In "The Crust" koloniseer ik de maan en het spel brengt me in slaap
In "The Crust" word ik naar de maan gestuurd en mag ik daar een mijnbouw- en onderzoeksbasis opzetten. Ik kan stoom afblazen in verschillende genres en geniet ervan om mijn maankolonie te zien groeien.
Voor wat aanvoelt als de honderdste keer, sloop ik mijn transportbanden en fabrieken en bouw ze een paar meter verderop weer op. Dit maakt de routing efficiënter en symmetrischer - het oog speelt tenslotte ook een rol. Dan open ik het orderoverzicht en kijk of een van de ongeveer 15 NPC facties op dit moment een lucratieve order aanbiedt die ik zou kunnen pakken. In het voorbijgaan werp ik een blik op de klok en schrik: het is half twee 's nachts. Ik zou nu al moeten slapen. Maar eerst moet ik controleren of alles geregeld is op de onderzoeksafdeling. En of de eettafel voor mijn kolonisten eindelijk klaar is. Ik weet het al: morgen heb ik weer donkere kringen onder mijn ogen.
In "The Crust" is het de bedoeling om in de verhaalcampagne een functionerende maankolonie te bouwen en de mensheid te redden. Maar voor dat laatste heb ik geen tijd: ik concentreer me voorlopig op mijn eigen kolonie.
Het spel leent van verschillende andere indiegames en verdraait de inspiraties tot iets waar ik echt van geniet. En houdt me tot diep in de nacht aan de computer gekluisterd. De rondscharrelende transport- en bouwdrones doen denken aan "Surviving Mars", terwijl de machines en lopende banden duidelijk geïnspireerd zijn op "Factorio". De kolonisten en hun gebouwen zijn gemodelleerd naar "Space Haven" en zijn geestelijk vader "Rimworld". En wat betreft de verkenning van de maan hebben de ontwikkelaars misschien wel een knipoog naar "Frostpunk" gemaakt.
Het bescheiden begin
De tutorial is kort en laat de absolute basic zien. In het begin is er alleen het saaie oppervlak van de maan en ik. En een lift naar de rotsachtige maanondergrond. Ik instrueer de bouw van twee zonnepanelen en een batterij om energie op te wekken en wat op te slaan voor de lange maannacht. Drones pakken de benodigde materialen en zetten de onderdelen in elkaar. Ik leg kabels aan zodat de elektriciteit kan stromen.
Bron: Debora Pape
Daarna is het tijd om ondergronds te gaan. Hier vindt het grootste deel van de eerste paar uur van het spel plaats, want hier haal ik grondstoffen uit de grond en verwerk ik ze tot bouwmaterialen. Maar eerst heb ik ruimte nodig: ik verander vijf van mijn tien drones in mijnbouwdrones en geef ze de opdracht om de grot uit te breiden. Beetje bij beetje veranderen ze de rotswanden in kleine hoopjes stenen.
Alles draait om het regolith
Hier komt een innovatie in "The Crust": In tegenstelling tot andere spellen krijg ik bij het delven geen puur erts dat ik verder kan verwerken. Nee, ik krijg regolith, oftewel maansteen. De samenstelling van het regoliet verandert afhankelijk van waar ik het ontgin. Elk gesteente bevat sporen van de vier basisgrondstoffen ijzer, titanium, aluminium en silicium. Dit zijn slechts kleine hoeveelheden in de boorresten van mijn mijnbouwdrones. In regolith van speciale afzettingen zijn de verhoudingen van een enkele grondstof aanzienlijk hoger.
Nu is het tijd om de grondstoffen te bemachtigen. Daarvoor bouw ik een raffinaderij: die filtert bijvoorbeeld ijzeroxide uit het regoliet. Op mijn beurt maak ik van ijzeroxide staalbaren in een smeltoven. En daar heb ik massa's van nodig. Binnenkort kan ik geautomatiseerde mijnbouwmachines plaatsen op grondstofvoorraden. Transportbanden verlossen mijn drones van een hoop transportwerk.
De dingen worden echt interessant zodra ik de multi-regolith raffinaderij heb onderzocht. Deze raffinaderij filtert niet één grondstof uit het regolith, maar alle vier. Dit grote gebouw heeft een invoerband voor regolith, vier uitgangen voor de vier soorten grondstoffen en een uitgang voor het afvalproduct slakken. Voor de machine verzamel ik het regolith van al mijn verschillende extractors en laat het allemaal samen naar binnen lopen.
Bron: Debora Pape
Automatisering is niet het belangrijkste
Ik realiseer me al snel: "The Crust" is geen puur automatiseringsspel. Ja, lopende banden maken het leven gemakkelijker. Maar in theorie kun je zonder, want ze zijn extreem duur, vooral in het begin. En met duur bedoel ik verschrikkelijk duur: een nieuwe transportband tussen een smeltoven en het magazijn kan het grootste deel van mijn winst van de laatste bestelling kosten. Een luxe die ik eerst moet verdienen.
Maar dat stoort me alleen op de korte termijn. Als ik iets afbraak, krijg ik meestal geld en materialen terug. Dus ik kan alles doorlopend optimaliseren. Daarnaast hoort het zoeken naar lucratieve leveringsopdrachten bij het spel en ben ik blij als ik na een inspannende productiefase de laatste titanium staaf naar het transportschip van de klant kan laten dragen. Als beloning trakteer ik mezelf dan op een mooie nieuwe transportband.
Bron: Debora Pape
"Sushibandjes", dat wil zeggen verschillende producten op een lopende band, zijn geen probleem in "The Crust". Mijn "Bevredigende" opleiding doet me eigenlijk hijgen, maar hier is het niet alleen mogelijk, maar in sommige gevallen zelfs onvermijdelijk. Bepaalde gebouwen staan geen filtering toe bij hun transportbanduitgangen, tenminste nog niet, dus alles komt ongecontroleerd op de band terecht. Ik moet dan zelf filteren met behulp van transportbandverdelers.
Orders zijn mijn levensbloed
Alles in "The Crust" hangt af van succesvol afgeronde leveringsorders. Ze voorzien me niet alleen van de constante geldinjecties die ik nodig heb, maar - minstens zo belangrijk - ze geven me ook een tijdelijke boost in onderzoekspunten.
De meeste onderzoeksprojecten zijn van het soort dat ik doe.
De meeste onderzoeksprojecten zijn interdisciplinair en vereisen input van de drie onderzoeksgebieden fundamenteel onderzoek, techniek en sociale wetenschappen. In het spel wordt dit uitgedrukt in blauwe, gele en groene onderzoekspunten. Als ik meer groene onderzoekspunten nodig heb voor een onderzoeksproject, zoek ik naar contracten die me zoveel mogelijk groene punten opleveren en, idealiter, ook geld.
Bron: Debora Pape
Veel bestellingen zijn moeilijk uit te voeren, vooral in het begin, omdat de benodigde hoeveelheid producten te groot is. Veel orders bieden ook een flinke bonus voor een snelle uitvoering - wat de druk op mij verhoogt. Ik schakel vaak mijn hele productie om naar de vereiste producten en hoop dat ik ze snel genoeg kan produceren en dat mijn drones ze op tijd naar het transportschip kunnen brengen.
Het overbrengen van honderden onderdelen van mijn magazijnen naar het schip kan lastig zijn. Vooruitgang in onderzoek maakt het beter. En het helpt enorm om de magazijnen dicht bij de lift te plaatsen, zodat de drones kortere afstanden hoeven af te leggen.
Bron: Debora Pape
Naast orders is er ook een open markt. Orders zijn meestal voordeliger voor een hoge opbrengst, maar als ik heel snel een paar credits of speciale materialen nodig heb, is de markt een goede plek om naartoe te gaan. En het is altijd de moeite waard om naar de prijsgeschiedenis te kijken, want prijzen fluctueren. Ik kan ook onderzoekspunten kopen, maar dat wordt elke keer duurder.
De maan is er om ontdekt te worden
Aan het begin zijn er twee grotere voertuigen beschikbaar die ik erop uit kan sturen om de maan te verkennen - als ik ze kan betalen. Ik begin met de rover. Dit is een verkenningsvoertuig dat ik gebruik om interessante plekken op de maan te vinden en te onderzoeken. De rover ontdekt vaak grote hoeveelheden waardevolle materialen - die ik dan moet verzamelen met het tweede voertuig, de transporter. Op de "normale" moeilijkheidsgraad duurde het echter vele uren voordat ik me de transporter kon veroorloven.
Bron: Debora Pape
Op sommige interessante plaatsen kan ik niet direct bij de schat komen. Hier moet ik eerst materialen, drones en/of kolonisten sturen om iets te repareren of in beweging te zetten. Soms kan ik ook beslissingen nemen, zoals of we voorzichtig te werk moeten gaan bij het openen van een begraven ingang of er meteen dynamiet op moeten gooien. Tijdens zulke missies kunnen mensen ook gewond raken of zelfs sterven. Dat staat tenminste in de spelbeschrijving. Omdat ik nog niet zo ver gevorderd ben, heb ik dit nog niet met mensen kunnen testen.
Bron: Debora Pape
Over het verkennen: Later kan ik de maan ook geologisch onderzoeken. Ik vind interessante afzettingen van grondstoffen buiten mijn eigen basis en kan een enorme, mobiele boorinstallatie sturen om ze te delven. De boorinstallatie heb ik al, maar de technologie voor de geologische metingen nog niet. Op dit moment boor ik in het donker - begeleid door de synthpop soundtrack die op de achtergrond speelt.
Bron: Debora Pape
Last but not least: De kolonisten
Er is een reden waarom ik het als laatste over de menselijke kolonisten heb. Pas na ongeveer tien uur spelen had ik genoeg onderzoek gedaan om kolonisten te kunnen onderhouden. Dit zou zeker sneller kunnen, maar de kolonisten zijn altijd even afwachten.
Bron: Debora Pape
Alle apparatuur moet eerst worden onderzocht. Niet alleen de machines voor water en zuurstof, nee, zelfs bedden zijn volledig onbekend in mijn basis totdat ze zijn onderzocht. Het kost allemaal tijd.
Als ik eenmaal een basis en basismodules voor levensondersteuning heb onderzocht en gebouwd, kijk ik naar de pool van sollicitanten. De mensen die geïnteresseerd zijn in de maan hebben verschillende vaardigheden en eigenschappen die hen meer of minder geschikt maken voor de taken. Zodra de kolonisten arriveren, nemen ze meteen de openstaande banen over.
Bron: Debora Pape
Aan de ene kant zijn dit geavanceerdere machines in mijn fabriek: ze werken ook zonder kolonisten, maar zodra een kolonist de supervisie overneemt, gaat het werk veel sneller. Ingenieurs zijn hier het meest geschikt voor. Wetenschappers doen onderzoek, zodat ik minder afhankelijk ben van orders voor de voortgang van onderzoek. Biologen tuinieren en artsen en koks zorgen voor de rest.
Bron: Debora Pape
Ik kan nog niet inschatten hoe belangrijk de (karakter)eigenschappen van de kolonisten zullen zijn. Als de studio het voorbeeld van "Space Haven" volgt, kunnen ziekte en geestelijke gezondheid tot ernstige problemen leiden.
Early Access: afstemming is noodzakelijk
"The Crust" is op 15 juli uitgebracht in Early Access en is dus nog in ontwikkeling. Ik heb geen show-stopper bugs ervaren. Toen het schip van een klant niet meer opsteeg van het platform, moest ik zijn bestelling annuleren en een kleine boete betalen. De Duitse vertaling ontbreekt soms, niet alle teksten zijn vertaald. En de regels zijn me niet altijd helemaal duidelijk, er is geen of slechts zeer beperkte informatie over hoe om te gaan met sommige gebouwen en de spelmechanica.
Het ontwikkelteam heeft nog veel werk te doen aan de kolonisten, althans dat is mijn subjectieve indruk. Zoals het er nu voor staat, spelen ze meer een bijrol. Desalniettemin is "The Crust" al zeer speelbaar en biedt het zelfs in de sandbox-modus inhoud voor vele uren speelplezier. En dan hebben we de campagne nog niet eens meegerekend.
Mijn (eerste) conclusie over "The Crust"
Al met al vond ik "The Crust" behoorlijk moeilijk op de "normale" moeilijkheidsgraad. Ik moet al snel op eigen benen staan en kijken hoe ik aan geld, materialen en onderzoekspunten kan komen. Er is ook een moeilijk en heel moeilijk speltype. Maar ik denk dat dat wel goed is - ik zou me vervelen zonder constant om knelpunten heen te moeten navigeren.
Zelden houden nieuwe spellen me zo aan de computer gekluisterd als "The Crust". Het spel heeft veel aspecten waar ik me op kan concentreren. Ik besteed veel aandacht aan productieoptimalisatie - maar dat hoeft niet. In plaats daarvan kan ik me ook specialiseren in exploratie en contracten en snelle vooruitgang boeken door onderzoek en winst. Ik kan ook helemaal los gaan met kolonisten en prachtige gebouwen bouwen - of niet.
"The Crust" is geen spel dat maar één duidelijke focus heeft, zoals automatisering of kolonisatie. Het is breder en, vergeleken met zijn rolmodellen, misschien ook oppervlakkiger. Toch slaagt "The Crust" erin om goed te zijn.
Na meer dan 20 uur spelen is het einde van de onderzoeksbomen nog niet in zicht. Maar één ding weet ik wel: "The Crust" zal me nog een paar slapeloze nachten kosten - in positieve zin.
Het spel is mij voor testdoeleinden ter beschikking gesteld door uitgever Crytivo.
Voelt zich net zo thuis voor de spelcomputer als in de hangmat in de tuin. Houdt onder andere van het Romeinse Rijk, containerschepen en sciencefictionboeken. Bovenal speurt hij naar news uit de IT-sector en slimme dingen.
Van de nieuwe iPhone tot de wederopstanding van de mode uit de jaren 80. De redactie categoriseert.
Alles tonen