik van school kwam. Omdat ze te lomp waren, te volumineus, niet draagbaar op het werk. Dat is wat ik dacht. Toen al. Wat was ik dom. Gelukkig werd ik ouder en trok ik me niets meer aan van moderegels. Steeds vaker typten mijn vingers de zoektermen «Dr Martens + zwart» in het zoekveld van mijn favoriete online shop. En wat kan ik zeggen? De laarzen hebben me vervolgens door vele opwindende jaren van mijn leven gedragen.
De Docs hebben me door een chaotische verhuizing van München naar Hamburg, een (dure) scheiding, een vakantie op Mallorca, uitstapjes naar de stormachtige Noordzee, vele koude en natte winters en nog meer wandelingen geleid. De schoenen hebben me ook teruggebracht naar mijn roots. Ik ben altijd een grunge meisje uit de jaren 90 in hart en nieren geweest. Ook al headbang ik nu minder vaak in groezelige kelderkroegen, ik heb nog steeds dat gevoel van onafhankelijkheid van toen. En Dr Martens zijn gewoon het toppunt van rebellie.
Ik heb trouwens net een nieuw paar gekocht - nee, niet de rubberen laarzen. Natuurlijk gooi ik mijn «oude» 1460 toch niet weg.

Bron: Anika Schulz
Heb jij ook Dr Martens en heb je er veel ervaring mee? Vertel het ons in de comments.
Als kind werd ik gesocialiseerd met Mario Kart op de SNES, voordat ik na de middelbare school in de journalistiek belandde. Als teamleider bij Galaxus ben ik verantwoordelijk voor het nieuws. Trekkie en ingenieur.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen




