"Reanimal" getest: topsfeer, geflopte gameplay

Kevin Hofer

11/2/2026

Vertaling: machinaal vertaald

Tarsier Studios, de makers van de eerste twee "Little Nightmares"-afleveringen, zijn terug en leveren meer van hetzelfde met "Reanimal". Het beproefde recept is aangevuld met een snufje co-op. Helaas schiet de gameplay tekort.

Langzaam rijd ik met mijn motorboot door de gangen van een ondergelopen, gebombardeerd gebouw. Het is donker. Ik kan alleen schimmige contouren zien. Plotseling verlicht een bliksemflits het tafereel. Heeft er net iets bewogen? Ik rijd voorzichtig verder. Dan verschijnt er plotseling een groteske figuur voor me, die eruitziet als een opgeblazen lijk. Het neemt een slok uit een fles en glijdt geruisloos het water in. Het geluid doet me huiveren. Ga hier snel weg.

Ik duw door een poort en rijd een grote hal binnen. De camera zoomt uit en laat een beeld zien van nog meer van deze figuren. Ze gaan allemaal het water in. Ik start de turbo van mijn boot. Snel, snel, snel. In de verte zie ik nog een poort tussen twee zeemijnen - de weg naar mijn vrijheid? Ik breek er doorheen, om een fractie van een seconde later een explosie te horen. Water verduistert mijn zicht en stroomt dan langs mijn virtuele lens naar beneden. Het is gebeurd. De wezens hebben zichzelf naar het nirwana getransporteerd.

«Reanimal» heeft sfeer. Voor de rest biedt het nieuwe spel van Tarsier Studios - de makers van de eerste twee delen van «Little Nightmares» - meer «Little Nightmares» dan iets anders. Dat is in principe geen slechte zaak. Qua gameplay hoef je echter geen verdere ontwikkeling te verwachten - en ook de besturing, die niet onberispelijk is, blijft hetzelfde. Ik was ook gefrustreerd door de slechte prestaties op de PC.

Gecompliceerd verhaal

«Reanimal» is een co-op horrorspel. Ik kruip in de huid van een verweesd broertje of zusje, de jongen of het meisje. Net als in «Little Nightmares» dragen de broers en zussen maskers. Ze zijn op zoek naar hun drie vrienden. Ze willen ze gebruiken om te ontsnappen aan de horror van een door oorlog verscheurde wereld waarin ze worden opgejaagd. Ik kom er niet achter wat er precies is gebeurd.

Net als in «Little Nightmares» wordt het verhaal vooral verteld met beelden in plaats van woorden. Er is echter (weinig) gesproken tekst toegevoegd. Het past bij de actie en de Engelse voice-over is overtuigend. Een van de eerste vrienden waarschuwt de broers en zussen bijvoorbeeld dat ze niet terug hadden moeten komen. Waarom? Ik heb geen idee. In ieder geval in het begin.

Zoals zoveel horrorverhalen roept het verhaal meer vragen op dan het beantwoordt. Je moet het samenstellen uit restjes. Als je van het verontrustende houdt, zul je het waarderen. Ik vind het leuk, maar niet iedereen zal het leuk vinden.

In tegenstelling tot «Little Nightmares» speelt het verhaal zich dit keer niet af in een andere dimensie, maar in de werkelijkheid van de kinderen in het spel. Dit versterkt de beklemmende sfeer die het spel creëert. Nog een verschil: de weergave van geweld is explicieter en rauwer in het nieuwe deel, dat niet voor doetjes is.

Geniale productie

«Reanimal» is een waar meesterwerk van cinematografie. Het strand aan het begin wordt van een afstand getoond, wat de grootte en verlatenheid van de plek benadrukt. Als mijn zus en ik in een tunnel springen, volgt de camera ons en zie ik niets anders dan hen in het zwakke schijnsel van hun kleine lampjes. Als we langs een vijand proberen te sluipen, benadrukken de felle koplampen van een auto zijn silhouet. Hij doemt beklemmend boven ons op terwijl we door de duisternis proberen te ontsnappen.

«Reanimal» creëert een beklemmende sfeer met intelligente camerastandpunten en belichting. Het filmachtige camerawerk wordt mogelijk gemaakt door het feit dat het team van Tarsier 3D gebruikt in plaats van 2,5D zoals in «Little Nightmares».

<imagedatatatimal

De presentatie van «Reanimal» is ook in andere opzichten briljant. De decorstukken zijn allemaal briljant en gevarieerd. In het eerste half uur van het spel beweeg ik me van de zee naar een verlaten strand, een in onbruik geraakte fabriek, een openbaar toilet, een mijn en een treinbegraafplaats. Het samenspel tussen licht en schaduw is bijzonder indrukwekkend en zorgt voor een beklemmende sfeer.

Het geluidsontwerp is bovendien geweldig. Het gegrom van de vijanden, mijn voetstappen op een metalen platform of het kraken van de filmspoel in de bioscoop - alles creëert een dichte sfeer. De muziek is altijd ingetogen, maar de constante aanwezigheid ervan dompelt me diep onder in de actie.

Wanneer het aankomt op het ontwerp van de personages en antagonisten, herken ik de kenmerkende stijl van Tarsier Studios. Persoonlijk komt de eerste antagonist, die simpelweg «snoop» heet, te dicht in de buurt van de ontwerpen van «Little Nightmares». Latere antagonisten breken enigszins met de ontwerptaal, maar hebben nog steeds veel gemeen.

zwakke gameplay

Hoewel «Reanimal» is ontworpen als coöperatief spel, kan het ook alleen worden gespeeld. De computer neemt de controle over het meisje. Helaas heb ik het verhaal eerst alleen gespeeld. Helaas, want de weinige gameplay die beschikbaar is, is vernietigd.

«Reanimal» richt zich niet op de spelmechanica. Vergeleken met «Little Nightmares» bestuur ik nu ook voertuigen zoals de boot. Ik kan ook rennen, springen en interactie hebben met objecten. Meer niet. Hoewel dit laatste punt veel mogelijkheden zou bieden, is het in het spel beperkt tot dingen als het vinden en oppakken van sleutels of het bedienen van hendels.

Mijn teamgenoot Kim en ik moeten in ieder geval wat meer nadenken over wat het spel van ons wil in co-op. Ik heb bijvoorbeeld een slinger bij me en hij moet de deur voor me openen. In de singleplayer regelt de computer dit en hoef ik met niemand te coördineren. Dit is vooral vervelend in ontsnappingsscènes. Als ik moet wegrennen van overmachtige vijanden, rent ze gewoon vooruit en wijst me de juiste weg uit de problemen. Maar in principe weet ik altijd wat ik moet doen en hoe ik het moet doen.

De magere gameplay wordt ook beperkt door het feit dat we niet ver uit elkaar kunnen bewegen. Het spel kan niet alleen online in co-op worden gespeeld, maar ook thuis op de bank. Ik vind dat cool, maar de ontwikkelaars hebben bewust afgezien van een splitscreen. Ze willen dat we de horror samen beleven en niet gescheiden worden in het spel. Helaas betekent dit dat er veel creatieve gameplaymogelijkheden verloren gaan. «Split Fiction» zou bijvoorbeeld niet half zo goed zijn als de hoofdpersonen niet van tijd tot tijd uit elkaar hoefden te gaan.

Lang verhaal kort: De ontwikkelaars wilden het iedereen naar de zin maken met co-op en singleplayer, maar daardoor hebben ze veel gameplaypotentieel verspild. Desondanks blijft de gameplay te fantasieloos.

slappe besturing en stottert

De zwakke punten zetten zich voort in de uitvoering. Omdat ik de camera niet zelf bestuur, afgezien van de bootsequenties, vind ik het soms moeilijk om mijn bewegingen precies te controleren. Daarnaast is de besturing traag en soms onnauwkeurig. Op een gegeven moment, als mijn zus en ik aan elkaar vastzitten, val ik meerdere keren dood, terwijl dit niet zou moeten gebeuren. Ik ben ook meer dan eens tegen een onzichtbare muur gelopen.

Als of dat nog niet genoeg was, kreeg ik ook nog te maken met een aantal opvallende prestatiedalingen. Vooral met brede camera-instellingen keldert de framerate: zowel op mijn gaming PC met Ryzen 7 9800X3D en Radeon RX 7900 XTX als op mijn Steam Deck. Aangezien mijn collega Kim geen problemen heeft tijdens de co-op sessie, vermoed ik dat het spel nog niet is geoptimaliseerd voor Linux. Mijn twee testsystemen draaien het. Ik hoop dat het wordt geoptimaliseerd voor Linux-gebruikers.

Kevin Hofer

Senior Editor

kevin.hofer@digitecgalaxus.ch

Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren