'Star Wars Zero Company' getest: turn-based tactiek die bijna perfect is
5/9/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Rainer Etzweiler
De nieuwste adaptatie van de beroemdste ruimtesaga leent rijkelijk van de concurrentie – en doet daarbij bijna alles goed.
Je hoeft geen fanboy te zijn die met een plastic lichtzwaard zwaait om kritiek te hebben op hoe Disney met de «Star Wars»-licentie omgaat. De muizengigant heeft de sci-fi-saga de afgelopen jaren betrouwbaar tegen de muur gereden. Ver buiten de bioscoop- en serieproducties staat het sterrenstelsel ver, ver weg er beter voor – mede dankzij de uitstekende «Star Wars Jedi»-duologie van Respawn Entertainment, die samen met de oudere «Knights of the Old Republic»-games tot de beste franchise-adaptaties behoort.
«Star Wars Zero Company» probeert nu de plek op het erepodium van beide series te betwisten. Of dat lukt?
«Vertel me nooit wat mijn kansen zijn», zei een beroemde smokkelaar ooit.
De Kloonoorlogen zijn terug
«Zero Company» speelt zich af kort voor het einde van de Kloonoorlogen – in de tijdlijn van de films dus tussen «Attack of the Clones» en «Revenge of the Sith». Ik neem de rol aan van Hawks, een voormalig commandant van de Republiek die na een mislukte missie oneervol werd ontslagen en sindsdien als huurling de eindjes aan elkaar knoopt.
In een verrassend veelzijdige personage-editor kan ik Hawks een soort en een klasse geven en hem visueel naar mijn smaak aanpassen. Ik kies voor een sluipschutter en behoud het standaard uiterlijk, omdat ik op dit moment te lui ben om uit 14 verschillende stoppelbaarden te kiezen.
Achteraf blijkt dat de juiste beslissing, want de protagonist (of indien gewenst de protagoniste) kan weliswaar naar believen worden aangepast, maar is geen persoonlijkheidsloze avatar van mij. Hawks is een cynische ex-militair met een groot hart en decennia aan ervaring. Een licht norse kerel met grijs gemêleerd haar verkoopt deze rol veel geloofwaardiger dan een Gen Z-er met een broccoli-kapsel.
Eerder morrend dan gelukkig neemt Hawks vervolgens een nieuwe opdracht aan: de inlichtingendienst van zijn voormalige werkgever zet hem op een separatistische sekte genaamd «De Spiraal».
Vier op een rij
Mijn strijd tegen de sekte hoef ik niet alleen te voeren. In de loop van het ongeveer 30 uur durende verhaal sluiten zes bondgenoten zich bij mij aan, die in feite een 'best of'-medley van de serie presenteren: een Mandalorian, een kloonsoldaat, Jar Jar Binks, een jonge Jedi-padawan en meer. Iedereen heeft zijn eigen motivatie en goede redenen om met mij ten strijde te trekken. Op de beste momenten doet mijn bij elkaar geraapte troep me denken aan de bemanning van de Normandy uit «Mass Effect».
Voor de turn-based tactische missies kan ik er vier inzetten. Hier commandeer ik Hawks en co. in isometrisch perspectief door levels van verschillende groottes, waar mijn strategie beslist over winst en verlies.
Elke eenheid beschikt over drie actiepunten die kunnen worden geïnvesteerd in beweging, aanval of ondersteuning. Ik moet mijn team slim opstellen, waarvoor er halve en hele dekkingsposities zijn, die op hun beurt bepalend zijn voor de trefkans van zowel mij als mijn tegenstanders.
Mijn Hawks voelt zich als sluipschutter op een verhoogde positie het prettigst. Hier heb ik het volledige overzicht en kan ik mijn frontsoldaten ondersteunen. Het samenspel van Company Zero is daarbij essentieel: vijanden moeten worden geflankeerd of uit hun schuilplaatsen worden gebombardeerd. Teamleden die elkaar helpen, ontvangen ondersteuningspunten. Wie vaak samen schiet, krijgt kleine buffs die in moeilijke situaties wel eens doorslaggevend kunnen zijn. Worden ze BFF's, dan is er een exclusieve bonus voor beiden.
Nog belangrijker is de juiste mix van troepen. Er zijn twaalf verschillende specialisaties, in feite de banen van «Zero Company». De premiejager Cly kan dankzij haar jetpack snel de hele map bereiken, Trick is als eigenwijze kloonsoldaat een goede tank en de Jedi-krijger Tel-Rea duwt vijanden met een Force Push de afgrond in. Dat laatste is zeer bevredigend. Elke keer weer.
Een extra tactisch element wordt geleverd door de voorbereidingsbalk. Een succesvolle aanval voegt een punt toe aan een overkoepelende teller die bijzonder krachtige acties ontgrendelt: aanvallen met een raketwerper, een sterke genezing of een schot dat altijd raakt. Het is een complex systeem, maar als al die verschillende mechanismen in elkaar grijpen, voel ik me de slimste tactische generaal ter wereld.
Mocht er toch een metgezel sneuvelen, dan kan hij met een lichte straf worden gereanimeerd. Gebeurt dat drie keer, dan sterft hij en is hij ook uit het verhaal. Als je het liever minder hardcore hebt, schakel je de permadeath uit in de opties.
Home, sweet home
De gevechten zijn in «Zero Company» slechts de helft van het spel. Tussen de missies door bestuur ik Hawks in third-person perspectief door de Den – een afgedankt vrachtschip dat op de Ring van Kafrene ligt, het asteroïde-handelsstation uit «Rogue One». Het fungeert als basis. Hier wissel ik mijn uitrusting, verdeel ik vaardigheidspunten, lap ik gewonden op en klets ik met het team. De gezelligheid loont: alle metgezellen hebben hun eigen zijverhalen die gekoppeld zijn aan exclusieve missies.
Nadat ik heb geüpgraded en bijgepraat, ga ik naar de holotafel. Deze toont een overzicht van de verschillende gebieden en waar mijn hulp nodig is, onderverdeeld in operaties en missies. Operaties worden passief afgehandeld. Meestal confronteren ze me alleen met een kort tekstblok en eventueel een meerkeuzevraag. Als spelelement voelen ze een beetje doelloos aan. De missies daarentegen zijn de klassieke tactische gevechten.
Beide modi hebben een tijdslimiet, waardoor ik vaker tussen meerdere opdrachten moet kiezen. In sommige gevallen bepaalt mijn keuze de voortgang van de Spiraal. Zo staan er bijvoorbeeld enkele sabotage-opdrachten op de planning waarbij ik moet voorkomen dat de sekte nieuwe technologieën onderzoekt. Ik kan dan naar keuze voorkomen dat de freaks harder terugslaan of meer kunnen incasseren.
Voltooide missies spoelen credits in de kassa van het bedrijf, en van daaruit vloeien ze onmiddellijk naar nieuw gereedschap en de uitbreiding van de Den. 'Onmiddellijk' moet hier letterlijk worden genomen: extra bedden voor de ziekenboeg, een lijntje naar de zwarte markt of een extra uitrustingsslot verslinden zoveel dat mijn banksaldo chronisch rond de nul schommelt. Tenminste, daarmee is opgehelderd waar de 'Zero' in «Zero Company» voor staat.
Z-Com
Waarschijnlijk vraag je je nu af wanneer de verplichte «XCOM»-vergelijking komt. Die komt nu. Van de gameplay-loop tot het basisbeheer en de 95-procent trefkans die dan toch in het luchtledige schiet, lijken beide spellen op elkaar als de ene kloonsoldaat op de andere. Dat is geen toeval. Bit Reactor, de studio achter «Zero Company», bestaat voor een groot deel uit de koppen die in 2012 «XCOM» nieuw leven inbliezen.
Qua gameplay oriënteert «Zero Company» zich echter nog een stukje dichter bij «Marvel's Midnight Suns», waar veel van dezelfde ontwikkelaars aan meewerkten. Van die superheldengame leent «Zero Company» de sociale aspecten en de sterkere focus op het gevecht van dichtbij.
Ondanks de voor de hand liggende voorbeelden blijft het debuut van Bit Reactor zijn eigen ding. Dat ligt vooral aan de liefde voor detail. Een goed voorbeeld daarvan zijn de verkenningssecties voor belangrijke verhaalmissies. Net als op de basis doe ik deze in third-person. Ik bestuur Hawks door smerige sci-fi-steegjes, langs babbelende NPC's, en verbaas me over de dichte sfeer.
Daarbij gebeurt niet veel. Ik kan informatie verzamelen of vooraf het slagveld verkennen en zo een klein voordeel behalen. Meer niet. Maar deze kleine stukjes dragen meer bij aan de immersie dan alle overgeproduceerde tussenfilmpjes die me dwingen om toe te kijken.
Wanneer de camera vervolgens vloeiend van perspectief wisselt, voel ik me ook minder als de bazige generaal die willekeurig troepen opoffert, dan wel als een deel van het bedrijf. Mijn Company Zero.
De duistere kant van de techniek
«Zero Company» herinnert me eraan hoe belangrijk sounddesign is. Daarmee bedoel ik niet de muziek. Die is geweldig, maar een beetje repetitief – en jaagt tevergeefs de onsterfelijke melodieën van John Williams na. Ik bedoel de geluidseffecten, die Bit Reactor perfect vangt. Mijn robo-eenheden piepen passend vrolijk of teleurgesteld en de laserblasters knallen cinematografisch in precies de tonen die me sinds mijn vroegste jeugd begeleiden. «Zero Company» klinkt zoals «Star Wars» moet klinken.
De rest van de techniek loopt achter. Grafisch is het spel eigentijds, maar wordt op de PS5 geplaagd door merkbare framerate-drops. Texturen flikkeren of laden vertraagd in en clipping-fouten storen het eigenlijk mooie uiterlijk. De camera is bovendien tijdens de missies notoir onzeker over waar de actie zich precies afspeelt.
Patches zouden deze problemen moeten verhelpen. Toch kom ik niet van het gevoel af dat EA het spel koste wat het kost voor de release-vloed van september in de schappen wilde hebben – af of niet.
Anyway, hier is «Wonderwall».
«Star Wars Zero Company» is beschikbaar voor pc, PS5 en Xbox Series X/S. Ik heb de PS5-versie getest die EA mij ter beschikking heeft gesteld.
Conclusie
De beste Star Wars-game sinds KOTOR
Bit Reactor levert pure fan-service. Het studio-debuut is 'XCOM' in 'Star Wars'-cosplay en tegelijkertijd een passieproject. Het voelt alsof een stel Star Wars-nerds precies de game heeft gebouwd die ze altijd al wilden maken. Waarschijnlijk omdat dat ook precies zo was. Qua gameplay merk je aan het resultaat de decennialange ervaring van het team. Dat het technisch hapert, schuif ik genereus af op EA. Irritant is het desondanks wel. Het verhaal brengt weinig nieuws op tafel, maar kookt van de bekende ingrediënten een behaaglijk vertrouwde stoofpot. Verfijnd met een snufje cameo's ontstaat er een gerecht waar de meeste franchise-fans het wel over eens kunnen worden. Of ook niet. Niemand ruziet liever dan 'Star Wars'-fans.
Pro
- fantastische 'Star Wars'-sfeer
- ‘nog één ronde’-gameplayloop
- geweldige metgezellen
- *pew pew pew*
Contra
- verschillende technische problemen
- de inzet lijkt onrijp
- De plaatsing van de interface is niet ideaal
Rainer Etzweiler
Freelance Editor
rainer@rockstar.chBegin jaren 90 gaf mijn oudere broer me zijn NES met "The Legend of Zelda" en begon een obsessie die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
