Games zijn kunst - en meer waard dan hun omvang

Domagoj Belancic

15/4/2026

Vertaling: machinaal vertaald

Games zijn meer dan hun omvang - een pleidooi tegen de reductie van videogamekunst tot ruilwaarde.

Capcoms nieuwe sci-fi shooter «Pragmata» is nu al een van mijn favoriete spellen van het jaar. Het is ook een erg kort spel. Na ongeveer 12 uur zie ik de eindcredits en leg ik de controller opzij. Ik ben tevreden. Het voelt precies goed: strak tempo, geen opgeblazen inhoud, focus op de essentie: het plezier van het spel.

De omvang van games zorgt altijd voor controversiële discussies. En ik weet zeker dat de compacte speelduur van «Pragmata» ook een discussiepunt zal zijn - omdat Capcom de volle prijs vraagt.

60 frank of euro voor 12 uur gameplay? Voor velen een probleem. Voor mij is het echter een debat dat games als kunstvorm devalueert en me verdrietig maakt.

De lengte van een spel is geen teken van kwaliteit

Ik vind de discussie over de lengte van spellen op verschillende niveaus problematisch. Ik begin met iets fundamenteels voordat ik me in filosofische sferen begeef:

Niet elk spel hoeft een epos van 100 uur te zijn.

Ik weet zeker dat «Pragmata» een aanzienlijk slechter spel zou zijn als Capcom het had uitgerekt met onnodige content en mechanics, alleen maar om een bepaald aantal uren te breken. Verhaalgedreven, lineaire actie-avonturentitels zoals «Pragmata» of, meer recentelijk, «Resident Evil: Requiem» moeten kort zijn, anders werken ze niet.

De compactheid van deze spellen is een logisch gevolg van het beoogde spelontwerp en de verhaallijn. «Pragmata» is zo goed omdat het me in korte tijd verrast met nieuwe gameplaymechanieken en verhaalinformatie. Ik ben nog maar net gewend aan de ingenieuze multitasking-gameplay met minigames over hacken en schieten, of het spel introduceert een nieuw idee dat alles op zijn kop zet. Het uitrekken van deze strak georkestreerde ervaring heeft geen zin.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben er geen voorstander van dat alle games voortaan maximaal 12 uur lang zijn. Integendeel. Ik ben voor diversiteit. De aantrekkingskracht van een JRPG is voor mij de wetenschap dat ik mezelf onderdompel in een overweldigend avontuur. Ik wil complexe spelmechanismen, epische verhalen, talloze zijmissies en grind. Zo'n ervaring samenproppen tot «Pragmata» heeft ook geen zin.

Het is kortom verkeerd om de omvang van het spel te zien als een algemeen kwaliteitskenmerk. De lengte wordt bepaald door het genre en het spelontwerp. Er zijn genres die zijn ontworpen om zoveel mogelijk tijd op te slokken. En er zijn genres die bewust een compacte, gecondenseerde ervaring bieden.

Het een is niet «beter» dan het ander. En, nog belangrijker, het ene is niet meer waard dan het andere.

De commodificatie van kunst maakt me verdrietig

In commentaren en gebruikersrecensies lees ik steeds vaker dat de omvang van een spel wordt bepaald in relatie tot de prijs. In de trant van: langere spellen zijn logischerwijs meer waard. Dit gaat zelfs zo ver dat er berekeningen worden gemaakt als «frank per speeluur».

Titels als «Pragmata» (6 frank per uur) doen het natuurlijk slechter dan XXL-spellen als «Crimson Desert» (met 89 uur speeltijd: 0,8 frank per uur). Nog radicaler is de instelling dat een uur spelen maximaal één frank mag kosten, anders wordt het spel niet gekocht.

Ik begrijp de motivatie hierachter - gamen is een dure hobby (bedankt, AI-boom!) en het is logisch om na te denken over waar je geld aan uitgeeft. Maar deze manier van denken is in verschillende opzichten problematisch.

Vooreerst is er geen correlatie tussen de grootte van een spel en de productiekosten. Zelfs een kort spel kan extreem duur zijn om te ontwikkelen. Het aanbieden van een ambitieuze, grafisch complexe titel als «Pragmata» voor een budgetprijs (of nog extremer: voor 12 frank omdat het 12 uur lang is) is economisch gezien niet logisch voor de uitgever.

Tweede bieden korte, verhaalgedreven spellen zoals «Pragmata» met optionele uitdagingen en «New Game Plus» opties veel herspeelwaarde. Dit wordt vaak vergeten in de berekening.

En ten derde, voor mij het belangrijkste punt: de hele zaak zo schaamteloos afbreken tot kale cijfers kan in principe niet de oplossing zijn.

Met deze schijnbaar rationele benadering verworden videogames tot pure consumptieobjecten. Goederen met ruilwaarde. Het gaat niet meer om de ervaring zelf, maar om zo lang mogelijk bezig te zijn. Dat maakt me verdrietig en is in tegenspraak met wat ik zo leuk vind aan games. Geen enkel ander medium heeft zulke sterke emoties bij me losgemaakt en zoveel mooie herinneringen gecreëerd - ongeacht de lengte van het spel.

De commoditisering van deze kunstvorm en de reductie tot een rationele ruilwaarde laten bij mij dan ook een dystopische nasmaak achter. Games zijn meer dan hun omvang. Bij films zal niemand beweren dat drie uur over het algemeen beter is dan anderhalf uur. Of dat een boek van 1000 pagina's meer waard is dan een boek van 500 pagina's.

Het gaat om de kwaliteit van de inhoud, niet om hoeveel «je krijgt voor je geld».

Inspireer een heroverweging

Dergelijke misplaatste prijs-prestatiediscussies geven ook de verkeerde signalen af aan uitgevers. Veel bedrijven voelen het verlangen van het gamepubliek naar meer «Bang for the Buck». Als gevolg daarvan worden zelfs singleplayer ervaringen opgeblazen met onnodige content en live service mechanics.

Elke «Assassin's Creed» moet nog meer «content» bieden om «de betrokkenheid van spelers» maanden na de lancering zo hoog mogelijk te houden. De tijd die Ubisoft's klanten doorbrengen met het product is belangrijker dan de inhoud zelf. Er zoveel mogelijk in proppen om zoveel mogelijk gebruikers ervan te overtuigen dat het de moeite waard is om 70 frank of euro te investeren in het nieuwste huurmoordenaarsavontuur.

Is dit echt «beter» en «meer waard» alleen maar omdat het me langer aan de controller gekluisterd houdt?

Tot slot nog dit: Ik probeer niemand persoonlijk aan te vallen met dit artikel. Ik begrijp de strijd. Gamehardware wordt duurder. Games worden duurder. Alles wordt duurder, de wereld is naar de klote. Het is zinvol om na te denken over waar de zuurverdiende franken of euro's aan worden uitgegeven.

Mijn hoop is dat het artikel aanzet tot nadenken en discussies op gang brengt. Want voor mij zijn games zoveel meer dan het aantal minuten dat ik terugkrijg voor elke frank die ik uitgeef.

Domagoj Belancic

Senior Editor

Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.ch

Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.

---

Opinie

Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren