Uw gegevens. Uw keuze.

Als je alleen het noodzakelijke kiest, verzamelen we met cookies en vergelijkbare technologieën informatie over je apparaat en je gebruik van onze website. Deze hebben we nodig om je bijvoorbeeld een veilige login en basisfuncties zoals het winkelwagentje te kunnen bieden.

Als je overal mee instemt, kunnen we deze gegevens daarnaast gebruiken om je gepersonaliseerde aanbiedingen te tonen, onze website te verbeteren en gerichte advertenties te laten zien op onze eigen en andere websites of apps. Bepaalde gegevens kunnen hiervoor ook worden gedeeld met derden en advertentiepartners.

Producttest

MacBook Pro met OLED getest: bijna perfect

Samuel Buchmann
16/11/2026
Vertaling: machinaal vertaald

De nieuwe MacBook Pro met tandem-oled biedt een superieur scherm, weegt minder dan zijn voorganger en klinkt uitstekend. Alleen het touchscreen vind ik overbodig.

Een MacBook met touchscreen – dat had ik tot voor kort niet verwacht. Tenslotte benadrukten zowel Steve Jobs als Tim Cook dat zo'n apparaat een dom idee is. Zelf zie ik dat ook zo. En toch heeft de nieuwe MacBook Pro voor mij een OLED-scherm met touch-functionaliteit.

Ik test of daar een goede reden voor is. Maar ik ben nog veel meer geïnteresseerd in het nieuwe OLED-scherm zelf. Het zou het «beste laptop-display ter wereld» moeten zijn. Zulke superlatieven neem ik met een korreltje zout. Dit keer zou het echter waar kunnen zijn, want het «PROLED XDR Display» is gebaseerd op dezelfde tandem-OLED-technologie die mij al in de iPad Pro enthousiast heeft gemaakt.

Mijn testtoestel in «Spacezwart» ziet er cool uit. Ik raad echter liever zilver aan, dat minder gevoelig is voor vingerafdrukken.
Mijn testtoestel in «Spacezwart» ziet er cool uit. Ik raad echter liever zilver aan, dat minder gevoelig is voor vingerafdrukken.

Naast het scherm heeft Apple de MacBook Pro lichter gemaakt, de luidsprekers verbeterd en een nieuw koelsysteem ingebouwd. De chips (M5 Pro en M5 Max) blijven dezelfde als bij het vorige model. Dit blijft als minder dure optie in het assortiment, terwijl de OLED-MacBook zich daarboven positioneert. Een overzicht van de prijzen van de basisconfiguraties:

  • 14" M5 Pro (15/16 cores), 24 GB RAM, 1 TB SSD: 2799 frank / 3299 euro
  • 16" M5 Pro (18/20 cores), 24 GB RAM, 1 TB SSD: 3299 frank / 3899 euro
  • 14" M5 Max (18/32 cores), 36 GB RAM, 2 TB SSD: 4399 frank / 5199 euro
  • 16" M5 Max (18/40 cores), 48 GB RAM, 2 TB SSD: 5299 frank / 6199 euro

Au. De oude MacBook Pro kostte bij de marktintroductie in maart met dezelfde interne onderdelen tussen de 800 en 900 frank minder – nog afgezien van duurdere upgrades voor meer RAM en SSD. De reden voor de enorme stijging is niet alleen het nieuwe OLED-scherm, maar ook de aanhoudende geheugencrisis. Vanwege deze crisis schroefde Apple al in juni de prijzen op. Vandaag de dag is het verschil tussen de reguliere MacBook Pro en de nieuwe OLED-versie daarom «slechts» nog 500 frank of euro.

Afslankkuur en Dynamic Island

Van buiten ziet de MacBook Pro er nog steeds hetzelfde uit. De aluminium unibody is echter een fractie dunner omdat het OLED-scherm geen achtergrondverlichting nodig heeft. Dat zorgt vooral voor merkbaar minder gewicht: het 14-inch model is 230 gram lichter geworden, het 16-inch model 320 gram. Beide komen overeen met ongeveer 15 procent.

Daarnaast zijn er drie andere verbeteringen. Ten eerste zijn de schermranden merkbaar dunner en nu ook aan de onderkant afgerond, wat er moderner uitziet. Ten tweede heeft Apple de grote inkeping aan de bovenrand (notch) vervangen door een Dynamic Island, zoals we dat kennen van de iPhone. Net als daar breidt de pilvormige uitsparing zich ook bij de MacBook uit om zaken als de mediaspeler of de voortgang van een AirDrop-overdracht weer te geven. Dankzij boterzachte animaties ziet dat er erg elegant uit.

Als ik op het Dynamic Island klik of tik, verschijnt bijvoorbeeld de mediaspeler. Dat werkt overigens niet alleen met Apple Music, maar ook zoals hier met Spotify of YouTube.
Als ik op het Dynamic Island klik of tik, verschijnt bijvoorbeeld de mediaspeler. Dat werkt overigens niet alleen met Apple Music, maar ook zoals hier met Spotify of YouTube.

Ten derde maakt het verlichte Apple-logo op de deksel een comeback. Waar vroeger de achtergrondverlichting van het LCD de oplichtende appel verlichtte, moest Apple bij de OLED-MacBook een eigen verlichting inbouwen. Ik vind de moeite waard. Het triviale, maar mooie detail maakt de MacBook Pro al van verre herkenbaar als zodanig.

Superieure contrasten en kleuren

Ik loop alvast vooruit op de conclusie over het scherm: het is fantastisch. Lichtsterkte, zwartwaarden, kleurruimtedekking, kleurnauwkeurigheid, beeldscherpte en kijkhoekstabiliteit zijn allemaal van topklasse. In de laptopwereld vind je niets vergelijkbaars; bij desktopmonitoren moet je daarvoor naar dure referentiemonitoren grijpen.

Op het OLED (links) kloppen de kleuren ook bij schuin kijken, terwijl ze bij het LCD van het vorige model (rechts) veranderen. Van voren ziet het beeld op beide laptops er hetzelfde uit.
Op het OLED (links) kloppen de kleuren ook bij schuin kijken, terwijl ze bij het LCD van het vorige model (rechts) veranderen. Van voren ziet het beeld op beide laptops er hetzelfde uit.

Het PROLED XDR Display is gebaseerd op een tandem-OLED-paneel. Het bevat twee lagen diodes boven op elkaar gestapeld die direct rood, groen en blauw licht uitstralen. Een extra kleurenfilter is niet nodig. Deze architectuur werkt bij kleine schermen. Grote schermen (monitoren en tv's) gebruiken daarentegen tandem WOLED (de W staat voor White). Hier produceren drie lagen lichtdiodes samen een wit licht dat vervolgens door filters wordt ingekleurd. Tandem OLED bereikt hogere helderheidswaarden dan tandem WOLED. Beide schermtechnologieën zijn afkomstig van LG.

Een voordeel van tandem OLED is een betere weerstand tegen inbranden bij alledaagse helderheidswaarden. Omdat de lichtsterkte uit twee lagen bestaat, hoeven de individuele diodes minder hard te werken. Waarschijnlijk begrenst Apple daarom ook de helderheid in de normale SDR-modus tot 450 nits. Pas wanneer de lichtsensor een heldere omgeving detecteert, stijgt de maximale helderheid tot boven de 1000 nits – zelfs bij 100 procent APL. Dat is voor een OLED-scherm uitmuntend.

Voor HDR-inhoud staat de MacBook Pro tot een APL van 25 procent zelfs 2000 nits toe. Dat betekent extreem heldere lichteffecten, zelfs als het gaat om een beeldvullende explosie. HDR-video's zien er op het tandem-OLED-scherm adembenemend uit. Daartegenover oogt zelfs een goede desktop-OLED zoals mijn LG UltraGear GX9 bleek.

Als ik een foto voor de OLED-MacBook belicht bij volledige HDR-helderheid, wordt niet alleen mijn kamer donker, maar ook de LG UltraGear GX9 op de achtergrond.
Als ik een foto voor de OLED-MacBook belicht bij volledige HDR-helderheid, wordt niet alleen mijn kamer donker, maar ook de LG UltraGear GX9 op de achtergrond.

Ook de kleuren zijn indrukwekkend. De OLED-MacBook dekt de standaard kleurruimtes bijna volledig af:

  • sRGB: 99,7 % (goed = >99 %) – de standaard kleurruimte voor digitale inhoud. De meeste SDR-afbeeldingen en video's zijn afgestemd op sRGB.
  • Adobe RGB: 98,4 % (goed = >90 %) – een belangrijke kleurruimte voor het bewerken van afbeeldingen die bedoeld zijn voor drukwerk.
  • DCI-P3: 98,6 % (goed = >90 %) – de standaard kleurruimte voor HDR-inhoud, bijvoorbeeld in HDR10 of Dolby Vision.
  • BT.2020: 72 % (goed = >90 %) – nog grotere kleurruimte die als de toekomst wordt beschouwd. HDR10 of Dolby Vision gebruiken deze in theorie, maar benutten deze zelden volledig.

In de standaardmodus (Apple XDR Display P3) treft de MacBook Pro niet alle kleuren perfect en is de witbalans iets te koel. Als ik echter overschakel naar de referentiemodus voor een specifieke kleurruimte, dalen de afwijkingen ten opzichte van de streefwaarde tot een minimum. Ook de grijstinten zijn zeer goed gekalibreerd, zowel in SDR als HDR.

Grijstinten in de DCI-P3-referentiemodus.
Grijstinten in de DCI-P3-referentiemodus.
EOTF-curve in HDR (P3-ST2084).
EOTF-curve in HDR (P3-ST2084).
sRGB-dekking en -nauwkeurigheid in de standaardmodus.
sRGB-dekking en -nauwkeurigheid in de standaardmodus.
DCI-P3-dekking en -nauwkeurigheid in de referentiemodus.
DCI-P3-dekking en -nauwkeurigheid in de referentiemodus.
AdobeRGB-dekking en -nauwkeurigheid in de referentiemodus.
AdobeRGB-dekking en -nauwkeurigheid in de referentiemodus.
BT.2020-dekking en -nauwkeurigheid in HDR (P3-ST2084).
BT.2020-dekking en -nauwkeurigheid in HDR (P3-ST2084).

Een ander voordeel van OLED zijn de korte pixel-reactietijden: er is nauwelijks bewegingsonscherpte of ghosting. Het verschil met het LCD van de reguliere MacBook Pro is in directe vergelijking frappant. Dat merk je bijvoorbeeld bij het scrollen of in games. De maximale beeldfrequentie van 120 Hertz ligt weliswaar onder de huidige standaard van speciale gaming-monitoren, maar is in de meeste gevallen ruim voldoende.

Een nadeel van Apples nieuwe OLED-scherm is er voor jou als je gevoelig bent voor PWM-flickering. Het probleem treft slechts een klein percentage van de bevolking – ikzelf hoor daar niet bij en ik heb ook geen testmethode daarvoor. «Notebookcheck» meet echter 240 Hertz bij 99 procent helderheid (het worst-case scenario) en een amplitude van 56 procent. Beide zijn relatief slechte waarden. Anders dan bij de iPhone is er ook geen optie om PWM-flickering te minimaliseren. Ben je daar gevoelig voor, dan kun je daarom beter bij de normale MacBook Pro blijven.

Touch blijft overbodig

Ik wil mijn laptop niet met touch bedienen. Daarvoor erger ik me veel te veel aan de vingerafdrukken op het scherm. Maar misschien denk jij daar anders over. Bovendien zijn de afdrukken, in ieder geval op de glanzende versie, eenvoudig weg te vegen. Daarom zet ik me voor de testperiode over mijn innerlijke criticus heen en zit ik elke keer aan het scherm als ik dat zinvol acht.

Af en toe vind ik scrollen met de vinger intuïtief.
Af en toe vind ik scrollen met de vinger intuïtief.

Die momenten kan ik na een week op één hand tellen. De meeste tijd kom ik er niet eens op om mijn hand van het trackpad te halen, omdat dat natuurlijker aanvoelt. Ik kan me echter voorstellen dat jongere generaties daar anders over denken. Wie is opgegroeid met de smartphone als primaire computer, vindt het waarschijnlijk vreemd als een scherm niet op aanraking reageert.

Apple heeft de touch-bediening redelijk uitgevoerd – maar niet opnieuw uitgevonden. Het kan precies wat je verwacht. De MacBook Pro is geen omklapbare convertible en niet compatibel met de Apple Pencil. Zaken als scrollen en zoomen voelen echter intuïtief aan en werken met de vertrouwde gebaren. MacOS reageert soms anders, afhankelijk van of ik het via het trackpad of via touch bedien. Als ik bijvoorbeeld een menu met mijn vinger uitklap, krijgen de subitems meer ruimte zodat ik ze makkelijker kan raken.

