52 kilometer, 2500 hoogtemeters: Ik moest deze lessen leren

Siri Schubert

27/4/2026

Vertaling: machinaal vertaald

Na bijna 52 kilometer en ongeveer 2500 hoogtemeters kom ik over de finish. Met vermoeide benen, maar gelukkig. Deze dingen verrasten me tijdens de Mont Terrible Ultra Marathon.

Zaterdagochtend, kort na achten. Ik sta bij de startlijn van het trail evenement Les Courses du Mont Terrible in de Zwitserse Jura. Er zijn een paar andere dingen die ik zou kunnen doen. Me nog eens omdraaien in bed. Een gezellig kopje koffie drinken.

In plaats daarvan ben ik hier. Met gemengde gevoelens. Er is de verwachting van een avontuur dat me door mystieke kalkstenen kloven zal voeren, over weiden bezaaid met lentebloemen en kronkelende bospaden. En de nervositeit: Zal ik het halen? Ben ik goed genoeg voorbereid? Welke uitdagingen staan me te wachten?

Hoewel het parcours van 50 kilometer in de wereld van ultrarunning als beginnersafstand wordt beschouwd, boezemt het me toch respect in. Het is tenslotte een primeur: Het is de eerste keer dat ik zo'n lang parcours met zoveel hoogtemeters probeer te lopen. En een met smalle, steile paden, wortels en rotsen.

De elite startte een paar minuten eerder, omdat de race ook de Zwitserse Trail Running Kampioenschappen is. Aan het 50+ kilometer lange parcours doen ongeveer 430 deelnemers mee, waarvan er 394 de finish zullen halen.

De start was sneller dan gepland

Het startsignaal klinkt. «Gewoon niet te snel starten», had ik me vast voorgenomen. Maar het veld komt in beweging en ik zit er middenin. Mijn goede voornemens zijn vergeten. In het begin gaat het bergafwaarts en geniet ik van de flow. Maar bij het eerste klimmetje realiseer ik me: «Dit gaat echt te snel.» Ik vertraag en mijn ademhaling en hartslag worden rustiger.

Ik schud geamuseerd mijn hoofd over mijn fout. Ik heb duizend keer gehoord dat rustig tempo maken cruciaal is in het begin. En toch vergat ik het door alle euforie en opwinding.

Het is niet erg, want even later krijg ik de kans om even uit te rusten. In een magisch wilde kloof klim ik een houten ladder op naar een kleine waterval. Het veld bouwt zich op voor de beklimming. Ik geniet van het uitzicht terwijl ik probeer niet uit te glijden in de beekbedding. Mijn voeten worden toch nat, en niet voor de laatste keer die dag, want ik moet steeds weer modderige plassen oversteken. Uiteindelijk ben ik verbaasd dat ik ondanks mijn natte voeten geen blaren heb. De blarenpleisters die ik zelf heb ingepakt, blijven ongebruikt.

Niet zonder mijn stokken

«Met of zonder?» - Ik vroeg het mezelf een paar dagen voor de race. En besloot toen in het voordeel van trail running poles. Als je wilt weten welke andere benodigdheden ik bij me had, heb ik hier een lijst samengesteld:

Gelukkig had ik van tevoren een paar keer geoefend met het gebruik van de stokken. Ik kon ze dus snel tevoorschijn halen, in elkaar zetten en weer snel opbergen als ik ze niet nodig had.

Ik ben nog steeds een grote fan van de carbon trailstokken van de Franse fabrikant TSL (je kunt het testverslag hier) vinden omdat ik ze gemakkelijk aan de handbanden kan bevestigen dankzij de magnetische clips. Dit soort details maken het verschil tijdens lange runs. Mijn geduld voor geklungel met uitrusting neemt evenredig af met de afstand die ik loop.

Dankzij de stokken kan ik mijn benen wat ontlasten tijdens de vele beklimmingen. Het helpt merkbaar over de afstand. Daarom zal ik in de toekomst trailrunningstokken meenemen voor langere routes met meters hoogtemeters.

De tijd verstrijkt sneller dan verwacht

Na 17 kilometer bereik ik de eerste verzorgingspost. Ik heb eigenlijk genoeg vloeistof bij me tot de tweede post na 34 kilometer. Toch vul ik water bij, want ik wil geen risico's nemen bij temperaturen boven de 20 graden. Ook al maakt het mijn rugzak zwaarder en mijn tempo langzamer.

Zodra ik de post verlaat, kom ik in een flow. De route is afwisselend en ik denk niet meer na over de kilometers die voor me liggen. Ik verlies de tijd uit het oog. Ik ervaar een runner's high en ben gewoon dankbaar dat ik onder ideale omstandigheden op de trails kan lopen. Het is zonnig weer en het landschap in de Jura is prachtig. De positieve gevoelens verrassen me. Ik geniet bijna altijd van hardlopen, anders zou ik het niet doen, maar ik had niet verwacht dat ik er ondanks de inspanning zo van zou genieten.

Ik bereik de tweede verzorgingspost. 34 kilometer afgelegd. Ik ben bijna vol ongeloof over hoe snel de tijd voorbij gaat. Niet dat ik bijzonder hard loop. Integendeel: ik loop in het midden van het veld - niet overdreven snel, maar ook niet heel langzaam. Het voelt gewoon nooit lang of saai.

Downhill is moeilijker dan uphill

De route is behoorlijk op en neer. Mijn emotionele wereld ook. Na de tweede verfrissingsstop in St. Ursanne voel ik me geweldig en de beklimming van de Col de la Croix gaat gemakkelijk. Eenmaal boven geniet ik van het uitzicht over de vallei waar de Doubs doorheen kronkelt.

En dan verandert alles. Mijn dijen beginnen pijn te doen als ik bergafwaarts ren. Ik begin kramp te krijgen. Ik word ingehaald door hardlopers. In plaats van met gemak over stenen en wortels te stuiteren, kom ik slechts met een slakkengang vooruit. Au!

Nu realiseer ik me dat ik te weinig hoogtemeters heb getraind en vooral te weinig downhills. Sterker nog, ik werd herhaaldelijk ingehaald op de afdalingen langs de hele route, terwijl ik posities goedmaakte op de beklimmingen. Les geleerd: voor het volgende trail evenement zal ik me voorbereiden op technische trails en specifiek trainen voor afdalingen.

Lukkig komt er ook een einde aan deze afdaling: als ik weer begin te klimmen, voelen mijn spieren beter aan. Ook mijn humeur verbetert.

Eten is niet zo gemakkelijk

Dankzij de goede organisatie van de race en de vele vrijwilligers is het hele proces geweldig. Maar er is één ding dat ik vooral leuk vind: er zijn geen bekers bij de verfrissingsposten. En dus geen afval. Lopers moeten hun eigen drinkbekers meenemen (meer hierover in het artikel over uitrusting). Er is water, een elektrolytische drank, cola en bouillon. Voor elk wat wils.

Ik vertrek met een liter van mijn eigen elektrolytdrank van de poedermix van Peak Punk in de race. Ik heb ook een fles water van 500 milliliter bij me. En mijn geheime wapen: nog een fles koude koffie van 500 milliliter. Dit klinkt misschien eng voor sommigen, maar voor mij is het een must-have tijdens langere runs. De koffiesmaak neutraliseert de zoetheid van de gels en andere snacks. De cafeïne geeft me ook een welkome oppepper tijdens de race.

Ik heb ook repen, jellybabies, een boterham en pretzels bij me - het voelt meer alsof ik op weg ben naar een kinderfeestje dan naar een hardloopevenement. De Maurten gels die ik eerder had ingepakt in een fles. Dit betekent dat ik niet met verpakkingen hoef om te gaan als ik onderweg ben en dat het afval thuis blijft.

Ik heb eigenlijk veel te veel eten bij me. Bij kilometer 20 lukt het me om een reep op te eten, maar daarna wordt mijn eetlust minder. Er wordt me keer op keer verteld dat energie het allerbelangrijkste is bij langeafstandslopen. Maar het gaat niet zoals gepland. Pas als een stuk kaas en gedroogde abrikozen me toelachen bij de verzorgingspost, begin ik me beter te voelen. De repen blijven in mijn rugzak, maar mijn energie is terug. Na 41 kilometer drink ik cola met zout om het verlies van elektrolyten door zweten te compenseren. Daar doe ik het tot de finish mee. Ik heb niet zoveel gegeten als ik had gepland, maar duidelijk genoeg.

Ik kom blij over de finish. Het was de eerste keer dat ik zo'n lange race liep met zoveel hoogtemeters. De prachtige paden, de uitzichten en de aardige mensen die ik onderweg ontmoette waren duidelijke hoogtepunten. Natuurlijk zag ik de Zwitserse kampioene Nadja Fässler en de Zwitserse kampioen Jerome Furer niet over de finish komen, zij zijn werelden sneller. En door zelf dezelfde route te lopen, groeit mijn respect voor hun geweldige prestaties nog meer.

Ik was eigenlijk verrast door veel dingen, maar één les blijft overeind: Er kan veel gebeuren tijdens zo'n run. Het beste is om te genieten van elke stap en elke kilometer. Zelfs als je benen tussendoor knorren. Het maakt niet uit hoe lang het duurt en of de opfrisstrategie werkt: het is absoluut een avontuur. Eén die ik zeker niet snel zal vergeten.

Siri Schubert

Senior Editor

Siri.Schubert@digitecgalaxus.ch

Onderzoeksduiker, outdoorgids en SUP-instructeur - ik ben graag in, op en rond het water. Meren, rivieren en de oceaan zijn mijn speeltuinen. Voor een ander perspectief bekijk ik de wereld van bovenaf tijdens het trailrunnen of het vliegen met drones.

---

Achtergrond

Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren