

Waarom digitale audio beter is dan vinyl
De vinylplaat is springlevend - misschien wel meer dan ooit. Het gekraak en het warme geluid zijn populair. Maar is de vinylhype terecht? Of luisteren we alleen maar naar muziek door de roze bril van nostalgie?
Ik rommel door de verzameling, haal het bijna stoffige album tevoorschijn. Ik bewonder de fraai vormgegeven hoes en lees de tracklist door. Ik trek de plaat voorzichtig uit de hoes, leg hem op de draaitafel, zet de naald voorzichtig in de juiste positie - en geniet.
Muziek luisteren op vinyl is een ritueel dat niet langer is voorbehouden aan een specifieke generatie. De hype rond vinylplaten is in volle gang, vooral onder jongeren. In dit land melden platenzaken en brocki's over de hele linie jonge bezoekers. Gen Z koopt ook platen, volgens de «Tages-Anzeiger» (artikel achter paywall). De wereldwijde verkoopcijfers stijgen ook: in de VS werden in 2025 voor het eerst sinds 1983 platen ter waarde van meer dan een miljard dollar verkocht.

Ik ontsnap al een paar jaar niet meer aan de maalstroom van vinylplaten. Ik heb een instapmodel Sony platenspeler in mijn woonkamer staan en nu heb ik meer dan honderd platen op de plank staan. De meeste heb ik rechtstreeks uit de collectie van mijn ouders. Maar ik heb ook veel tweedehands of zelfs nieuw gekocht. Het is niet alleen Electric Light Orchestra, Fleetwood Mac of Dire Straits op vinyl. Huidige artiesten zoals The Weeknd, Billie Eilish en Dua Lipa verkopen hun muziek ook op grote schaal op vinyl.

Collector's editions, box sets en kleurrijke platen maken tegenwoordig meer dan ooit deel uit van de muziekbusiness. Want als je de muziek van je favoriete band echt wilt beleven, moet je ernaar luisteren op een plaat - dat is tenminste de indruk. Maar is de luisterervaring op een platenspeler echt superieur aan de digitale versie?
Het ding met geluidskwaliteit
Objectief gezien is moderne technologie al lang superieur aan vinylplaten. Het gekraak en gesis van een plaat waar vinyl fans zo enthousiast over zijn, is niets meer dan een storende ruis in de muziek. Imperfecties in het materiaal. De geluidskwaliteit van een plaat hangt direct af van de fysieke staat ervan. En die verslechtert bij elke luisterbeurt, door onzorgvuldig gebruik en goedkope platenspelers - ja, net als die in mijn woonkamer.

Zonder de juiste apparatuur - hoogwaardige cartridges, versterkers en perfect uitgelijnde luidsprekers in een akoestisch afgestemde ruimte - heb je zelfs niets aan een vers geprinte schijf in «Mint» conditie. De kosten van zo'n opstelling kunnen al snel in de vier tot vijf cijfers lopen. En dan heb ik het nog niet eens over de moeite, het onderhoud en de tijd die het geheel kost.
Als je echt zoveel mogelijk detail en de allerbeste kwaliteit in je muziek wilt bereiken, is er nu een veel eenvoudigere en goedkopere optie: digitale audio.
FLAC over vinyl voor geluid
Bij vrijwel elk muziekabonnement krijg je tegenwoordig hi-res audio in de een of andere vorm, of het nu Spotify, Apple Music of Tidal is. Of je kunt leven met de morele implicaties van een abonnementsmodel is een andere discussie. Als je dit koppelt aan de juiste Bluetooth hoofdtelefoon, kun je naar muziek luisteren tot 96 kilohertz en 32 bits per sample - met andere woorden, een bijna perfecte reproductie van het origineel. Voor een fractie van de kosten van een hoogwaardige vinylopstelling.
Als je toegang hebt tot FLAC-bestanden met een hoge resolutie, kun je nog een stap verder gaan en een DAC van hoge kwaliteit en een bedrade hoofdtelefoon aan je opstelling toevoegen. Hierdoor krijg je een geluidskwaliteit die voor de meeste mensen niet te onderscheiden is van een studio-opname.
Met digitale audioformaten kun je je favoriete muziek altijd in zijn geheel horen. Geen variabelen, geen achtergrondgeluiden, geen geluidsdrager die bij elke beluistering slijt. Het klinkt een beetje steriel, maar ook schoon.
En als het gaat om het fysiek bezitten van de muziek, combineert de CD dezelfde voordelen van digitale audio en vinylschijven, zonder de nadelen.
Dit alles verwijst naar de discussie over pure geluidskwaliteit. Ik wil het plezier van vinyl niet afdoen als zinloze onzin. Ik heb immers zelf al veel tijd en geld in de hobby geïnvesteerd. Maar waarvoor, als het niet voor het superieure geluid is?
Muziek bewuster beleven in plaats van beter
Als muziekliefhebber luister ik altijd graag naar mijn favoriete albums op vinyl. Niet vanwege de kwaliteit, maar vanwege het ritueel dat ik in het begin noemde. Als ik luister naar Daft Punk's «Random Access Memories» of ELO's «Time» uit de koffer halen en in de woonkamer opzetten, dat is wat anders dan onderweg naar het werk Spotify openen en op «Shuffle» drukken.
Voor de duur van de LP besteed ik mijn volledige aandacht aan de muziek. Ik lees het bijgevoegde boekje, bestudeer de hoes of laat het geluid gewoon zijn magie op me inwerken. Geen meldingen, geen doem scrollen, alleen de muziek en ik. Ik laat me verleiden door Kate Bush, David Gilmour, Kim Wilde of Merk Knopfler.

Een ander aspect dat door velen wordt gewaardeerd: vertraging. In een wereld waar elk liedje en alle informatie altijd on demand is en nooit meer dan een tik verwijderd, is de disc een heerlijk contrast. Een adempauze tussen Microsoft Teams en WhatsApp.
Daarnaast bezit je je muziek fysiek op vinyl. De tactiele ervaring van een plaat opzetten, halverwege opstaan en omdraaien is iets speciaals. In tegenstelling tot een digitaal abo kan niemand je de toegang ontzeggen tot de muziek die je uit je platencollectie hebt gekocht.
Bottom line: ik hou van vinyl - zielsveel. Vanwege de ervaring, vanwege de emotionele betekenis, maar niet vanwege de superieure kwaliteit. Daarom heb ik Lossless Audio en Bluetooth LDAC. Als ik mijn muziek wil analyseren, doe ik dat digitaal. Als ik het wil ervaren, pak ik de plaat.
Zolang ik me kan herinneren ben ik gefascineerd door alles met knoppen, displays en luidsprekers. Als journalist gespecialiseerd in technologie en maatschappij schep ik orde in de jungle van tech-jargon en verwarrende spec sheets.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen



