«Splatoon Raiders» getest: een geweldige shooter met graphics van vroeger
21/7/2026
Vertaling: machinaal vertaald
«Splatoon Raiders» laat weer eens zien hoe perfect bewegingsbesturing en shooters bij elkaar passen. Helaas zit de verslavende schietgameplay gevangen in een schrikbarend saaie visuele verpakking.
Na drie geweldige multiplayer-spellen krijgt Nintendo’s gezinsvriendelijke schietspelserie «Splatoon» nu een singleplayer-spin-off. De geniale gameplay blijft ook in «Splatoon Raiders» behouden. Je schiet hier niet met kogels, maar met kleurrijke inkt – en je richt niet met analoge sticks, maar met een ultraprecieze bewegingsbesturing.
Helaas bederven het eentonige levelontwerp en de saaie graphics het plezier in deze chaotische shooter voor mij. «Splatoon Raiders» ziet eruit als een opgeschaalde Switch 1-game en komt naast andere titels op de Switch 2 niet meer van deze tijd over.
Waar gaat «Splatoon Raiders» over?
In «Splatoon Raiders» stort ik aan boord van een helikopter neer in de buurt van een mysterieuze eilandengroep vol schatten. Mijn taak: tijdens raids zoveel mogelijk waardevolle buit verzamelen.
Makkelijker gezegd dan gedaan, want de schatten worden bewaakt door zogenaamde Salmoniden. Dat zijn ontzettend domme, visachtige wezens die zonder pardon alles aanvallen wat in de buurt van hun schatkisten komt.
Oude «Splatoon»-fans kennen deze beesten al van «Salmon Run». In deze co-opmodus uit «Splatoon 2» en «Splatoon 3» houd ik samen met andere spelers de ene na de andere golf salmoniden tegen.
Bron: Nintendo
Om de Salmoniden te vernietigen, heb je verschillende soorten wapens tot je beschikking. In plaats van conventionele wapens gebruik je in de wereld van «Splatoon» wapens die inkt afvuren – waaronder verfemmers, penselen en paraplu's. Ja, je leest het goed. Paraplu's.
Net als in de hoofdgames van «Splatoon» kan mijn personage in inktvlekken duiken en rondzwemmen om zijn gezondheid en inktmunitie aan te vullen. Een uniek spelprincipe dat «Splatoon» onderscheidt van andere shooters.
Ook uniek: de bewegingsbesturing om te richten (Gyro-Aiming). De rechter analoge stick gebruik ik alleen voor grove camerabewegingen naar links of naar rechts. Om precies te richten, richt ik het dradenkruis met kleine bewegingen van de controller op tegenstanders.
Wat in theorie omslachtig klinkt, voelt na een korte gewenningsperiode intuïtief en «echt» aan. Het is absoluut onbegrijpelijk dat gyro-aiming, als beste alternatief voor muisbesturing op de pc, zich nog niet als branchebrede standaard in de consolewereld heeft doorgezet.
Looten en levelen
Tijdens mijn zoektocht naar schatten doorkruis ik lineaire gebieden, open terreinen en kerkers met steeds hogere moeilijkheidsgraden.
In alle soorten levels liggen talloze vijanden te wachten om neergeschoten te worden. Het doel blijft altijd hetzelfde: grondstoffen, wapens en XP verzamelen, zodat ik sterker word en bij de volgende poging nog meer grondstoffen, wapens en XP kan verzamelen.
Of, om het in de woorden van dat legendarische «Game One»-artikel te zeggen:
«Looten en levelen.»
«Splatoon Raiders» geeft me veel vrijheid bij het samenstellen van mijn personage. Ik kies een wapen, twee gimmicks, maximaal vijf actieve en passieve bonussen en een speciale aanval, en bouw zo beetje bij beetje mijn optimale zalm-moordmachine samen.
Het spel motiveert me om met verschillende speelstijlen te experimenteren. Er zijn namelijk drie inkttanks die bepalen welke items ik kan uitrusten. Ik wissel steeds weer tussen de tanks heen en weer en probeer verschillende aanpakken uit. Sommige levels belonen je zelfs als je ze met verschillende tanks uitspeelt, en in «proef-kerkers» test je items die je nog niet hebt vrijgespeeld. Geweldig!
Met de «Tempotank» ben ik super wendbaar. Ik val vijanden van een afstand aan met sluipschuttersgeweren en spring met gimmicks zoals de «explosieve schoenen» als een jonge god over het slagveld. Dankzij mijn uitgeruste bonussen ren ik nog sneller en zwem ik sneller door de inkt.
De «Power-Tank» verandert me in een close-combat-machine. Ik rust mezelf uit met brute wapens met een klein bereik (penseel, emmer enz.) en stort me in de strijd. De «Splatellieten»-gimmick laat dodelijke inktsatellieten om me heen cirkelen en mijn bonussen zorgen ervoor dat ik van dichtbij nog meer schade aanricht.
Misschien wel het spannendst en meest flexibel inzetbaar is de «Tricktank», waarmee ik extra gemene snufjes uitrust. Zo zet ik bijvoorbeeld «Pottposten» op het slagveld – zelfvuurende torens die automatisch alles neerschieten wat beweegt.
Mijn uitrustingsopties worden afgerond met een robot die zelfstandig meedoet aan het gevecht. Met één druk op de knop zet ik dat blikje strategisch op het slagveld – als tijdelijk schild of als springplank om vliegende tegenstanders neer te schieten.
De wapens, snufjes en bonussen breid ik verder uit met gevonden grondstoffen en pas ik aan mijn wensen aan. Het is leuk om nieuwe opties vrij te spelen en te testen welke onverwachte synergieën verschillende uitrustingscombinaties opleveren.
Al snel raak ik verstrikt in de verslavende draaikolk die het «looten en levelen»-spelprincipe teweegbrengt. Nog even snel een raid afmaken om genoeg grondstoffen te verzamelen, zodat ik een gadget kan aanpassen. Nog even snel een raid, zodat ik een level omhoog ga en meer plekken voor bonussen vrijspeel. Nog even snel een raid.
Op een gegeven moment heb je er wel genoeg van
Helaas wordt mijn steeds groter wordende verslaving later in het spel afgeremd door het eentonige levelontwerp en veel herhaling.
De speelgebieden dienen alleen maar als lege podia voor steeds chaotischer wordende massale gevechten. Geheimen, puzzels of andere afleidingen die wat afwisseling in de gameplay brengen? Niets van dat alles. Achteraf gezien zou ik geen enkel level kunnen noemen en zeggen wat ik daar spannends heb meegemaakt. Altijd hetzelfde principe.
Van de ene Salmoniden-arena naar de volgende, van de ene schat naar de volgende. Daartussenin: niets van betekenis.
De eentonigheid in het levelontwerp wordt nog versterkt door het steeds vermoeiender wordende grinden voor grondstoffen en levels. Vooral in de tweede helft van het spel moet ik levels die ik al heb uitgespeeld opnieuw spelen op een hogere moeilijkheidsgraad om grondstoffen te verzamelen voor de uitrusting die ik wil. Niet omdat ik dat wil – maar omdat ik die betere uitrusting echt nodig heb om de extra moeilijke levels en eindbazen te verslaan.
Het in eerste instantie zo verslavende «looten en levelen» verwordt daardoor tot vermoeiend slepend werk met eindeloze hordes zalmachtigen in saaie spelomgevingen. Echt jammer dat Nintendo het simpele «Salmon Run»-spelprincipe niet nog wat extra wendingen heeft gegeven. In zijn huidige vorm voelt «Splatoon Raiders» daarom meer aan als een uitgebreide DLC voor «Splatoon 3» dan als een op zichzelf staande spin-off.
Ook de online multiplayer-modus verandert niet veel aan dit fundamentele probleem. Het is weliswaar leuk om met maximaal drie medespelers op schattenjacht te gaan, maar herhaling en grinden horen ook met z’n vieren bij het dagelijkse leven van een raider.
Als je geen vrienden kunt verzamelen voor het spel, kun je ook willekeurig met vreemden spelen. Met één vervelende beperking: na een multiplayer-sessie moet je 30 minuten wachten voordat je een nieuwe kunt starten.
Zo hoort een Switch 2-spel er niet uit te zien
Visueel is «Splatoon Raiders» een bittere teleurstelling. Met «Star Fox» heeft Nintendo eindelijk laten zien hoeveel kracht er in de Switch 2 zit. «Splatoon Raiders» doet daarentegen weer denken aan het Switch 1-tijdperk. Hoekige personagemodellen, omgevingen met weinig detail, vage texturen en flikkerende randen – dat is een Switch 2 onwaardig.
Het bleke artdesign van de spelwereld versterkt de toch al sombere totaalindruk. Vooral de open gebieden doen met hun vervaagde kleuren en lusteloos volgens het kopieer-en-plak-principe geplaatste elementen denken aan de rampzalige open wereld uit «Pokémon Crimson & Violet». Daarbij komen nog vijanden die ver weg staan en waarvan de animaties duidelijk maar op halve framerate draaien.
Maar goed: zodra de actie losbarst en ik word overspoeld door hordes zalmachtigen, ziet «Splatoon Raiders» er best wel goed uit.
Tientallen tegenstanders vallen aan, ik schiet terug met wapens en gimmicks. Explosies, deeltjeseffecten, chaos – altijd met vloeiende 60 FPS.
Ik durf mijn linker Joy-Con erop te verwedden dat «Splatoon Raiders» oorspronkelijk gepland was als Switch 1-project en pas achteraf is geporteerd als exclusieve titel voor Nintendo’s next-gen-handheld. Alles wat ik in het spel heb meegemaakt, zou ook op de Switch 1 mogelijk zijn geweest – in een lagere resolutie en met een lagere framerate.
Kom op, Nintendo. De lancering van de Switch 2 is nu al meer dan een jaar geleden. Tijd om definitief afscheid te nemen van de vorige generatie en ons nog meer pareltjes te geven op het niveau van «Star Fox».
Conclusie
Een chaotische shooter met een saaie look en een vermoeiend voortgangssysteem
«Splatoon Raiders» is een overtuigende looter-shooter, maar heeft wel een paar duidelijke zwakke punten. De kern van de gameplay is geniaal: met inkt spuiten, erin zwemmen en vijanden uitschakelen met gyro-aiming is echt superleuk. De keuze aan wapens, gimmicks, bonussen en mods moedigt je aan om te experimenteren en wakkert het verslavende ‘looten en levelen’-spelprincipe aan.
Helaas remt het eentonige levelontwerp, in combinatie met een steeds moeizamer en meer op grinden gericht voortgangssysteem, het verslavingspotentieel flink af. Net zo irritant is de sombere look, die in vergelijking met andere Switch 2-titels allesbehalve modern oogt.
'Splatoon'-fans kunnen er gerust voor gaan – alle anderen kunnen beter het nieuwste hoofdspel 'Splatoon 3' pakken en daar de Salmoniden neerschieten.
Pro
- De kern van de gameplay (inkt schieten, zwemmen, bewegingsbesturing) is echt geweldig
- mooie selectie aan wapens, extra's en mods
- "Looten en levelen" is ook leuk in "Splatoon Raiders"
Contra
- eentonig levelontwerp met een steeds vervelender wordend voortgangssysteem
- verouderde graphics op Switch 1-niveau
Omslagfoto: Nintendo
Domagoj Belancic
Senior Editor
Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.chMijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
