Ik wilde nooit een airfryer, nu zeg ik er 'goedemorgen' tegen
13/10/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Anika Schulz
Hier is een klein liefdesverhaal tussen mijn Cosori-friteuse en mij. Geen zorgen, ik ben bij mijn volle verstand. Alleen mijn frietjes zijn knapperiger dan ooit tevoren.
Ik moet nu echt, maar dan ook echt een tekst schrijven over een airfryer. Niet omdat ik ervoor betaald krijg. Maar omdat ik twee dagen geleden zo'n ding heb gekocht en er nu al ontzettend dol op ben.
Ik weet zelf hoe idioot dat klinkt. Alsof ik geen andere problemen heb. Terwijl ik het apparaat oorspronkelijk helemaal niet wilde hebben.
Airfryers waren voor mij lange tijd een typische Instagram-hype. Ik was er heilig van overtuigd: zo'n ding komt er bij mij niet in! Ik heb een oven, een fornuis, pannen, potten en twee handen. Gebakken aardappels lukken ook zonder frietföhn.
Dacht ik.
Want ik woon alleen en wil niet elke keer een halve grootkeuken in werking stellen om iets eetbaars te toveren. Een beetje groente, wat knapperige aardappels, een stukje zalm: dat klinkt overzichtelijk, maar eindigt verrassend vaak in stress. Vooral tijdens de lunchpauze, wanneer de tijd toch al krap is.
Dus heb ik na heel, heel lang nadenken toch een airfryer besteld. Om puur praktische redenen, uiteraard. Ik koos het apparaat dat goede beoordelingen had en qua uiterlijk redelijk in mijn keuken past: de XXL-heteluchtfriteuse van Cosori met de 5,5-liter mand. Het is niet eens het nieuwste model. Het is gewoon een mand met hete lucht aan een stopcontact.
Liefde op de eerste friet
Toen kwam het pakket. Sindsdien noem ik mijn fryer liefkozend Corsi, afgeleid van Cosori. En ik zeg hem elke dag «Goedemorgen». Op dit punt vraag ik me af of alles nog wel goed met me gaat. Ik ben tenslotte niet verliefd geworden op een mens. Ik dweep met een frietföhn!
Dat vind ik zelf een beetje gênant. Ik ben volwassen, heb een koophuis, een baan en vier valkparkieten die in de woonkamer een eigenzinnige pluizige luchthaven runnen. Ik heb al ingewikkelder dingen gedaan dan het bedienen van een heteluchtfriteuse. En nu ben ik als een kind zo blij dat frietjes in twaalf minuten knapperig worden. Of pompoen. Of kipnuggets. En broodjes.
Er is minder afwas, minder gedoe en minder reden om de bereiding van een enkele maaltijd als een logistiek grootproject te behandelen.
Het geluk zit blijkbaar in de alledaagse dingen. Misschien is dat wel de eigenlijke clou. Het dagelijks leven bestaat nu eenmaal uit banale zaken: eten maken, de keuken opruimen. Bedenken wat je als single met een hele pompoen moet doen voordat hij verrot. (Ik heb overigens 650 gram Hokkaido in 15 minuten 'weggefrituurd' en met een scheutje kokosmelk tot soep verwerkt.)
Ik weet het, ik ben laat. Het halve land frituurt al jaren met hete lucht. En ik kom nu met stralende ogen om de hoek kijken, alsof ik het vuur heb uitgevonden. Maar wie als laatste op het feestje komt, heeft een voordeel: het enthousiasme is ongebreideld. Alle anderen vinden airfryers inmiddels saai. Ik voorlopig nog lang niet.
Anika Schulz
Teamleader Editorial
Anika.Schulz@galaxus.deAls kind werd ik gesocialiseerd met Mario Kart op de SNES, voordat ik na de middelbare school in de journalistiek belandde. Als teamleider bij Galaxus ben ik verantwoordelijk voor het nieuws. Trekkie en ingenieur.
Opinie
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
