«Rhythm Paradise Groove» getest: van alles wat, en dan nog een beetje gek
1/7/2026
Vertaling: machinaal vertaald
«Rhythm Paradise Groove» is een muziekspel voor gekken, gemaakt door gekken. En dat bedoel ik als compliment. Als je een Switch hebt en ritme in je bloed zit, moet je deze gekke achtbaanrit eens een kans geven.
Voordat ik begin: je vraagt je misschien af of ik per ongeluk de verkeerde omslagfoto voor deze test heb gekozen. Het antwoord is: nee. Dit is een screenshot van een minigame in «Rhythm Paradise Groove». Een willekeurige stockfoto van een knappe man aan zee. Welkom bij «Rhythm Paradise Groove».
Wat krijg je als je de absurde humor van de «Wario Ware»-Games combineert met een muziekspel? «Rhythm Paradise Groove».
Nintendo's muzikale spelserie zag in 2006 het levenslicht op de Game Boy Advance – aanvankelijk alleen in Japan. Op de Nintendo DS maakte «Rhythm Paradise» in 2011 de sprong naar het westen. Daar groeide het uit tot een culttitel onder Nintendo-fans en critici. De laatste game voor de 3DS is al elf jaar geleden («Rhythm Paradise Megamix», 2015).
Met «Rhythm Paradise Groove» viert de eigenzinnige serie zijn comeback op de Switch. Ondanks een paar missers slaagt de spielbaren LSD-Trip -game erin om terug te keren naar het grote podium.
Twee knoppen en je gevoel voor ritme
De gameplay van «Rhythm Paradise Groove» is heerlijk simpel: je moet op het ritme van de muziek op de A-knop drukken. Af en toe ook eens een richting op de d-pad, voor de afwisseling. Dat is alles.
Dankzij de eenvoudige besturing met twee knoppen is «Rhythm Paradise Groove» ook toegankelijk voor mensen zonder enige game-ervaring. Zelfs mijn vriendin, die normaal gesproken in paniek raakt als ik haar een controller in handen druk (te veel knoppen, te veel joysticks!), kan na wat aanvankelijke scepsis zonder problemen meespelen.
Een waanzinnige selectie aan minigames
Simpel betekent echter niet makkelijk. Oh nee. Mijn gevoel voor ritme wordt op de proef gesteld in meer dan 80 singleplayer- en 30 multiplayer-minigames – een indrukwekkend aantal. Terwijl de eerste spelletjes nog heel makkelijk zijn, stelt «Rhythm Paradise Groove» me naarmate ik langer speel voor steeds zwaardere uitdagingen, die me tot wanhoop drijven.
Voordat een minigame begint, krijg je telkens de basis uitgelegd. Je hoort welk personage je bestuurt, welke ritmes je te wachten staan en welke complicaties er kunnen opduiken. Na een optionele oefenronde begint het spel.
Als ik de uitdaging het hoofd bied, speel ik het volgende scenario vrij. Tussen de minigames door wachten er gekke remixes op me, waarin ik meerdere minigames door elkaar gegooid op één beat moet spelen.
Ik ben dol op de verscheidenheid aan maffe minigame-ideeën en vraag me af welke bewustzijnsveranderende middelen de ontwikkelaars wel niet hebben geslikt. De heerlijke Japanse humor, de visuele stijl en de over-the-top soundtrack van de Japanse muzikant Tsunku ♂ zijn een kwestie van smaak. Als je je daarin kunt vinden, wacht je een heerlijk all-you-can-eat-buffet vol bizarre scenario’s en ongewone liedjes.
Wil je wat voorbeelden?
In dit minispel span ik met de A-knop de spieren van een bodybuilder aan om verschillende vruchten op zijn biceps te laten dansen. Dat moet ik eens in het echte leven proberen (notitie voor mezelf: biceps trainen).
Hier ben ik een robot in een puddingfabriek (seriously, wtf?!), die met 🔽 de wiebelige toetjes op de maat van de beat naar de lopende band vervoert. Bedorven puddingen verpulvert hij met zijn laseroogjes (A-knop). Logisch.
Een van mijn favorieten is de «Parapluutjes-show», waarin ik een klein parapluutje speel dat, tot vermaak van de voorbijgangers, op de maat opent (A) en sluit (🔽). Kawaii!
Vervelende afleidingen
Tijdens de minigames zorgen allerlei onverwachte gebeurtenissen voor verwarring. Zoals bij deze hordenloop. Wat begint als een schattige pixelart-race met een rustig ritme (A om te springen, 🔽 om te bukken), escaleert tot een razendsnelle koortsdroom, met een ultrasnel tempo en een wazig scherm.
Bron: Nintendo
Of bij dit krabspel, waarbij ik met mijn scharen (links met ◀️, rechts met A) snoepjes in een zandkuiltje gooi (wat een zin). Ongeveer halverwege het liedje blokkeert er ineens een blikje mijn zicht.
Bron: Nintendo
Het kost me een paar pogingen om te wennen aan de abrupte ritmeverandering bij het hordenlopen en om het blikje tijdens het kruipspel te negeren. Op een gegeven moment valt het kwartje en lijken de obstakels in mijn flow-toestand niet meer belangrijk.
En dat is precies wat de minigames zo leuk maakt – schijnbaar onmogelijke opdrachten overwinnen en midden in de chaos proberen op de een of andere manier in de beat te komen.
Af en toe een beetje frustratie
Helaas zijn niet alle minigames een schot in de roos. Sommige scenario’s maken het moeilijk om erin te komen door onduidelijke beeldtaal en verwarrende geluidseffecten. Terwijl de eerder genoemde complicaties (ritmeveranderingen, blikje) bij het spelconcept horen, lijken deze hindernissen onbedoeld.
Een ‘recycling’-spel is mijn absolute ergernis. Daarin moet ik blikjes raken met een hamer. Het probleem: de visuele aanwijzingen werken de auditieve aanwijzingen tegen. Het lijkt alsof ik het blikje nu moet raken, maar de beat zegt dat ik nog even moet wachten. De tips die het spel me in de intro geeft, maken het alleen maar nog verwarrender in plaats van te helpen.
Dat is ontzettend irritant. Zelfs als iemand een geladen pistool tegen mijn hoofd zou houden, zou ik hier niet in staat zijn om de juiste timing te vinden.
Afwisseling dankzij de multiplayer
In het laatste derde deel van de singleplayer-games had ik graag wat meer afwisseling gezien. Ook al lijken de scenario’s op het eerste gezicht heel verschillend, het verloop is altijd hetzelfde. Ik ram me op het ritme van een gek liedje door gekke scenario’s heen. Steeds weer opnieuw, in meer dan 80 minigames.
Afwisseling vind je daarentegen wel in diverse extra’s die je vrijspeelt door goed te presteren. Je krijgt interactieve drummachines, een drumsimulator, nog meer minigames waarbij je een highscore moet halen, of absurde achtergrondinformatie over de personages.
Ik vind vooral de vrij te spelen «Beatspell»-modus erg geslaagd. Een mini-RPG waarin ik monsters versla met magische aanvallen. Ik activeer de aanvallen door bepaalde toetscombinaties in het ritme van de gevechtsmuziek in te toetsen. Een leuke extra die zich losmaakt van het repetitieve minigame-keurslijf van de overige singleplayer-content.
Mijn hoogtepunt van het spelpakket is echter de lokale modus voor maximaal vier aspirant-muzikanten. Ik weet niet wanneer ik voor het laatst zo hard heb gelachen in een multiplayer.
Net als de «Beatspell»-modus durft de multiplayer-content speels meer aan dan de singleplayer-tegenhangers. Het gaat niet alleen om het afspelen van nummers en het volgen van het ritme. In plaats daarvan confronteert de game ons met complexere spelsituaties. We moeten niet alleen in het ritme blijven, maar vaak ook samenwerken of tegen elkaar strijden. De toegankelijke besturing met twee knoppen blijft daarbij behouden.
Ik ben bijvoorbeeld dol op «Tennisschläger». Gewapend met tennisrackets en ballen vechten we ons een weg door hordes monsters. Op het ritme van de muziek slaan we erop los en schieten we de vijanden weg.
«wijkt helemaal af van de rest. Punctueel snoepen». Het doel: precies om 15:00 uur met de A-knop een stuk taart pakken. Tijdens het aftellen krijg je te maken met allerlei afleidingen. Honderdsten van seconden bepalen of je wint of verliest.
Mijn favoriete spel is echter de «Armbrustengel». In deze retro-geïnspireerde shooter moet je je een weg door blokken schieten om in het midden een bom te raken. Mijn personage beweegt automatisch heen en weer op het ritme van de muziek. Alleen wie de A-knop precies op de maat indrukt om te schieten, schiet de blokken efficiënt weg.
«Rhythm Paradise Groove» komt op 2 juli uit voor de Switch. Het spel is me door Nintendo ter beschikking gesteld om te testen.
Conclusie
Een waanzinnig muziekspel vol creatieve ideeën en ‘what the fuck’-momenten
«Rhythm Paradise Groove» is een muziekspel dat in veel opzichten buiten de gebaande paden treedt. Het spelprincipe is heerlijk simpel – je moet in verschillende minispellen op knoppen drukken op het ritme van de muziek. Wat dit Switch-spel zo uniek maakt, is de ongelooflijk bizarre vormgeving. Steeds weer blijf ik even stilstaan en denk ik bij mezelf: «What the fuck». Niet omdat ik het spel slecht vind – integendeel. Mijn hersenen kunnen gewoon niet bevatten hoe iemand op al die heerlijk absurde ideeën kan komen.
Met meer dan 110 minigames biedt ‘Rhythm Paradise Groove’ een behoorlijke omvang. Niet alle minigames zijn een schot in de roos en over het geheel genomen had ik bij de singleplayer-content graag wat meer afwisseling gezien. Tot aan de aftiteling doe ik er zo’n tien uur over. Maar dan is het nog lang niet voorbij. Masochisten en andere gekken kunnen de speeltijd makkelijk verdubbelen of verdrievoudigen met medailles voor uitmuntende prestaties en perfect voltooide minigames. De geniale multiplayer-minigames zorgen voor nog meer leuke uurtjes met vrienden.
Laten we hopen dat fans niet weer meer dan tien jaar op een nieuw deel hoeven te wachten.
Pro
- een breed scala aan gekke scenario’s en ideeën
- een simpel, toegankelijk gameplay-principe
- geweldige multiplayer (zelfs nog beter dan de singleplayer)
- ruime omvang
Contra
- Niet alle minigames zijn een schot in de roos
- De minigames voor één speler lijken in de kern erg op elkaar
Omslagfoto: Nintendo
Domagoj Belancic
Senior Editor
Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.chMijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
