
Review
"Keeper" getest: de beste reis van het jaar
van Philipp Rüegg

Wat hebben "Frogger" en "Metal Gear Solid" met elkaar gemeen? Ze komen van Konami - en verschijnen in "Darwin's Paradox!" als charmante toespelingen. Maar het spel is veel meer dan een kopie: het is een geweldige platformgame op zichzelf.
Ik bekijk de bewakers vanuit de veiligheid van een krat. Zodra ik hun route doorgrond heb, verlaat ik mijn schuilplaats en sprint weg - in ware Solid Snake stijl. Maar plotseling hoor ik in de verte een kikker kwaken. Wat staat me deze keer te wachten? De bewakers, die me genadeloos vermoorden als ze me zien, maken me nerveus. Als ik over een hek klim, wordt het gekwaak luider - en vermengt het zich met verkeerslawaai. Uiteindelijk kom ik op een drukke weg terecht. Daar zie ik de kikker weghuppelen. En ik? Ik moet de weg oversteken «Frogger»-stijl.
Scenes als deze herinneren ons eraan dat «Darwin's Paradox!» is ontwikkeld door Konami. Het spel is ontwikkeld door ZDT Studio en zit vol verwijzingen naar andere klassiekers van de uitgever. Maar de echte ster is octopus Darwin. Octopussen zijn cult sinds «My Octopus Teacher» op zijn laatst - en de gamewereld heeft dit nu erkend. Het besturen van Darwin is erg leuk, ook al is het spel niet zonder zwakke punten.
Darwin belandt ongewild op een vuilnisbelt nadat sinistere figuren zijn vriendje - of vriendinnetje? Terwijl hij op zoek gaat naar de ontvoerde man, probeert hij ook te ontsnappen aan zijn eigen gevangenschap.

Dit vertelt het verhaal van «Darwin's Paradox!». Het spel heeft nauwelijks woorden nodig: net als in «Flow» of «Wall-E» doen beelden en omgevingen het woord. Elke nieuwe scène versterkt de beklemmende maar hoopvolle sfeer - subtiel en effectief. De ontwikkelaars vermijden overdreven drama of bombastische effecten. De kunststijl past perfect en de soundtrack, zoals «Back to the Sea», zorgt voor de juiste sfeer.
In de schaduw sluip ik over parkeerplaatsen, door gekke industriële complexen of glijd ik door Darwins element: water. Soms kruipt hij over de grond, soms houdt hij zich vast aan muren en plafonds. Dat laatste is bepalend voor het gevoel van het spel. In het begin is het onbekend, maar het vasthouden aan muren wordt al snel een tweede natuur en opent compleet nieuwe bewegingsmogelijkheden. Een speciale slijmlaag schakelt dit vermogen uit en dwingt me om mijn omgeving zorgvuldig te analyseren. In het water wordt Darwin een behendige jager - helaas komen deze secties te weinig voor.

Naast plakken kan Darwin inkt schieten en zichzelf camoufleren. De inkt is overtuigend: het dient voor slimme puzzels en leidt bewakers af. De camouflage voelt daarentegen gekunsteld aan. Hoewel de sluipdoorgangen leuk zijn, past de camouflage niet naadloos in het spel. Het idee blijft onvolwassen.

Het spel is kort. De aftiteling rolt na ongeveer vijf uur. Maar dat zie ik als een voordeel. Alle mechanieken krijgen genoeg ruimte zonder in herhaling te vallen.
Het leveldesign schittert. Puzzels en platformsequenties zijn toegankelijk zonder triviaal te zijn. Sommige passages vereisen precieze timing en dagen zelfs ervaren spelers uit. Het is geen «Super Mario Maker» waanzin, maar het is uitdagend genoeg om je te blijven boeien. Uitdagend, eerlijk en bevredigend.

Hoewel lineair, biedt het spel optionele omwegen. Als je buiten de hoofdpaden zoekt, ontdek je posters met achtergrondinformatie over de spelwereld. Deze korte omwegen zijn de moeite waard. Het is vaak niet duidelijk welk pad het juiste is - een slimme truc die uitnodigt om opnieuw te spelen.
«Darwin's Paradox!» is vanaf 2 april verkrijgbaar voor PS5, Xbox Series X/S, Switch 2 en PC. Het spel is mij ter beschikking gesteld door Konami voor testdoeleinden.
Pro
Contra
Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen