AI in Hollywood: Falen is onderdeel van het plan
Een AI-nasynchronisatie flopt zo gênant dat Amazon het offline haalt. Ondertussen krijgt een AI-actrice haar eerste hoofdrol. Twee losse gevallen – maar samen vertellen ze waar Hollywood momenteel naartoe beweegt.
«Ik hou van je.» – «Ik weet het.» – «Ga weg.»
Zo klinkt een psychodrama wanneer kunstmatige intelligentie de synchronisatie overneemt. De film «Deadly Patient», uitgebracht op Amazon Prime via de externe aanbieder Prime Video Direct, vertelt eigenlijk over een arts die gestalkt wordt door een patiënt. Wat het publiek echter te zien kreeg, was iets anders: een Duitse soundtrack waarvan de grammaticale fouten en houterige intonatie zo onbedoeld komisch waren dat zinnen als «Ik had daar moeten sterven» zich verspreidden op sociale media.
Amazon trok maandag de stekker eruit en haalde de film offline. Een woordvoerder van Prime Video bevestigde kort daarna tegenover het vakblad «DWDL» kort wat iedereen al lang had gemerkt: «De Duitse synchronisatie van de film voldeed niet aan de kwaliteitsnormen van Prime Video. De film is voorlopig niet meer beschikbaar op Prime Video.»
Voorlopig. Dit is geen afkeer van AI-synchronisatie, maar een terugtrekking in een enkel, bijzonder gênant geval. Het subtiele, maar cruciale verschil: de reactie gold de kwaliteit, niet het principe. Duitse stemacteurs vechten al maanden tegen AI-clausules in hun contracten, die studio's toestaan hun stemmen te gebruiken voor AI-training. De «Deadly Patient»-flop levert deze sprekers nu onbedoeld munitie: «Kijk eens, zo klinkt het als je ons zomaar vervangt door een algoritme.»
Ondanks spot en hoon: AI-content laat zich hierdoor niet tegenhouden. Hoe hardnekkig deze ontwikkeling doorzet, blijkt bijna gelijktijdig uit een tweede geval.
Tilly Norwood krijgt haar eerste hoofdrol
Terwijl Amazon zich blundert met een mislukte AI-synchronisatie, meldt AI-studio Particle6 een mijlpaal: het volledig computergegenereerde personage Tilly Norwood neemt haar eerste hoofdrol op zich in het comedy-drama «Misaligned». De productie is hybride, dus zowel met klassieke filmmakers als met AI-specialisten.
Wat dat ook moge betekenen.
De totstandkoming van Tilly Norwood is goed gedocumenteerd. Ter herinnering: SAG-AFTRA, de Amerikaanse acteursvakbond, stelt duidelijk dat Norwood voortbouwt op het onbetaalde werk van talloze echte acteurs – zonder toestemming of vergoeding. Norwoods schepper Eline van der Velden liet desondanks geen twijfel bestaan over haar ambitie:
«We willen dat Tilly de volgende Scarlett Johansson of Natalie Portman wordt.»
Dat een AI-gegenereerd personage als Tilly Norwood überhaupt een kans krijgt, komt doordat Hollywood in een diepe crisis verkeert: de productiekosten voor grote films zijn de afgelopen twintig jaar geëxplodeerd, terwijl het publiek steeds minder vaak de weg naar de bioscoop vindt.
Dit heeft vooral twee redenen. Enerzijds kost een avondje bioscoop al snel meer dan een heel maandelijks streamingabonnement. Anderzijds krimpt het bioscoopvenster, dat wil zeggen de periode waarin een film exclusief op het grote scherm draait voordat hij ergens in de streamingcatalogus terechtkomt. Wie mee wil praten, hoeft dus niet meer zoals vroeger meer dan een half jaar te wachten op de dvd-release. Tegenwoordig is een maand meestal voldoende. Misschien twee. Als het al zo lang duurt.
Studio's reageren hierop zoals studio's dat nu eenmaal doen: met nog meer sequels, prequels en franchises die mensen kennen en hopelijk willen zien. Al het andere wordt weggesneden in het kader van risicominimalisatie.
Van der Velden zelf levert het eerlijkste argument voor deze berekening. Ze biedt productiebedrijven aan om met AI-shots twintig tot dertig procent van het budget te besparen – bijvoorbeeld bij establishing shots, cutaways of complexe individuele sequenties. Hiermee zouden ook kleine, creatieve studio's de kans moeten krijgen om met de groten mee te doen. Dit zou de innovatiedrang van de hele branche ten goede moeten komen.
Klinkt mooi – maar ook als een voet tussen de deur die nauwelijks meer terug te trekken is als hij er eenmaal in zit. En waar trek je precies de grens? Vanaf wanneer worden meer mensen werkloos gemaakt dan er nieuwe banen worden gecreëerd? Precies deze logica verbindt Tilly Norwood met «Deadly Patient»: in beide gevallen gaat het niet in de eerste plaats om de beste artistieke oplossing, maar om het besparen van productiekosten en daarmee het minimaliseren van risico's. Dat is het eigenlijke argument.
De eigenlijke berekening achter het AI-offensief
«Deadly Patient» mag vandaag dan mislukt zijn. Maar vandaag is niet voor altijd. Amazon heeft niet verklaard in de toekomst af te zien van AI-synchronisatie, maar heeft alleen vastgesteld dat deze ene versie te slecht was. De technologie blijft beschikbaar, ze moet bij de volgende poging gewoon overtuigender klinken.
Bij Tilly Norwood zien we dezelfde onverstoorbaarheid. Acteurs en vakbonden protesteren al maanden tegen AI, en toch krijgt ze een hoofdrol. Voor studiobazen tellen blijkbaar andere factoren dan verontwaardiging op sociale media: cijfers, risicomanagement en het vooruitzicht op een personage dat nooit staakt en nooit over een salaris onderhandelt. De ophef ebt weg, het project loopt door.
«Don’t be left out, don’t fall behind. We can scale, we can grow. It’s the next evolution, can’t you see? AI is not the enemy, it’s the key», zingt Tilly Norwood en maakt vrij duidelijk welke rol AI in Hollywood in de toekomst moet spelen.
Beide gevallen wijzen uiteindelijk op dezelfde ontwikkeling: het is slechts een kwestie van tijd voordat bijna niemand meer in twijfel trekt wat van kunstmatige intelligentie afkomstig is en wat niet. Dit hoeft niet morgen te gebeuren. Misschien is het pas de volgende generatie die opgroeit met AI-gegenereerde muziek, AI-stemmen en AI-content in hun sociale feeds en simpelweg niets anders meer kent. Tot die tijd faalt AI af en toe, wordt er kort om gelachen, verdwijnt het een paar dagen van een platform – en keert daarna des te onopvallender terug.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
