Hoe ik 50 euro uitgaf aan een vogelschaal (en andere mislukkingen)
10/6/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Anika Schulz
Valkparkiet Rio drinkt veel. Pebbles hamert. Finni zingt. Cookie ruimt op. En ik? Ik ben ook op de een of andere manier aanwezig.
Ik deel mijn leven met vier valkparkieten. Niet: ik houd vier kaketielen. Ik hoor bij ze. Zij bepalen mijn dagelijks leven, ik ben slechts toeschouwer. Maar er gebeuren verbazingwekkend veel ... twijfelachtige dingen. Vijf momenten met Rio, Cookie, Finni en Pebbles laten zien dat ik leef met gevederde karakters.
Rio gaat niet in bad, maar drinkt voor 50 euro
Het is zomer. Ik heb voor mijn vier valkparkieten een vogelbadje gekocht. Handgemaakt, van roestvrij staal, met zitstokken eromheen. Ik heb het project «Rio Beach» genoemd omdat Rio van water houdt. Dat dacht ik tenminste.
De vier vogels keken naar het zwembad. Inspecteerden het met lange nekken. Ze naderden het met driedubbele stappen. En gebruiken het sindsdien als drinkbak. Nog geen van hen heeft gebaad.
Dus kocht ik een XL waterbak voor 50 euro. Geweldig.
Ik herken kiezels aan hun voedergeluiden
Er zijn vaardigheden die niemand bewust verwerft. Ik kan nu horen welke valkparkiet aan het eten is.
Kiezel is een zachtaardige en rustige valkparkiet. Totdat er eten in het spel komt. Dan graaft ze zich in als een maaidorser. Bovenal pikt ze met verbazingwekkende kracht op de bodem van het bakje.
Klonkkk!
Klonkkk!
KLONK!
Op een gegeven moment zat ik in de kamer ernaast, hoorde dit geluid en dacht: «Ah, Pebbles is aan het ontbijten.» Ik had gelijk.
Deze roestvrijstalen kom is bijzonder stevig gebleken:
Finni zingt over zijn voetje
Finni houdt van zingen. Dat is niets bijzonders. Veel valkparkieten zingen. Finni tilt echter vaak zijn linkervoet op. Kijkt ernaar. Vasthoudend. Vol liefde. Dan zingt hij verder.
Ik heb lang geprobeerd uit te vinden wat er aan de hand was. Ondertussen denk ik dat Finni een serenade brengt aan zijn voetje. Een andere verklaring heb ik niet. Finni waarschijnlijk ook niet.
Cookie ruimt de rommeldoos op
Je weet hoe dat gaat: je zit helemaal in de tunnel op je werk en merkt niets. Zo was het ook voor mij. Toen ik uren later in de woonkamer keek, was de rommeldoos leeg. De inhoud lag verspreid door de woonkamer. Overal. De vier verantwoordelijken keken blij. «Kijk, mam. We hebben het opnieuw ingericht.»
De aanstichter was Cookie. De vogel, die meestal de drive van een beamer heeft. Tenzij hij stukken hout op de bank kan strooien. Dan opent hij een ambachtelijk bedrijf.
Dit holletje is voor konijnen. Maar je kunt hem ook gebruiken voor kleine papegaaien en vullen met houten speelgoed of gras.
Maar ze wachten allemaal op mama
Toen ik op een avond laat thuiskwam, sliepen de valkparkieten al. Vier pluizenbollen zaten opgedoft in de volière. Totdat ik het licht aan deed.
Vier koppies werden wakker. Opeens waren ze allemaal weer even bezig. Ik begroette de bende, ververste het water en het voer. Toen gingen de vogels uit zichzelf de volière in. Normaal is het 's avonds een gemiddeld drama om ze in het nimfenbed te krijgen. Deze keer niet. Misschien was het toeval. Misschien ook niet.
Ah, zucht.
Ik accepteer graag dat ik verder weinig te melden heb, zoals je hier kunt lezen:
Omslagfoto: Anika Schulz
Anika Schulz
Teamleader Editorial
Anika.Schulz@galaxus.deAls kind werd ik gesocialiseerd met Mario Kart op de SNES, voordat ik na de middelbare school in de journalistiek belandde. Als teamleider bij Galaxus ben ik verantwoordelijk voor het nieuws. Trekkie en ingenieur.
Achtergrond
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonenDeze artikelen kunnen je ook interesseren
1 commentaar
later