"Wildwood" is een klein wonder – en een liefdesverklaring aan de cinema
In een wereld waarin kunstmatige intelligentie met één druk op de knop hele fantasiewerelden creëert, heeft een filmstudio 16 jaar lang aan een stop-motionfilm gewerkt. Het resultaat? Een meesterwerk.
16 jaar.
Laat dat getal eens goed tot je doordringen. 16 jaar waarin Marvel een heel filmuniversum heeft opgebouwd. Waarin we een pandemie hebben doorstaan. Waarin kunstmatige intelligentie is veranderd van een sciencefictionconcept in een alledaags hulpmiddel waarmee tegenwoordig vrijwel iedereen met één druk op de knop beelden en video's kan maken waarvoor vroeger hele filmstudio's nodig waren.
16 jaar waarin de wereld niet zomaar is blijven draaien. Ze is veranderd.
Ondertussen hebben honderden kunstenaars in het Amerikaanse Portland piepkleine poppen gebouwd. Miniatuurhuizen getimmerd. Kostuums genaaid. Bomen geplant. Blaadjes gevormd. Gezichten gemodelleerd. Om dat vervolgens beeld voor beeld, millimeter voor millimeter tot leven te wekken. Het resultaat heet «Wildwood». En ik raak er maar niet over uitgekeken.
Misschien wel de gekste manier om een film te maken
Stop-motion is waanzin. In plaats van figuren op de computer te animeren, worden echte poppen op echte miniatuursets gefotografeerd. Na elk afzonderlijk beeld veranderen de animatoren de positie van de figuren een heel klein beetje. Dan volgt de volgende foto. En de volgende. En de volgende. Pas als duizenden van dergelijke opnames achter elkaar worden afgespeeld, ontstaat de illusie van beweging.
Wat een monnikenwerk.
Bij «Wildwood» heeft animatiestudio Laika deze kunst tot een hoogtepunt gedreven dat ik nauwelijks voor mogelijk had gehouden. Er werden 117 verschillende locaties ontworpen. Om de figuren zo natuurlijk mogelijke gezichtsuitdrukkingen te geven, werden er meer dan 142.000 gezichten gemaakt. De poppen beschikken over piepkleine mechanismen waarmee zelfs hun ademhaling kan worden gesimuleerd. Zelfs tranen kunnen over hun wangen rollen.
Dat alles voor een film waarvan de figuren uiteindelijk misschien maar enkele seconden in beeld te zien zijn.
Bron: LAIKA Studios
Stel je voor: ergens zit een mens dagenlang aan een piepklein stukje stof te werken, zodat de mouw van een pop bij het bewegen precies zo valt als die van een echt mens. Een ander modelleert blaadjes die later ergens op de achtergrond in de wind ritselen. Details die we misschien niet eens bewust waarnemen.
Maar ze zijn er wel. Omdat iemand wilde dat ze er waren.
Een stil protest tegen de willekeur
Dat fascineert me juist nu meer dan ooit. We leven in een tijd waarin generatieve AI steeds indrukwekkendere beelden produceert. Hele fantasiewerelden ontstaan uit een paar regels tekst. Wat gisteren nog uren duurde, lukt vandaag soms in seconden. En morgen? Wie zal het zeggen.
Ik wil deze ontwikkeling niet verketteren. Technologie heeft de cinema altijd al veranderd. Ook Laika gebruikt moderne technieken, zoals 3D-printen, om zijn poppen tot leven te wekken. Ambacht en innovatie sluiten elkaar niet uit. Integendeel. Maar ergens tussen al die steeds snellere, steeds efficiëntere productieprocessen dreigen we iets uit het oog te verliezen: de waarde van het creëren zelf.
Want «Wildwood» is niet zomaar het resultaat van een technisch proces. Het is het resultaat van talloze menselijke beslissingen. Van mensen die experimenteren, falen en weer opnieuw beginnen. Die niet simpelweg de volgende prompt invoeren als er iets niet werkt, maar op zoek gaan naar een oplossing. Soms wekenlang.
Bron: LAIKA Studios
De magie zit in de handen
Daarbij is «Wildwood» geenszins een film die ik alleen bewonder uit respect voor het maakproces. Integendeel. Wat regisseur Travis Knight hier heeft gecreëerd, is een fantastisch avontuur vol magie, geheimen en heerlijk excentrieke figuren. Een wereld die zich met elke nieuwe ontmoeting verder ontvouwt, totdat een aanvankelijk klein verhaal uitgroeit tot een waar fantasy-epos.
Soms moet ik denken aan de grote avonturenfilms uit mijn kindertijd. Aan die verhalen die me twee uur lang alles om me heen deden vergeten. Die me lieten verbazen, lachen, meeleven en die er niet voor terugschrokken om ook eens echt duister te worden. Herinner je je «The Secret of NIMH» nog? Precies.
Vooral kan ik echter maar niet genoeg krijgen van deze wereld. Van de bossen, de wezens, de geweldige veldslagen. Alles oogt zo levendig, zo vanzelfsprekend, dat ik steeds weer vergeet dat hier geen computergeanimeerde wezens over het scherm schieten. Het zijn poppen. Levenloze voorwerpen van metaal, kunststof en siliconen die pas door menselijke handen een ziel krijgen.
Bron: LAIKA Studios
Deze mensen hebben bijna twee decennia gewerkt aan iets waarvan ze niet konden weten of het ooit een publiek zou vinden. Of al die moeite zich uitbetaalt of dat de wereld überhaupt nog ruimte heeft voor dit soort cinema. Ik hoop vurig van wel. Want «Wildwood» herinnert me eraan dat de grootste wonderen van de cinema niet noodzakelijkerwijs voortkomen uit de nieuwste technologieën. Maar uit de fantasie, het geduld en de passie van de mensen die ze gebruiken.
Soms heb je daar nu eenmaal 16 jaar voor nodig.
«Wildwood» draait sinds 5 november in de bioscoop en is geschikt voor alle leeftijden (12+).
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
