"Marvel's Wolverine": bombastische actiefilm om zelf te spelen – met een stroef verhaal

Domagoj Belancic

10/9/2026

Vertaling: machinaal vertaald

Foto's: Domagoj Belancic

Na drie 'Spider-Man'-games waagt Playstation-studio Insomniac zich aan een nieuwe Marvel-superheld. De brute actie-gameplay in 'Wolverine' werkt verslavend en overtuigt, maar het verhaal en de personages doen dat een stuk minder.

Elke keer als Wolverine zijn adamantium klauwen uitslaat en als een dolzinnig beest in de camera brult, begint mijn hart te bonzen.

GRRRAAAAAH!!!

Wolverines strijdkreet kondigt genadeloze slachtpartijen aan. Explosies, afgehakte lichaamsdelen en heel veel vernietiging zijn in Insomniacs vierde Marvel-game aan de orde van de dag. De compromisloze actie is de studio perfect gelukt – andere elementen in het over het algemeen te formele totaalconcept voelen daarentegen ouderwets en misplaatst aan.

«Wolverine» neemt zichzelf veel te serieus

Voordat ik je vertel over alle coole dingen die ik in «Wolverine» heb beleefd, moet ik iets uit de weg ruimen waar Insomniac de mist in is gegaan: het verhaal en de personages.

Waar gaat de game over? Wolverine (aka James «Logan» Howlett) maakte jarenlang onder leiding van Nathaniel Essex (aka Mister Sinister) deel uit van de mutanten-superheldengroep Team X. Nadat hij zijn mutanten-vrienden zonder veel uitleg of waarschuwing heeft verlaten, leidt hij een eenzaam, droevig leven.

Wolverine, stop.

Aan het begin van de game sluit Wolverine zich nog één laatste keer aan bij zijn voormalige Team X-collega's Mystique en Sabertooth. Hun doel: Team X-baas Essex bevrijden uit de klauwen van zakenmagnaat en mutanten-hater Bolivar Trask. De schurk heeft zich tot doel gesteld alle mutanten op aarde uit te roeien – met Essex voorop.

Het verhaal van de Canadese antiheld is opgedeeld in drie aktes. In het eerste deel draait alles om de redding van Essex en het vernietigen van het Trask-imperium. Daarna escaleert het verhaal – de mysterieuze ninja-clan «The Hand» ontvoert een wetenschapper van Team X naar Japan om onderzoek te doen naar oeroude krachten.

De finale akte focust op de conflicten en kloven binnen het team die tijdens het wereldwijde avontuur zijn ontstaan. En het dient als een overduidelijk opstapje voor toekomstige vervolgen en spin-offs in het «X-Men»-universum.

Op papier leest het verhaal als een huis. Het probleem: ik heb vaak het gevoel dat «Wolverine» zichzelf veel te serieus neemt. Insomniac wil een duister en traumatisch verhaal vertellen in de trant van «The Last of Us», maar faalt door houterige dialogen en vlakke personages.

Dit probleem komt het duidelijkst naar voren in de relatie tussen Wolverine en Jean Grey, die zich in de loop van de eerste akte bij de groep aansluit. Hun liefdesrelatie ontwikkelt zich snel tot een centraal verhalend element. Te snel.

Tussen de twee voel ik nul chemie. Ik kan niet begrijpen waarom deze relatie überhaupt ontstaat. Het voelt alsof er iets ontbreekt – alsof Insomniac op het laatste moment enkele delen van de game heeft verwijderd. En uiterlijk wanneer het «koppel» in de tweede akte in een geforceerde ruzie een tijdje «uit elkaar gaat», moet ik de controller even wegleggen en diep ademhalen. Dat komt allemaal zo lomp, kunstmatig en ongeloofwaardig over.

Ook de andere personages lijden onder soortgelijke problemen. Het resultaat van deze zwakke karaktertekening: ik leef niet mee, conflicten laten me koud en de dood van centrale personages raakt me niet. Kortom: ik geniet niet van de game vanwege het verhaal, maar ondanks het verhaal.

Over personages gesproken – wat is er eigenlijk aan de hand met deze karakterontwerpen? Waarom ziet elk speelbaar personage er zo... uncool uit?

Stilistisch heeft Insomniac gekozen voor een mix tussen realisme en comic-esthetiek. Het resultaat is een ongeïnspireerd mengelmoesje van vreemde gezichtsproporties, saaie kapsels en fantasieloze kostuums.

En nu ik toch aan het klagen ben – waarom moet ik in voor mijn gevoel elke tweede AAA-game het gezicht van Debra Wilson zien en de stem van Troy Baker horen? Ik vind ze allebei geweldig, maar op een gegeven moment is het wel genoeg.

Doden om te overleven – het vechtsysteem is geweldig

Zo, laten we nu naar het prettige deel gaan. Bij het vechtsysteem heeft Insomniac namelijk alles goed gedaan.

De brute massale vechtpartijen vangen het dierlijke karakter van de antiheld perfect. Ik weet het, het klinkt afgezaagd, maar: ik voel me tijdens het spelen als Wolverine. Bloeddorstig, vol woede en altijd op de rand van controleverlies.

De basisbesturing is simpel. Tegenstanders val ik aan met eenvoudige en zware slagen. Bijzonder spectaculair zijn Wolverines aanvallen op afstand. Bevindt een vijand zich wat verder weg, dan vliegt de kleine Canadees als door de duivel bezeten door de lucht en landt met een krachtige impact op hem. Geweldig.

Ook cool zijn kleine snufjes zoals de «hete klauwen». Bevindt Wolverine zich in de buurt van vuur of lava, dan kan ik zijn adamantium klauwen verhitten en zo nog meer schade aanrichten.

Af en toe moet zelfs de onverwoestbare Wolverine bijzonder sterke aanvallen ontwijken – de meeste blokkeer ik echter probleemloos. Parreer ik met perfecte timing, dan raken tegenstanders uit balans. Dat buit ik uit en zet de brute «steekregen» in. Ik hamer op de controller en Wolverine doorboort de vijand met zijn adamantium klauwen. De ene slag na de andere. In de borst, door de schedel, in de keel.

Dat voelt verdomd bevredigend aan. En het ziet er – in vergelijking met de zeer brave «Spider-Man»-games – bijna belachelijk brutaal uit.

Perfect bij Wolverines dierlijke aard past ook het woede-systeem. Met elke kill vul ik de woede-balk. Hoe meer ik verzamel, hoe sterker mijn aanvallen worden.

Woede heb ik ook nodig om Wolverine na het virtuele overlijden te reanimeren. Met dit systeem dwingt de game me om altijd vol in de aanval te gaan – alleen als ik dood, kan ik overleven.

Verzamel ik genoeg woede, dan schakelt de game over naar een zwart-wit weergave. Wolverine sluit in zijn bezetenheid alles buiten en ziet alleen nog rood gemarkeerde tegenstanders. Ik spring van de ene bange vijand naar de volgende en val aan met kritieke slagen. Afgehakte armen en benen vliegen door de lucht, bloedfonteinen kleuren de bleke omgeving rood. Hoe meer vijanden ik in deze modus dood, hoe langer ik erin blijf. Een perpetuum mobile van ongebreidelde bloeddorst.

Na de woedeaanvallen bekijk ik wat voor chaos ik heb aangericht. Wat overblijft, zijn verminkte resten van mijn vijanden. Stille getuigen van Wolverines oncontroleerbare woede. Gameplay, verhaal en karakterontwikkeling grijpen op zulke momenten perfect in elkaar – veel beter dan in de houterige en pseudo-diepzinnige dialogen. Echt grote klasse!

Een beproefde formule tegen verveling

«Wolverine» is een korte game. Na ongeveer 15 uur zie ik de credits al over het scherm flikkeren. Ik vind deze compacte speelduur prettig. Insomniac biedt me een strak georkestreerde spelervaring met een bijna perfect tempo.

Vooral de afwisseling in het missieontwerp is geslaagd. Hectische gevechtssequenties, rustige verhaalmomenten, stealth-passages, epische baasgevechten en spectaculair in scène gezette motorritten wisselen elkaar om het half uur af. Daarbij is geen van deze missietypes bijzonder baanbrekend of verrassend. Dat heb ik allemaal al een miljoen keer in andere AAA-games en Playstation-exclusives beleefd. Toch werkt de formule – ook al oogt ze in het jaar des Heren 2026 wat stoffig.

Een element dat het aandurft om uit de formule te breken, zijn de zogenaamde nachtmerriedeuren die ik af en toe vind. Deze magische portalen transporteren Wolverine naar korte, highscore-gebaseerde uitdagingen. Het ene moment verken ik heel chill de woning van een bevriende superheld en plotseling bevind ik me in een nachtmerriewereld waarin ik met zweethanden highscores verbreek. Soms moet ik zo snel mogelijk door een parcours rennen, soms een bepaald aantal tegenstanders verslaan.

Mijn favoriete nachtmerries zijn de Gauntlets – genadeloze roguelike-levels waarin ik met tijdelijke gevechtsmodificatoren zo lang mogelijk moet overleven. In deze intense gevechten komt de genialiteit van het simpele vechtsysteem het best tot zijn recht.

Naast de nachtmerriedeuren vind ik ook verzamelbare voorwerpen zoals whiskyflessen en kisten met zeldzame materialen in de levels. Hiermee speel ik in vaardigheidsbomen nieuwe kostuums, aanvallen, combo's en gevechtsmodificatoren vrij (mijn favoriet: pareren herstelt gezondheid).

Ook hier: alles al eens gezien – maar het werkt. De vrij te spelen ontwerpen en nieuwe aanvallen zijn goed genoeg om me te motiveren de levels telkens wat nauwkeuriger onder de loep te nemen. Ik hoef nooit veel te verzamelen voordat ik iets nieuws vrijspeel dat voor een frisse wind in het Wolverine-dagelijks leven zorgt.

Ik moet alles vernietigen!

In tegenstelling tot Insomniacs «Spider-Man»-games biedt «Wolverine» geen open spelwereld, maar relatief lineaire levels. Goed zo. Niet elke superheldengame heeft een enorme open wereld nodig.

De compactere spelomgevingen stellen Insomniac in staat om een tot nu toe ongeëvenaard detailniveau weer te geven. Bijzonder indrukwekkend is ook de alomtegenwoordige raytracing, die de spelwereld met reflecties levendiger laat lijken. Hieronder zie je een vergelijking tussen normale raytracing-instellingen in de modus «Performance Pro» met 60 FPS en «Advanced Raytracing» in de modus «Fidelity Pro» met 30 FPS op de PS5 Pro:

Dankzij de kleinere levels kan Insomniac zich ook uitleven wat betreft vernietigbare objecten. Terwijl ik met Wolverines klauwen vijandelijke hordes fileer, vliegen niet alleen lichaamsdelen, maar ook talloze verbrijzelde inrichtingsvoorwerpen door de lucht.

Dat ziet er gewoon supergaaf uit. De spelomgevingen nodigen er letterlijk toe uit om chaos te veroorzaken en alles kapot te maken wat niet vastzit.

In sommige spelgedeelten werpt de game me in halfopen gebieden waar ik wat vrijer mag verkennen en naar verzamelbare items mag zoeken. Mijn favoriete level is Shinjuku – een iconische wijk van Tokio die ik onder andere uit de «Yakuza»-games al heel goed ken.