Als ik een menu open via touch, zijn de afstanden groter (rechts) dan wanneer ik klik (links).
Als ik een menu open via touch, zijn de afstanden groter (rechts) dan wanneer ik klik (links).

De meeste programma's zijn echter simpelweg niet ontworpen voor touch-bediening. Het is omslachtig en onnauwkeurig om kleine knoppen met de vinger te zoeken. Bovendien moet ik vaak weer terugschakelen naar het toetsenbord. Onder de streep zie ik daarom nauwelijks een toepassing voor het touchscreen. Stoort het me daarom? Nee en ja. Enerzijds maakt het de MacBook Pro niet slechter. Anderzijds word ik gedwongen om voor iets overbodigs te betalen.

Zelfde prestaties, fantastische luidsprekers

Omdat Apple niets aan de chips heeft veranderd, blijven ook de prestaties gelijk aan die van het vorige model. Dat wil zeggen: zelfs de M5 Pro is snel genoeg voor videobewerking en veeleisende fotobewerking. Van de M5 Max profiteren vooral high-end workflows die veel grafische kracht nodig hebben. Bijvoorbeeld 3D-rendering, After Effects of het lokaal draaien van AI-modellen.

Het nieuwe koelsysteem lijkt te werken. Bij enkele steekproeven behaal ik in stresstest-benchmarks dezelfde scores als met het vorige model (zie testverslag van maart). De ventilatoren lijken echter onder langdurige belasting iets harder te draaien. Het lagere gewicht en het OLED-scherm hebben geen invloed op de batterijduur. In mijn YouTube-test houdt het 16-inch model met M5 Max het 22 uur en 41 minuten vol (6 minuten langer dan het LCD-model).

Een grote vooruitgang hoor ik bij de luidsprekers. De oude waren al superieur aan de concurrentie – en de OLED-MacBook klinkt nog beter. Vooral in de lage tonen. In het algemeen klinkt het geluid in directe vergelijking veel evenwichtiger. Wat Apples audio-engineers uit kleine vormfactoren weten te toveren, vind ik telkens weer verbazingwekkend.

Conclusie

Nog beter, nog duurder

Al jaren is de MacBook Pro voor mij de beste laptop op de markt. De nieuwe versie zorgt ervoor dat dit zo blijft. Apple heeft verbeterd wat er te verbeteren viel: het tandem-oled-display is fantastisch, het lagere gewicht is zeer welkom en de nieuwe luidsprekers zijn zelfs nog beter dan de oude. De aanraakbediening dient in de eerste plaats voor marketingdoeleinden. Ik moet mezelf er echt toe dwingen om het te gebruiken en vind het daarom overbodig, ook al is het niet storend. Wat echter wel erg stoort, is de prijs. In de test van de vorige MacBook Pro juichte ik nog dat de constante vooruitgang in chips gelijkstond aan een prijsverlaging. Die tijden zijn voorbij. De oled-MacBook kost met dezelfde prestaties minstens 800 frank meer dan het vorige model bij de marktintroductie. Ten eerste vanwege de geheugencrisis. Ten tweede omdat een touch-oled hogere productiekosten betekent. Ten derde omdat Apple vermoedelijk tegelijkertijd de marge heeft verhoogd. Dat er niets verandert aan de chips, vind ik niet zo erg. De M5 Pro en M5 Max hebben al meer kracht dan de meeste applicaties nodig hebben. Onder de streep verdient de MacBook Pro in de huidige marktomgeving daarom vijf sterren. Hij is duur, maar nagenoeg perfect.

Pro

  • uitmuntend display
  • enorme prestatie
  • zeer goede batterijduur
  • modern, lichter ontwerp
  • geweldige luidsprekers

Contra

  • erg duur
  • Touchscreen heeft weinig zin

2 mensen vinden dit artikel leuk


User Avatar
User Avatar

Mijn vingerafdruk verandert vaak zo drastisch dat mijn MacBook hem niet meer herkent. De reden? Als ik me niet vastklamp aan een beeldscherm of camera, dan klamp ik me waarschijnlijk aan mijn vingertoppen vast aan een rotswand.


Producttest

Onze experts testen producten en hun toepassingen. Onafhankelijk en neutraal.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren

Toon alle

Deze artikelen kunnen je ook interesseren

1 commentaar

Avatar
later