Van de pottenbakkersschijf naar het potlood: Hoe Joel Adank zijn tweede handschrift vond
Eerst vormde Joel Adank borden uit klei, nu tekent hij octopussen op strandlakens. Beide beginnen bij hem hetzelfde: met zijn eigen hand, lang voordat een fabriek het overneemt. Een gesprek over twee materialen, een denkwijze - en waarom juist een geweven doek zijn favoriete product is.
Joel Adank werd bekend met servies. Rustige grijs-, beige- en blauwtinten, gekenmerkt door zijn blik als foodfotograaf. Inmiddels is er bij zijn merk Atelier Agave iets nieuws bijgekomen: illustraties die op badhanddoeken worden geweven – en binnen enkele weken uitverkocht waren. Ik ontmoet de 34-jarige in zijn atelier in Zürich om te begrijpen hoe deze twee zo verschillende materialen bij elkaar horen.
Je tekende als kind al graag en bent toen fotograaf geworden. Hoe kwam het tot deze omweg?
Joel Adank: Ik dacht nooit dat ik ooit iets met tekenen zou kunnen doen. Uiteindelijk leidde het een tot het ander – van het eerste kookboek tot het servies, en toen naar de illustraties. Wat voor mij altijd belangrijk was: een eigen project hebben. Het is mooi om een oude passie nieuw leven in te blazen.
Wat is voor jou het grootste verschil tussen tekenen en klei vormen?
Voor mij is eigenlijk beide een totaalkunstwerk. Ik probeer altijd verschillende technieken te leren, elk jaar een nieuwe. Ik wil niet alles perfect beheersen, maar ik wil de vormen kunnen creëren die ik me voorstel. Uiteindelijk is beide vormgeven met de handen. De lijnen vloeien anders dan wanneer je gewoon berekent of plant.
En bij het proces – zijn er parallellen?
Ja, vergelijkbaar is: bij tekenen kun je een lijn toevoegen, bij pottenbakken kun je je object uitbreiden of verkleinen. Je kunt spelen tot het definitief is. Bij beide maak ik vaak meerdere versies, vergelijk ze en combineer uiteindelijk de beste elementen – alleen speelt bij tekenen de kleur vanaf het begin mee, bij pottenbakken komt die pas later.
Was het een bewuste keuze om van grijstinten naar kleurrijke motieven te gaan, of is dat gewoon zo gekomen?
Het hangt af van de toepassing. Uiteindelijk is de hele gedekte tafel ook kleurrijk. Ik kom uit de foodfotografie en denk bij het dekken altijd aan het gerecht – het bord moet het canvas vormen. Neem de octopus op de badhanddoek: de grijsblauwe achtergrond zorgt ervoor dat het roze eruit springt. Bij het bord is het precies dezelfde logica – het is de grijze achtergrond, het eten is het stralende element.
Mijn servies moet het canvas vormen, het eten is het eigenlijk kleurrijke beeld.
Joel Adank
Zijn er kleuren die je bewust vermijdt bij keramiek?
Groen bijvoorbeeld gebruik ik tot nu toe niet of alleen in een tint die niet te dicht bij het groen van groenten ligt. Als je uiteindelijk spinazie of broccoli in dezelfde groentint serveert, valt het helemaal niet meer op, dan verdwijnt het gerecht op het bord.
Is zelf maken jouw leidraad als ontwerper?
Ja, absoluut. In het begin was de vraag of ik het label zou cureren – dus dingen zou inkopen die al bestaan – of echt alles zelf zou ontwerpen. Ik heb duidelijk voor het laatste gekozen. Dat heeft het voordeel dat je automatisch niet hetzelfde doet als anderen. Vooral als klein, door kunstenaars geleid label moet je moeite doen om een beetje anders te zijn.
Wat komt hierna?
Een deken, gemaakt in Turkije. Of het katoen of linnen wordt, is nog open.
Hoe beslis je uiteindelijk?
Ik moet er met hart en ziel bij zijn, mijn product mooi vinden. Maar net zo belangrijk is het om de community erbij te betrekken – ik laat vaak op Instagram stemmen als ik niet kan kiezen tussen twee varianten. Dat is ook een duurzaamheidsgedachte: ik wil niets produceren dat uiteindelijk niemand wil hebben of kan betalen.
En bij de deken – al gevraagd?
Nog niet, ik wacht expres: het is hoogzomer, en de nieuwe handdoeken moeten eerst hun spotlight krijgen. Pas als het concept staat, vraag ik feedback – met echte monsters, niet met AI-gegenereerde beelden, zodat het product authentiek blijft.
Van welk object in je collectie zou je geen afscheid kunnen nemen?
Ik denk dat het de handdoeken zijn. Ze zijn mijn pronkstuk, omdat ik de illustratie helemaal zelf heb bedacht. Dat is niet te vergelijken met een bord, waarbij ik de glazuur eerder kies dan zelfstandig ontwerp.
Het gevoel dat mensen waarderen wat ik heb getekend en ervoor betalen, is voor mij een van de mooiste die er zijn.
Joel Adank
"Er zijn maar twee manieren om je leven te leiden: de ene is te doen alsof niets een wonder is, de andere is te doen alsof alles een wonder is. Ik geloof in het laatste."
- Albert Einstein
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
