"Perfect Tides: Station to Station": een rustig spel over grote stappen

Kim Muntinga

27/1/2026

Vertaling: machinaal vertaald

Foto's: Kim Muntinga

Tussen het begin van de universiteit, twijfels over relaties en het zoeken naar zichzelf, vertelt het tweede deel van "Perfect Tides" het verhaal van de overgang naar volwassenheid. Het kalme point-and-click-avontuur vertrouwt op authentieke dialogen, ongekunstelde scènes en een rustig maar effectief verteltempo.

Ik sta in deze nieuwe stad en voel meteen hoe groot alles is: groter dan ik, groter dan het leven dat ik tot nu toe heb gekend. De geluiden van de straten, de onbekende gezichten, de gedachte aan het eerste college morgen: alles duwt naar me toe terwijl ik nog steeds vasthoud aan een relatie die allang te zwaar is geworden. Elk bericht van hem trekt aan me, sleurt me terug naar een versie van mezelf die ik eigenlijk achter me wil laten.

Dit zijn de gedachten van Mara, het personage dat ik speel. Ik voel haar onzekerheid in elke stap. Ze wil opnieuw beginnen, literatuur studeren, eindelijk ontdekken wie ze zou kunnen zijn. Maar deze overgang voelt meer als een sprong zonder net. Ze vecht zich een weg door de dagen tussen de gang van een studentenhuis, de treinrails en de ingang van de universiteit, met zowel hoop als overweldiging.

Ik ervaar hoe ze alle losse draadjes van haar leven bij elkaar probeert te houden: de giftige relatie, de verwachtingen van de universiteit, haar eigen dromen die nauwelijks vorm willen krijgen. Elke dialoog, elke plek, elke ontmoeting laat zien hoe moeilijk het voor haar is om zich te laten gelden in dit nieuwe hoofdstuk van haar leven. En dat is precies hoe «Perfect Tides: Station to Station» me in het spel trekt: met de eerlijke, verwarrende mix van twijfel en een nieuw begin die het begin van een volwassen leven zo pijnlijk en zo waardevol maakt.

Het handschrift achter de onzekerheid

«Perfect Tides: Station to Station» is het nieuwe point-and-click avonturenspel van Three Bees, de kleine studio achter het eerste deel. Het is opnieuw ontwikkeld door Meredith Gran, die opnieuw elke scène, elk gesprek en elke onzekerheid doordrenkt met haar onmiskenbare flair voor coming-of-age-momenten.

Ik voel in elke regel, in elke observatie, hoe terloops ook, dat hier iemand schrijft die deze overgangsfase niet romantiseert, maar zich herinnert. Gran is niet geïnteresseerd in grote conflicten, niet in dramatische keerpunten. Ze is geïnteresseerd in het onvoltooide, in die korte momenten waarop je denkt dat je iets over jezelf hebt begrepen. Om het het volgende moment weer weg te gooien.

Het spel begint drie jaar na Mara's middelbare schooltijd in 2000. Het eiland uit het eerste deel is verleden tijd, een plaats van opsluiting en veiligheid tegelijk. Nu is de wereld groter geworden en Mara lijkt er verloren in te zijn.

Grotere wereld, kleinere stappen

Dus ik begeleid Mara niet alleen door een innerlijke omwenteling, maar ook door een vervolg dat bewust verder gaat waar de voorganger haar achterliet: als een tiener met veel te grote dromen voor een veel te klein eiland. Nu is ze 18, nieuw in de stad, nieuw op de universiteit. «Station to Station» vertelt het verhaal van dit jaar als een fijn getekend mozaïek van onzekerheid, buitensporige eisen en die zeldzame momenten waarop alles opeens klopt.

En terwijl ik met haar door deze seizoenen loop, realiseer ik me dat het eigenlijke plot niet bestaat uit gebeurtenissen, maar uit beslissingen. Beslissingen die moeilijk zijn omdat ze rechtstreeks voortkomen uit haar emotionele chaos. Beslissingen waar ik achter sta omdat ik ze speel. Beslissingen die me doen beseffen hoezeer dit spel is ontworpen om me niet alleen te laten kijken, maar om met me mee te leven.

Conversaties die niet willen eindigen

Wat deze beslissingen ondersteunt zijn gesprekken. Veel gesprekken. Gesprekken zijn geen middel om een doel te bereiken, geen middel om missies uit te voeren of om een plot in gang te zetten. Ze zijn het spel.

Ik praat met medestudenten, huisgenoten, oude bekenden, vluchtige ontmoetingen. Sommige gesprekken lopen dood, andere laten sporen na. Bijna allemaal voelen ze rauw, onopgesmukt, soms onaangenaam eerlijk. Zinnen breken af, gedachten blijven onuitgesproken. Mensen praten langs elkaar heen, begrijpen elkaar verkeerd, hopen en kwetsen elkaar. En dan? Stilte.

Wat deze dialogen zo krachtig maakt is hun onvoorspelbaarheid. Er zijn geen duidelijke goede antwoorden, geen duidelijke splitsingen in de weg naar goed of fout. Elke reactie draagt onzekerheid in zich. Vaak blijft het gevoel hangen dat je iets verkeerd hebt gezegd of iets belangrijks niet hebt gezegd. Een stille steek die blijft hangen.

Dit is precies de grote kwaliteit van dit spel: het dwingt me om te leven met ambivalentie. Met het onvoltooide. Met het feit dat niet elke relatie kan worden behouden, niet elk conflict kan worden opgelost, niet elke emotie kan worden begrepen. Sommige gesprekken eindigen openlijk. Sommige lijken banaal, om later verrassend aan gewicht te winnen. Anderen dragen vanaf het begin een zwaarte met zich mee die moeilijk van zich af te schudden is.

Beslissingen die kennis vereisen

«Station to Station» werkt niet met klassieke RPG-waarden, maar heeft wel een fijn, bijna onopvallend ervaringssysteem. Alles wat Mara leest, hoort of meemaakt, slaat ze op als thema. Elk van deze thema's groeit naarmate ze er meer mee te maken krijgt. Gesprekken, kleine ontmoetingen, boeken, plaatsen: Alles kan haar kennisniveau op bepaalde gebieden verhogen, zoals seks, muziek of anarchisme.

Een bezoek aan de bioscoop verhoogt bijvoorbeeld haar waarde in films. Deze ervaringspunten openen extra dialoogopties, veranderen stemmingen of veranderen hoe zelfverzekerd Mara overkomt in bepaalde gesprekken. Een nieuw thema kan een deur openen of een andere sluiten.

Het dagelijks leven als spelmechanisme

In termen van gameplay blijft «Station to Station» een klassiek point-and-click avonturenspel. Gereduceerd, vertraagd, opzettelijk onspectaculair. Ik beweeg Mara door buurten, ga cafés, flats, collegezalen en treinstations binnen. Ik praat, wacht, loop, kom terug. Vaak zonder duidelijke bestemming.

De eenvoud verbeeldt Mara's innerlijke leven met verbazingwekkende precisie: Paden, herhalingen, ledigheid. Niet elke dag brengt realisatie. Niet elke scène voelt belangrijk. Maar alles komt langzaam samen om een totaalbeeld te vormen. Tegelijkertijd kan dit echter ook een vermoeiend, bijna verlammend effect hebben.

Vooruitgang voelt hier zelden als een overwinning. Meer als voorzichtig vooruitgaan zonder precies te weten waarheen.

Graphics & Sound: rustig maar accuraat

De pixelbeelden van «Perfect Tides: Station to Station» zijn eenvoudig maar doelgericht. Elke scène is beknopt gecomponeerd: kleine kamers, smalle straten, krappe flats. Kleuren blijven vaak gedempt, bijna vermoeid, en geven Mara's stemming verrassend nauwkeurig weer. Licht zet zeldzame accenten die aanvoelen als korte adempauzes: een warm raam, een gloeiende avondlucht, een flikkering van neon in de gang van een woongebouw. De graphics willen geen indruk maken, ze willen nabijheid creëren. En dat lukt.

Het geluid ondersteunt deze terughoudendheid. De muziek blijft spaarzaam, meer een hint dan een partituur: zachte synthpads, zachte accenten, nauwelijks melodieën.

«Perfect Tides: Station to Station» kreeg ik van Three Bees voor de PC. Het spel is sinds 22 januari beschikbaar voor PC en Mac.

Kim Muntinga

Editor

Kim.Muntinga@galaxus.de

Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren