
Als 'De Rëgebogefisch' niet meer alle schubben op zijn lijf heeft
Met "De Rägebogefisch" zwemt de Zwitserse kinderboekklassieker nu ook over het witte doek. De handgemaakte poppenfilm met de Augsburger Puppenkiste is hartverwarmend. Mijn zevenjarige dochter en ik zijn enthousiast.
Toen «De Regenboogvis» van de Zwitserse auteur en illustrator Marcus Pfister in 1992 uitkwam, voelde ik me op mijn 15e al wat te oud voor een prentenboek. 34 jaar later is het een klassieker onder de kinderboeken met wereldwijd meer dan 30 miljoen verkochte exemplaren, talloze vervolgverhalen, een tekenfilmserie en een musical. Inmiddels heb ik het boek toch nog in handen gehad om het samen met mijn dochter Zoe te bekijken en haar het verhaal te vertellen. Want de boodschap ervan is tijdloos en voor alle leeftijden: delen maakt gelukkig.
Dat dachten Filmcoopi Zürich en de NordSüd Verlag waarschijnlijk ook. Ze nodigen uit voor een mediavisie of liever gezegd een voorpremière van «De Räägebogefisch», waarbij kinderen uitdrukkelijk welkom zijn. Het is duidelijk dat ik daar met Zoe naartoe ga. Als zevenjarige kan zij deze film veel beter beoordelen dan ik.

Bron: Filmcoopi
Waar het over gaat
Wie heeft er vrienden nodig als je de mooiste vis in de oceaan bent? Dat denkt de Regenboogvis (ingesproken door Max Hubacher). In plaats van samen te zijn en te spelen met de andere vissen en zeebewoners, bewondert hij zichzelf liever in de spiegel en poetst en polijst hij zijn glitterschubben. Dat hij eigenlijk toch wel eenzaam is, beseft hij ergens wel... Maar goed, hij heeft nog altijd zijn prachtige uiterlijk dat hem van alle anderen onderscheidt.

Bron: Filmcoopi
Wanneer de Regenboogvis een van zijn glitterschubben verliest en de kleine blauwe vis (Luna Wedler) hem koste wat het kost wil helpen met zoeken, beseft hij voor het eerst de waarde van vriendschap. Op zijn reis naar de diepzee wachten hem nog meer ontmoetingen en lessen over thema's als anders zijn en uitsluiting.
De controverse
Hoe geliefd «De Regenboogvis» ook is, op sociale media was er onlangs ook kritiek. Enkele stemmen noemden het daar een van de meest giftige kinderboeken ooit, zoals «20 Minuten» in 2025 schreef. Volgens hen zou het verhaal kinderen kunnen suggereren dat ze zich moeten aanpassen om geaccepteerd te worden. Dat de Regenboogvis zijn glitterschubben deelt met de anderen, zou zo begrepen kunnen worden dat je je uniciteit moet opofferen om erbij te horen. Ach ja. Gelukkig komt in hetzelfde artikel ook een ontwikkelingsexpert aan het woord:
Om zulke conclusies uit het boek te trekken – dat is toch onzin!
Hoe terecht of absurd deze kritiek ook mag zijn, «De Räägebogefisch» gaat haar uit de weg. De verantwoordelijken hebben het verhaal voor de film enigszins aangepast en verrijkt met inhoud uit andere boeken van de «Regenboogvis»-reeks. De Regenboogvis deelt zijn schubben nog steeds uit, alleen om een andere reden. Dat is elegant opgelost en helemaal niet storend, integendeel. De film brengt op een kindvriendelijke manier precies die boodschap van Marcus Pfister over, die voor hem altijd belangrijker was dan het delen:
Dat uiterlijkheden niet zo belangrijk zouden moeten zijn, maar vriendschappen wel.
Laat de poppen dansen
«De Räägebogefisch» heeft Zoe en mij direct betoverd, en dat heeft veel te maken met de manier waarop het gemaakt is. Het is een poppenfilm in samenwerking met de legendarische Augsburger Puppenkiste. Bij die naam ben ik meteen weer het kind dat destijds bij elke gelegenheid «Urmel aus dem Eis» of «Jim Knopf» wilde kijken.

Bron: Filmcoopi
Net als in die oudere films is bij «De Räägebogefisch» alles handgemaakt, van de decors tot de marionetten. Zo heeft regisseur Florian Moch – die sinds 2011 bij de Augsburger Puppenkiste werkt – de vissen uit lindehout gesneden. De schubben zijn van vilt, de vinnen van zijde. Bovendien melden de filmverantwoordelijken een record: Wal-Traut zou met haar lengte van 2,75 meter de grootste marionet zijn die ooit in een stuk van de Augsburger Puppenkiste zat. Wal-Traut is in de film een... je weet wel.
Op de set hebben poppenspelers de figuren vervolgens tot leven gewekt. Ze bestuurden de marionetten vanaf een podium boven het decor. En vlak naast de set hebben de stemacteurs de zeebewoners hun stemmen geleend. Overigens: naast Max Hubacher («Der Verdingbub») en Luna Wedler («Blue My Mind») horen we onder andere Fabienne Hadorn («Eine wen iig, dr Dällebach Kari») als de genoemde Wal-Traut en Bettina Stucky («Bagger Drama») als octopus. En de Hai-Five-Hainer, die echt alleen maar wil spelen, wordt ingesproken door een zekere Bela B van «de beste band ter wereld».



Bron: Filmcoopi
Dat alles handgemaakt is, geeft de film zijn charme en magie. Zoe is in het begin wel even in de war en vraagt me wat die zwarte lijntjes in beeld zijn. Maar als ik haar uitleg dat dat de draden zijn waarmee mensen de figuren bewegen, zegt ze: «Zo cool!» Dat maakt films als «De Räägebogefisch» zo waardevol en magisch voor jong en oud. Vandaag de dag meer dan ooit. Ook collega Luca stelt dat treffend vast in zijn mening over de stop-motionfilm «Wildwood».
Zoe is na de film helemaal happy. Daar draagt ook de goodiebag vol «Regenboogvis»-artikelen aan bij, die ze van Filmcoopi en NordSüd cadeau krijgt. Als we weer thuis zijn, zet ze als eerste haar «Regenboogvis»-figuur op de Toniebox. Ik zie dat als een goed teken – voor het verhaal en de film.
Conclusie
Deze vis betovert jong en oud
Ik ben een volbloed vader en echtgenoot, deeltijds nerd en kippenboer, kattentemmer en dierenvriend. Ik zou alles willen weten en toch weet ik niets. Ik weet nog minder, maar ik leer elke dag iets nieuws. Waar ik goed in ben is omgaan met woorden, gesproken en geschreven. En dat mag ik hier bewijzen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
