Ik hou ervan hoe Insomniac deze grotere spelgebieden in verschillende missies hergebruikt. Eerst zie ik slechts een klein deel van de Japanse rosse buurt. Latere missies voeren me dan dieper in nieuwe gebieden van het open level. Zo reis ik over meerdere uren kriskras door Shinjuku en leer ik de omgeving kennen – bij dag, bij nacht, vechtend of heel ontspannen.

Wolverine glijdt niet zo goed als Spider-Man

Helaas voelt de besturing in directe vergelijking met Insomniacs «Spider-Man»-werken bij de verkenning niet zo vloeiend en rond aan. Een solide fundament is wel aanwezig – het is leuk om met Wolverine rond te rennen, metersver te springen en met zijn klauwen te klimmen. Het probleem: ik weet niet op welke plekken ik deze moves mag inzetten.

Het levelontwerp geeft me strikte regels voor welke muren ik kan beklimmen, welke deuren ik kan rammen en welke afgronden ik kan overspringen. In 80 procent van de gevallen is het me duidelijk wat Insomniac me toestaat en wat niet. Des te frustrerender zijn de overige 20 procent, waarin ik tegen een muur spring en Wolverine erbarmelijk afketst, hoewel hij overduidelijk heel makkelijk omhoog zou kunnen klimmen.

Wat teleurstellend zijn ook Wolverines animaties. Enkele houterige overgangen tussen zijn bewegingspatronen werken in vergelijking met de anders zo vloeiende totaalindruk als vreemde lichamen. Dat is klagen op extreem hoog niveau – maar bij Insomniac verwacht ik op dit gebied niets minder dan wereldklasse.

Over het algemeen mist de game op sommige plekken nog de verfijning die ik van Playstation-releases gewend ben. In een level blijft Wolverine tijdens het klimmen in kisten steken. In een ander gedeelte spawnt een tegenstander achter een muur, waardoor ik het level niet kan voltooien. En soms blijft Wolverine in zijn aanvalanimatie steken en loopt hij in rustige verkenningsscènes als een psychopathische aap door het level.

Meer dan kleine ergernissen zijn deze glitches echter niet. Checkpoint laden en alles is weer goed. Bovendien: Insomniac is zich bewust van de problemen en belooft beterschap met tijdige patches.

«Marvel's Wolverine» verschijnt op 15 september voor de PS5. De game werd mij voor testdoeleinden door Sony voor de PS5 ter beschikking gesteld. De screenshots in het artikel zijn, tenzij anders aangegeven, in de grafische modus «Performance Pro» op de PS5 Pro gemaakt.

Conclusie

Popcorn-bioscoop volgens beproefd recept – met een haperend verhaal

Insomniacs eerste uitstapje naar het 'X-Men'-universum slaagt in veel opzichten. Het vechtsysteem past perfect bij de dierlijke aard van Wolverine, de bloederige actiescènes zijn spectaculair in beeld gebracht en het tempo is met de verschillende soorten missies bijna perfect. Dat de gameplay-formule wat gedateerd aanvoelt? Maakt niet uit. Wat echter wel uitmaakt, is het verprutste verhaal, dat verveelt met vlakke personages en domme dialogen. Bovendien voelt Wolverine, zowel in de beweging als in het gevecht, iets minder vloeiend aan dan Insomniacs Spider-Man. Desondanks kunnen fans van de Canadese moorddadige mutant en liefhebbers van Insomniacs werk het spel zonder zorgen aanschaffen.

Pro

• eenvoudig maar verslavend vechtsysteem
• spectaculaire, brute (!) actiescènes
• slim levelontwerp met vernietigbare omgevingen
• snel tempo tegen verveling

Contra

• alles al eens gezien
• onaantrekkelijk karakterontwerp
• stroef verteld verhaal, oninteressante personages
• Traversal-mechanieken niet volledig geslaagd

Game

Sony Marvel's Wolverine

PS5, DE, FR, IT

1

Domagoj Belancic

Senior Editor

Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.ch

Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen