Sonos Beam Ultra: Koningin van de kleine woonkamer
1/10/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Florian Bodoky
De Sonos Beam Ultra ondersteunt Dolby Atmos – en is slechts 75 centimeter lang. Vooral in combinatie met de Play-speakers en de nieuwe Ace-Ultra-koptelefoon kan ik zeggen: het bioscoopgevoel is nu ook in de kleine woonkamer gearriveerd.
Hoewel ik een paar jaar geleden al positief kennismaakte met Sennheisers Ambeo Mini, ben ik bij kleine soundbars in principe sceptisch. De demo van Sonos' dwerg-soundbar tijdens de IFA in Berlijn klonk weliswaar goed, maar toch had ik het vermoeden dat «AI Enhanced Dialogues» misschien slechts een psycho-akoestische misleiding is. Ondanks mijn bedenkingen slaagt de Beam Ultra erin om voor een aanzienlijk gunstigere prijs de «Sonos Arc voor de kleine woonkamer» te worden.
Compact, eenvoudig en goed gebouwd
Mat kunststof, afgeronde hoeken, een rooster over de hele voorkant: de Beam Ultra oogt eenvoudig en onopvallend. Dat is maar goed ook, want hij moet goed klinken en niet afleiden van het eigenlijke filmgenot. Met 75 × 6,3 × 10,5 centimeter is hij diep en smal genoeg om voor de televisie te plaatsen zonder dat hij in het zichtveld van het scherm steekt. De bar blokkeert het beeld van de televisie niet. Een breekpunt voor mij. Hij weegt slechts 2,88 kilo, dus je kunt hem makkelijk verplaatsen als je wilt. Hij ziet er onder mijn 65-inch tv qua verhoudingen goed uit. Ik houd niet van enorme balken.
De afwerking is onberispelijk en stabiel. Zelfs toen ik struikelde en op de bar steunde, kraakte er niets. Het enige minpuntje: de zwarte versie die ik test, is gevoelig voor vingerafdrukken. Als je hem dus vaak wilt verplaatsen, moet je overwegen om voor de witte versie te kiezen.
Links en rechts is de bovenkant van de bar fijn geperforeerd. Daaronder werken de twee upfiring-drivers. Ook op de bovenkant bevinden zich aanraakvlakken waarmee ik play/pauze, skip/search, bluetooth of de microfoon bedien. Bij de afgeronde inkeping rechts regel ik het volume. Ik gebruik ze relatief zelden, want daarvoor zijn er de afstandsbediening of de Sonos-app. Een eigen afstandsbediening voor de soundbar levert Sonos niet mee. Dankzij eARC kan ik de soundbar sowieso met de tv-afstandsbediening bedienen.
De opbouw: heldere dialogen en Dolby Atmos
Binnenin de Beam Ultra werken negen drivers. Concreet vijf tweeters (waarvan twee upfiring) en vier woofers, elk met een eigen versterker. Sonos spreekt van een 7.1.2-configuratie. Als hart voor filmliefhebbers geldt de nieuw ontworpen centerspeaker: een coaxiale driver waarbij de tweeter direct in de woofer zit. Stemmen moeten zo vanuit één punt komen en helderder worden weergegeven – zodat je ze ook hoort als het eromheen bijzonder luid is.
Wat echter ontbreekt: HDMI-passthrough. Als je dus een console of een tv-box wilt aansluiten, moet dat via de televisie lopen. Gelukkig hebben modern uitgeruste televisies inmiddels voldoende HDMI-poorten. Bovendien ondersteunt Sonos nog steeds geen DTS:X – wat dat betreft is mijn eerdere favoriete dwerg, de Sennheiser Ambeo Mini, nog vooruit. Daar staat tegenover dat er Dolby Atmos is. Behalve als je televisie tot de soort behoort die zich beperkt tot een optische uitgang. Dan moet je Atmos missen en heb je bovendien een adapter nodig. Als dat het geval is, zou je sowieso eerst geld in een nieuwe tv moeten investeren voordat je zo'n soundbar overweegt.
Geluid: de bioscoop in de bezemkast
Omdat de Beam Ultra een soundbar is, test ik primair met films. Op het programma stonden: «Blade Runner 2049», «Top Gun: Maverick» en «Mad Max: Fury Road». Allemaal met Atmos-geluidsspoor. Tussendoor luister ik wat muziek, zodat de Beam Ultra kan laten horen hoe het geluid zonder explosies klinkt.
Het eerste 'wow'-moment komt snel. In «Blade Runner 2049» loopt K door de regenachtige straten, boven hem flikkeren reclamehologrammen. De geluiden plakken anders letterlijk aan de televisie. In deze opstelling heb ik het gevoel dat ze eroverheen zweven, deels boven mijn hoofd. Dat had ik een soundbar van dit formaat tot nu toe niet toegedicht. Hetzelfde heb ik bij «Maverick». Ik betrap mezelf erop dat ik naar boven kijk en de gevechtsvliegtuigen zoek. Natuurlijk vervangt dit geen echte plafondspeaker.
De tweeters zijn fijn afgesteld en sissen niet. Regendruppels, kletterend metaal, zoemende drones – alles komt precies en met lucht over. Zelfs bij een echt hoog volume klinkt niets scherp of blikkerig. Toch een tip: de upfiring-drivers mogen niet bedekt zijn. Zie er dus vanaf om de soundbar ONDER je televisie te plaatsen. Vrije ruimte naar een plat plafond, dat is het geheime recept.
Nog belangrijker is het inzicht wat betreft de dialogen. Vooral als je een brede volumebandbreedte hebt, kan dat vermoeiend zijn. Fluisteren, volume omhoog. Explosie, volume omlaag. En voor je het weet, is de rubberen volumeknop van je afstandsbediening versleten. Hier levert de nieuwe center al zonder AI behoorlijk goed werk. De stemmen klinken natuurlijk en mooi los van de achtergrond. Dat hoor ik bijzonder goed wanneer bij Maverick een paar radioberichten worden doorgegeven, terwijl op de achtergrond de motoren van de vliegtuigen lawaai maken. Zo komen de stemmen altijd mooi uit het midden.
De AI-verbetering heeft vier standen. De software moet de stemmen nog beter van de rest van de audiomix scheiden. Niet zomaar boosten, maar vermeend losmaken. Ook met ingeschakelde AI-enhancement bevallen de dialogen me. Als het echt luid wordt, versta ik nog steeds wat er gezegd wordt. Echter: omdat de weergave van de dialogen me al zonder AI-verbetering bevalt, vind ik het moeilijk om deze factor eerlijk te wegen. Instrumenten om eventuele verschillen te meten heb ik niet. Ik versta de dialogen goed, ze gaan niet verloren in het lawaai. De betreffende knop is op een centrale plek in de app geplaatst: midden op het afspeelscherm. Als je muziek luistert, zou ik de AI-verbetering uitschakelen. Daar hoor ik daadwerkelijk een verschil – in negatieve zin.
Ondertussen dreunt de Beam Ultra behoorlijk. Ook zonder subwoofer brommen de motoren van de War Rigs in Fury Road, de explosies hebben een gecontroleerde, maar duidelijke punch. De bas blijft schoon en gescheiden, «overdreunt» geen dialogen. Dat bevalt me. Je moet je echter wel realiseren dat deze diepe bas die je misschien in de bioscoop ervaart, met een soundbar van 75 centimeter simpelweg niet mogelijk is. Als je dat wilt, haal je er nog een externe subwoofer bij.
Je komt echter niets tekort. Integendeel: de bas heeft de geluidstechnici zelf zo overtuigd dat ze een speciale functie hebben ingebouwd: het nachtgeluid. Als de buren slapen, kun je de nachtgeluidsfunctie activeren. Deze kapt de extremen aan beide kanten af. De diepe bas wordt teruggenomen zodat niets door muren of vloeren dreunt. En ook extreme hoge tonen worden getemd. Echter niet simpelweg door het volume te verlagen, want zachte passages en dialogen blijven goed verstaanbaar. Alleen het dynamisch bereik krimpt. Daardoor verliest de film ook iets aan kracht, maar dat is de bedoeling. Het grote explosie-epos bewaar je voor de vroege avond.
De Sonos-app: verplicht als je je systeem wilt uitbreiden
Na het app-debacle van de afgelopen jaren ben ik bij Sonos-opstellingen altijd wat nerveus. Maar aanvankelijk volkomen onterecht. De bar in gebruik nemen duurt niet zo lang. Kabel verbinden, stroom inschakelen, app openen, met wifi verbinden, klaar. Na een paar minuten loopt het geheel.
Voor deze test wil ik mijn tv-audio-opstelling nog compleet maken – met rear-speakers voor de bar en de nieuwe Sonos-koptelefoon Ace Ultra. Daarvoor heb ik wat langer nodig. Want soms wil de app apparaten niet herkennen. Zoals in mijn geval de nieuwe koptelefoon. Hoewel deze al via bluetooth met de telefoon verbonden is – hij werkt dus ongetwijfeld – heeft de Sonos-app enkele pogingen nodig voordat hij de Ace Ultra in de kring van de Sonos-familie wil verwelkomen. Dat betekent: app «afsluiten», dan app opnieuw installeren, weer van voren af aan beginnen. Bij de rear-speakers doe ik dat in twee stappen. Nadat het systeem de speakers herkent, moet ik deze eerst aan de juiste kamer toewijzen zodat ik ze als rear-speakers voor de Beam Ultra kan gebruiken. Op dat idee komt de app uiteindelijk zelf, maar ik moet haar tijd geven. Vervolgens is Trueplay ook belangrijk. De snelle variant van de configuratie meet de kamer via de ingebouwde microfoons binnen enkele seconden. De uitgebreide variant vraagt me om door de kamer te bewegen om de akoestische omstandigheden te kunnen controleren. Dat heeft voor mij enorm veel opgeleverd. Het geluid past zich namelijk aan mijn woonkamer aan: houten vloer, houten muren en een grote glazen pui.
Als je dat achter de rug hebt, is de app een plezier. Hij oogt opgeruimder dan vroeger. De belangrijkste schakelaars zijn op een prominente plek geplaatst. Bas, hoge tonen, niveau, loudness, spraakverbetering of het nachtgeluid. Een leuk detail is er bij het volume: als ik twee vingers tegelijk op het display leg en beweeg, verschijnt er een virtueel wiel dat het geluid harder of zachter maakt. Een speeltje, maar je went er snel aan.
Sonos Play en Ace Ultra: het bioscoopgevoel is compleet
Sonos zou Sonos niet zijn als de afzonderlijke componenten niet met elkaar koppelbaar zouden zijn. Bijvoorbeeld de Play-speakers. Als je deze in je multiroom-systeem hebt, kun je ze achter je bank zetten, in de app aan dezelfde kamer als de Beam Ultra toewijzen en dan als surround-speakers gebruiken. Dat is de moeite waard, want zo ontstaat bij het filmkijken nog meer ruimtelijkheid. Je hebt ook achter en naast je regengeluiden. Auto's rijden aan je voorbij en de akoestische omstandigheden van de kamer waarin de filmfiguren zich bevinden, zijn gevoelsmatig ook die van jouw woonkamer. Ook in rustige scènes met sfeer maken de Plays een enorm verschil. De Beam Ultra is sterk, met rears doet het bioscoopgevoel definitief zijn intrede.
Echter – en hier komt de grote «maar»: de opstelling en daarmee ook de grootte van de kamer is doorslaggevend. In mijn woonkamer van ongeveer 25 vierkante meter moet ik de Plays op de rugleuning van de bank of op de meubels naast mijn bank zetten. Een «verder naar achteren» is er bij mij niet. Dat heeft tot gevolg dat de effecten bijna een beetje rammelen en opdringerig zijn. Vooral bij luide scènes. De rears scheiden zich te weinig, maar kraaien me apart in het oor. Pas toen ik voor deze test de bank verder naar voren schoof, stelde het gewenste effect zich in. Het niveau daalt en het rear-geluid voegt zich harmonieuzer in het totaalbeeld. Omdat dat echter geen permanente oplossing is, moet ik er later weer vanaf zien. Daarom: voordat je deze opstelling overweegt, let erop dat de grootte en de indeling van je kamer deze rear-speakers überhaupt zinvol tot hun recht kunnen laten komen.
Als ik na de nachtrust iets wil kijken of luisteren, kan ik dat met Sonos-koptelefoons doen. Met de nieuwe Sonos Ace Ultra kan ik het geluid door op de betreffende knop op de koptelefoon te drukken van de soundbar naar de Ace Ultra omleiden. De app is daarvoor niet nodig. Deze was bij zijn voorganger nog nodig. Cool: ik kan het geluid ook «meenemen». Met een druk op de knop haal ik het van de bar naar de Ace Ultra. Als ik dan naar een andere kamer met een Sonos-speaker ga en op de knop op de koptelefoon druk, stuurt de Ace Ultra het geluid naar de speaker in die kamer. En omdat het geheel via wifi en niet via bluetooth werkt, hoor ik geen vertraging.
Een klein zwak punt heb ik echter wel ontdekt: het kunstleer op de oorschelpen brengt geluiden deels over naar het oor. Als de oorschelp tegen mijn (zeer kort geschoren) haar wrijft, hoor ik een licht krassend geluid – tenminste totdat ik de Ace Ultra in de juiste vorm heb gebracht.
Conclusie
Ik mis niets
De Beam Ultra is geen opgewarmde Beam 2nd Gen en geen gekrompen Arc. Het is een eigen niche en tilt kleine soundbars naar een nieuw niveau. De echte hoogtekanalen brengen Atmos merkbaar goed over en de bas is, gemeten naar het formaat, sterk. Bovendien is de nieuwe center een geschenk voor iedereen die bij een overweldigend geluidsbeeld altijd wat moeite heeft met het verstaan van dialogen. Daarbij komen praktische functies zoals de nachtmodus, de Ace Ultra of de Plays als tijdelijke achterspeakers. Ja, 649 frank is niet niks, maar voor vergelijkbare bedragen zijn er in dit formaat en deze kwaliteit maar weinig apparaten te vinden.
Pro
- Echte hoogtekanalen met overtuigende Atmos
- Strakkere, krachtigere bas, ook zonder subwoofer
- Heldere dialogen dankzij center-driver
- Nachtgeluid is cool
Contra
- Geen HDMI-passthrough
- Geen DTS:X
Omslagfoto: Florian Bodoky
Florian Bodoky
Senior Editor
Florian.Bodoky@digitecgalaxus.chSinds ik ontdekt heb hoe ik beide telefoonkanalen op de ISDN kaart kan activeren voor meer bandbreedte, ben ik aan het knutselen met digitale netwerken. Ik knutsel al met analoge netwerken sinds ik kan praten. Winterthur door keuze met een rood-blauw hart. En koffie - voor, na, tussendoor en tijdens.
