DxO PhotoLab 9: RAW-converter zonder abonnement getest
Als alles bij DxO zo goed was als de denoising, zou de aankoopbeslissing eenvoudig zijn. Maar zoals het nu is, moet je afwegen wat belangrijk voor je is.
Samen met Capture One is DxO PhotoLab een van de bekendste concurrenten van Adobe Lightroom. En een van de duurste. DxO vraagt 260 frank of 240 euro voor zijn RAW-converter. Bezitters van versie 7 en 8 kunnen upgraden naar de nieuwste PhotoLab 9 voor de helft van de prijs. In tegenstelling tot Capture One is er hier geen abo.
Je kunt PhotoLab 30 dagen gratis uitproberen. Ik raad aan om dit te doen voordat je koopt. Zo kun je de dingen testen die voor jou belangrijk zijn.
Werking en interface
Net als veel RAW-converters is de software verdeeld in een administratie- en een bewerkingsgedeelte. Je kunt afbeeldingen vanuit beide locaties exporteren. Een vergelijkingsweergave met talloze opties is beschikbaar in beide modules: naast elkaar, gesplitst, zowel horizontaal als verticaal. In de beheermodus kun je een afbeelding ook instellen als referentieafbeelding en vergelijken met andere afbeeldingen.
Je kunt ook overal tegelijk miniaturen en een afbeelding in grote weergave weergeven. Je hoeft niet heen en weer te schakelen. Je kunt meer of minder miniaturen weergeven in het beheergedeelte door simpelweg het betreffende gebied omhoog te slepen. Tot helemaal geen miniaturen of geen enkele afbeelding. De afbeeldingsbrowser kan ook worden losgekoppeld als een apart venster.
De interface bevalt me over het algemeen goed en is ook gemakkelijk te begrijpen. Een leuke bijkomstigheid is de weergave van de belangrijkste Exif-gegevens in de vorm van pictogrammen zoals op het scherm van een camera.
DxO kun je niet zo vrij aanpassen als Capture One. Je kunt alleen de achtergrondkleur voor het gedeelte met één afbeelding aanpassen, de rest blijft altijd donkergrijs. De basisstructuur van de interface kan niet worden gewijzigd en ook de sneltoetsen blijven zoals ze zijn.
Beheer van afbeeldingen zonder catalogi, maar met een probleem
Het beeldbeheer van DxO PhotoLab is in principe goed. Het heeft alle gebruikelijke functies, zoals sterwaarderingen, accepteren en weigeren, trefwoorden en virtuele kopieën.
FotoLab kent echter niet het concept van catalogi. De afbeeldingen worden beheerd in de fysieke mappenstructuur. In een project kun je foto's uit elke map samenstellen - het is dus een soort virtuele map. Smart Collections bestaan niet in Lightroom. Dit zouden virtuele mappen zijn die zichzelf vullen op basis van bepaalde criteria.
Zonder catalogi heb je niet per se een importfunctie nodig. Maar het zou toch fijn zijn om er een te hebben. Ik moet Windows Verkenner of Finder gebruiken om de foto's handmatig van de kaart te kopiëren. De juiste selectie maken is veel moeilijker. Sommige mensen maken voor elk project een map aan op de geheugenkaart. Dat is te gek voor mij. Ik wil mijn bestanden niet met de camera beheren, dat is de taak van de RAW converter zoals ik het begrijp.
FotoLab geeft geen afbeeldingen in submappen weer. Voor mij is dit het grootste minpunt in het beheer, omdat het de bruikbaarheid van de filters sterk beperkt. Mijn foto's staan niet allemaal in één map, maar zijn hiërarchisch georganiseerd. Ik kan bijvoorbeeld niet alle afbeeldingen met vijf sterren uit mijn collectie filteren.
Gelukkig werkt het zoeken niet alleen in de huidige geselecteerde map. Het omvat altijd de hele collectie. Maar ook hier zou de geselecteerde map en zijn submappen beter zijn - dan zou ik het zoekgebied zelf kunnen definiëren.
Om de afbeeldingen snel weer te geven, maakt PhotoLab een cache aan, waarvan je zelf de grootte bepaalt. Het beheer verloopt voor mij soepel. De software slaat wijzigingen op in een centrale database en desgewenst ook in een begeleidend bestand.
Vanuit de beheermodus kun je presets toepassen en instellingen kopiëren en plakken. Ik werk bijna nooit met presets, maar ze lijken me nuttig omdat ze niet overdreven of gimmicky zijn. Je kunt ook je eigen voorinstellingen maken in het bewerkingsgedeelte. Er is geen volautomatische globale beeldoptimalisatie die vanuit de bibliotheek kan worden toegepast.
Bewerking: uitgebreid en geavanceerd
Zoals met alle RAW-converters heb ik niet alles systematisch getest. Ik heb een overzicht van de functies gekregen en een aantal ervan nader bekeken. Alle belangrijke functies zijn aanwezig.
Alle belangrijke functies zijn aan boord - ik mis niets. Voor zover ik weet was DxO de eerste fabrikant die automatische lenscorrecties met profielen aanbood. Dat was meer dan 20 jaar geleden. Tegenwoordig is dit min of meer standaard, maar er zijn nog steeds RAW-converters die dit niet kunnen, zoals Photomator. DxO dekt een zeer groot aantal lenzen met profielen. Als er geen profiel beschikbaar is, is er ook een handmatige lenscorrectiefunctie.
Er zijn drie hendels voor tooncorrectie. Met Smart Lighting worden schaduwen automatisch helderder gemaakt en hooglichten verlaagd. De berekening is gebaseerd op de hele afbeelding of een vrij te kiezen deelgebied. Dit is geen correctie met één klik, maar een schuifknop.
Je kunt ook handmatige toonwaardecorrectie uitvoeren met vier schuifregelaars voor verschillende helderheidsbereiken. Zelfs kleine veranderingen aan de schuifregelaars hebben een grote impact, dus je moet heel voorzichtig zijn. Ik vind dat je daar even aan moet wennen. Het maakt de verleiding groter om te overdrijven.
Het derde type toonwaardecorrectie is de gradatiecurve, waarbij je ook een gammawaarde kunt instellen. De drie methoden werken onafhankelijk van elkaar en kunnen worden gecombineerd.
Naast de contrastschuif is er ook «Microcontrast» - dit is vergelijkbaar met «Clarity» in Lightroom. De kleurcorrectie werkt op dezelfde manier als in Lightroom.
DxO Clear View Plus is ongeveer gelijk aan «Haze removal» in Lightroom. De functie benadrukt delen van het landschap die door nevel zijn verwaterd. In tegenstelling tot Lightroom versterkt het echter ook dingen op de voorgrond. Dit ziet er soms onnatuurlijk uit. In het onderstaande voorbeeld zou het accentueren van de bergen in de verte wenselijk zijn, maar de grassen op de voorgrond hoeven niet te gloeien.
Motodetectie voor lokale correcties teleurstellend
Er zijn lokale correcties voor zulke gevallen. Ik selecteer de lucht en de vervaagde heuvels en pas de helderheidsschuif alleen op deze delen toe. Maar dit toont een van de grootste zwakke punten ten opzichte van Lightroom: het is veel tijdrovender en moeilijker om de delen correct te selecteren.
De lucht is het enige deel van het landschap dat PhotoLab automatisch kan herkennen. Dit werkt in het zeer eenvoudige voorbeeld hierboven. In de moeilijke testfoto, die ik gebruik voor alle RAW-converters, werkt het helemaal niet. De selectie was ook onjuist in talloze andere pogingen.
Voor lokale correcties zijn er verschillende gereedschappen zoals gegradueerde filters of luminantiemaskers. Er is ook een automatisch penseel dat langs contouren beweegt. Dus je komt er op de een of andere manier wel - maar het duurt veel langer dan met automatische landschapsherkenning en het resultaat is meestal minder nauwkeurig.
In veel gevallen kan PhotoLab het onderwerp en de achtergrond perfect scheiden. In de testafbeelding herkende de software de persoon ook correct. Het haar werd echter niet herkend en, in tegenstelling tot Lightroom en Capture One, is er geen functie voor andere delen van het gezicht.
Uitstekende denoising
DxO PhotoLab blinkt echter uit in één AI-ondersteunde discipline: denoising. De DeepPrime functie - alle functies van DxO hebben fancy marketingnamen - is een van de beste die ik heb gezien. Zo niet de beste ooit.
Zelfs de zeer ruisige testopname met 12.800 ISO is volledig ruisvrij en haarscherp - en er zijn geen bizarre artefacten. Natuurlijk bereikt zelfs PhotoLab op een gegeven moment zijn grenzen: Bij foto's met nog meer ruis wordt de ruis af en toe geïnterpreteerd als textuur en daarom niet verwijderd. Over het geheel genomen is het resultaat echter zo goed dat sport- en wildfotografen het zonder gespecialiseerde software zoals Topaz Photo AI kunnen stellen.
Een ander sterk punt: automatisch uitlijnen
Een functie die ik vaak nodig heb: de horizon uitlijnen zodat de zeespiegel bijvoorbeeld recht is. In Lightroom doe ik dit vaak handmatig omdat de automatische software met letterlijk rare ideeën komt. Daarom is het des te fijner om te zien dat het meestal wel werkt met DxO PhotoLab.
Het corrigeren van het perspectief, bijvoorbeeld het rechtzetten van kromme lijnen, is blijkbaar echt moeilijk. Zelfs de beste automatische systemen laten het hier regelmatig afweten. Handmatig kan dit behoorlijk veel tijd kosten. DxO scoort hier nog een pluspunt: de lijnen worden vaak goed rechtgezet. Dit geldt zelfs voor een complexe situatie zoals in de testafbeelding, met lijnen die in alle mogelijke richtingen onder een hoek lopen.
Conclusie
Goed, ietwat duur totaalpakket
DxO PhotoLab is een zeer solide RAW-converter met veel sterke punten - maar ook enkele zwakke punten die ik niet had verwacht voor de hoge prijs.
Dankzij het eenvoudige, makkelijk te begrijpen bedieningsconcept is het makkelijk om aan de slag te gaan. Op het gebied van beeldbeheer mis ik een importfunctie en de optie om foto's met submappen weer te geven en te filteren. In het bewerkingsgedeelte ben ik vooral onder de indruk van de uitstekende denoising functie, maar ook de automatische uitlijning werkt bijzonder goed. DxO is minder sterk in de AI-ondersteunde selectie van landschaps- of gezichtsdelen. Lokale correcties duren daardoor langer en zijn minder nauwkeurig.
Door de denoising functie lijkt DxO mij een interessant alternatief of aanvulling, vooral voor sport- en wildlife fotografie. Voor studiofotografie denk ik dat Capture One in het voordeel is, en voor de snelle en precieze correctie van landschapsopnamen gaat er niets boven Lightroom - ondanks de abonnementseis.
Pro
- Praktisch bedieningsconcept
- Uitgebreide bewerkingsfuncties
- top in AI-ondersteunde denoising
- Perspectiefcorrectie met goede automatische
- verkrijgbaar als eenmalige aankoop
Contra
- Geen importfunctie
- AI-herkenning van landschapsdelen teleurstellend
- Afbeeldingsbeheer scant submappen niet
- dure
Mijn belangstelling voor computers en schrijven leidde me relatief vroeg (2000) naar de technische journalistiek. Ik ben geïnteresseerd in hoe je technologie kunt gebruiken zonder gebruikt te worden. In mijn vrije tijd maak ik graag muziek waarbij ik mijn gemiddelde talent compenseer met een enorme passie.
