Deze 7 boeken staan visueel mooi op de herfstleesstapel
4/11/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Nu we ons weer lekker thuis nestelen, ligt de herfstlectuur altijd binnen handbereik. Of het nu naast het bed, op de bank of op de keukentafel is: de covers van deze zeven boeken zijn zo mooi en esthetisch vormgegeven dat ze bijna als decoratieobject dienen.
Tegenwoordig heeft iedereen het over 'Performative Reading'. Performative reading beschrijft de trend om een boek in het openbaar vooral als statussymbool en accessoire te gebruiken, in plaats van het daadwerkelijk te lezen. Vooral populair: intellectueel ogende klassiekers en hype-boeken die educatie en diepgang signaleren. Mannen grijpen hiervoor graag naar feministische literatuur – want zo krijg je de vrouwen. En vrouwen? Nou ja, uit eigen ervaring kan ik zeggen: die zijn vaak net zo oppervlakkig. Ik koop zelf namelijk vaak gewoon het boek met de meest esthetisch verantwoorde look. Het Engelse spreekwoord 'Don’t judge a book by its cover', dat je een boek niet op zijn kaft moet beoordelen, spreekt mij niet erg aan.
Ik geniet van een goed gecureerde stapel boeken die in de woonkamer steeds groter wordt en van exemplaar naar exemplaar mooier wordt. Zeker nu we weer in onze eigen vier muren kruipen terwijl de bladeren buiten ronddwarrelen, willen we het thuis toch gezellig hebben. Terwijl we in de zomer de kleurrijke literaire parels bij een ijskoffie op de badhanddoek draperen, liggen de moody herfstcovers nu op zware wollen dekens. Maar omdat innerlijke waarden ook tellen: deze werken zijn grafisch geweldig vormgegeven en nog beter geschreven. Hier volgen zeven boeken die niet alleen optisch goed zijn voor je imago.
1. Verlatingsangst en allerlei raadsels: 'Das Leben der M' van Rachel Cusk
Het zou in je woning moeten liggen, omdat: de herfst een emotionele achtbaan kan zijn, net als de soepel gebogen 'M' op de cover van het boek. De herfst is enerzijds heerlijk knus, maar de natte, koude duisternis slaat ook snel op het gemoed. Bovendien heeft ex-feuilletonjournaliste en auteur Sophie Passmann 'Das Leben der M' in haar podcast besproken – je mag ervan uitgaan dat het 'talk of the town' is.
Waar je ook van mag uitgaan, is het feit dat het personage 'M' Natalie Portman is. Onder andere omdat schrijfster Rachel Cusk en de actrice elkaar daadwerkelijk kennen. Het melancholisch vormgegeven boek vertelt over een vrouw wiens dierbare ziek is. En terwijl ze dagelijks naar het ziekenhuis pelgrimeert, begint ze te schrijven over de beroemde actrice M, wiens roem haar spiegel wordt. Onverwacht, beklemmend en taalkundig virtuoos.
2. In 'No Ghosts' van Max Lury spookt het zonder geesten
Het zou in je woning moeten liggen, omdat: het in de herfst ook wel eens griezelig mag zijn. De cover doet denken aan de esthetiek van een stomme film uit de jaren 20. In de debuutroman van Max Lury, die tot nu toe alleen in het Engels is verschenen, zien Kieran en Harlow elkaar na lange tijd terug bij de begrafenis van Annie. Daarna zoekt ieder voor zich naar Annie: Harlow vindt scherven van de dode in AI-gegenereerde video's, Kieran belandt in een occulte gemeenschap. Er zijn ondergrondse tunnels, seances en ontbrekende geesten. Wie dit boek bij zich heeft liggen, signaleert dat hij kan vermoeden welke nieuwe vormen spoken in de toekomst zou kunnen aannemen.
3. 'Junk' van Ilona Hartmann zingt 'Material Girl' in alle toonaarden
Het zou in je woning moeten liggen, omdat: het tijd is om de teddybeer voor een knuffelsessie uit het plastic folie te bevrijden. Er ligt er vast nog wel een op zolder. De Duitse auteur Ilona Hartmann heeft de hare vermoedelijk in de kelder gevonden – in diezelfde kelder heeft haar naamloze hoofdpersoon zich namelijk teruggetrokken nadat ze een week op een doktersuitslag moest wachten.
Is het dramatisch om voor het geval van een naderende dood alvast door alle uitgezochte bezittingen en zo door de ballast van je eigen leven te spitten? Misschien. Maar Ilona Hartmann doet dat even brutaal als slim. In 'Junk', wat zoiets betekent als 'afval', denkt ze met een vaak heerlijk onzinnige en absurd mooie woordkeuze na over onze consumptiemaatschappij – en over hoe onze relaties met onszelf en andere mensen worden gevormd door onze ideeën over bezit.
4. Een dreigend boek dat je onder de dekens jaagt: 'Zeit der Monster' van Seyda Kurt
Het zou in je woning moeten liggen, omdat: niets decoratiever is dan een arthouse-hand. De ijsblokjes op de vingertoppen herinneren eraan hoe ijzig het zou zijn om buiten bladzijden om te slaan. Seyda Kurts debuutroman 'Zeit der Monster' brandt daarentegen tussen de boekomslagen: rauw en lyrisch tegelijk vertelt de Duitse auteur enerzijds over de blik van mensen op haar wijk in Keulen, het 'moeras'. Anderzijds duikt in de loop van het verhaal een TikTok-profetie op die het einde van de wereld aankondigt. Die zorgt voor chaos, maar ook voor helderheid. De narratieve fragmenten dwarrelen wild rond en eindigen in een hallucinatoire koortsdroom.
5. 'Dem Mond geht es gut' vertelt over ambivalente binding en liefde
Het zou in je woning moeten liggen, omdat: de boekomslag qua kleur om herfst schreeuwt. En omdat 'Dem Mond geht es gut' vorig jaar overal in de zwembaden lag. Het is dus de hoogste tijd om je aan dit mooie ding te wijden. In de tweede roman van de Berlijnse auteur Paulina Czienskowski is de jonge hoofdpersoon net moeder geworden. Na de geboorte overspoelen haar complexe gevoelens en gedachten – niet alleen over de liefde voor haar kind, maar ook over zichzelf en de andere vrouwen in haar familie. Want elk kind heeft een moeder, elke moeder was ooit een kind: voor dit nuchtere inzicht vindt de auteur tedere, brute, maar altijd poëtische woorden.
6. Je weet niet wat agateofobie is? Dan moet je 'Botanik des Wahnsinns' lezen
Het zou in je woning moeten liggen, omdat: het het dure bloemstuk vervangt. En je geen vaas nodig hebt. 'Botanik des Wahnsinns' van Leon Engler is een kleurrijk boeket aan psychische aandoeningen en afhankelijkheden: wanneer de ik-verteller na de ontruiming van de woning van zijn moeder door de spullen van zijn familie graaft, openen zich afgronden in de stamboom – van bipolaire stoornis tot depressie. En de constante angst om zelf binnenkort iets te ontwikkelen (agateofobie). Zware kost? Ja en nee. 'Botanik des Wahnsinns' is een roman die de ziektes van onze tijd en de omgang met zeer ernstige psychiatrische thema's met veel humor en nog meer fijngevoeligheid behandelt.
7. 'Anton und Alma': over de liefde in tijden van polarisatie
Het zou in je woning moeten liggen, omdat: de cover ons verlangen naar lui rondhangen weerspiegelt. Gewoon lekker in de lakens kruipen en even in andere werelden wegdromen. In de door Dana Vowinckel in hoog tempo, humoristisch en verrassend vertelde romance van 'Anton und Alma' bijvoorbeeld. De twee worden jong verliefd, hebben veel gemeen. Wat hen scheidt, is hun afkomst: Alma is een verre nazaat van een nazi-dader, Anton is Joods en wordt steeds weer geconfronteerd met antisemitisme. Hun familiegeschiedenissen en de debatten in Duitsland zorgen voor problemen in hun relatie. Maar hoe het stel er steeds weer in slaagt zich naar elkaar toe te wenden, voel je als lezer zo fysiek dat het je diep in de verfrommelde kussens drukt.
Omslagfoto: Linda Leitner
Linda Leitner
Freie Autorin
lindaleitner@proton.meAuteur Linda Leitner houdt ervan om plannen te hebben. Ze houdt van restaurantreserveringen, virtuoos samengestelde outfits en drankjes op balkons. Het mooiste compliment dat ze ooit heeft gekregen: dat ze weet hoe ze het leven mooi moet maken. Daarom is ze ofwel op vakantie of met een boek in het zwembad.
Gids
Praktische oplossingen voor alledaagse vragen over technologie, huishoudelijke trucjes en nog veel meer.
Alles tonen
