AI in Hollywood: falen hoort erbij
Een AI-synchronisatie mislukt zo pijnlijk dat Amazon ‘m van het net haalt. Ondertussen krijgt een AI-actrice haar eerste hoofdrol. Twee losse gevallen – maar samen laten ze zien welke kant Hollywood opgaat.
«Ik hou van je.» – «Ik weet het.» – «Ga weg.»
Zo klinkt een psychodrama als een kunstmatige intelligentie de nasynchronisatie voor haar rekening neemt. De film «Deadly Patient», die via de derde partij Prime Video Direct op Amazon Prime is uitgebracht, gaat eigenlijk over een arts die door een patiënt wordt gestalkt. Maar wat bij het publiek aansloeg, was iets anders: een Duitse soundtrack waarvan de grammaticale fouten en houterige intonatie zo onbedoeld grappig overkwamen, dat zinnen als «Ik had daar moeten sterven» op sociale media viraal gingen.
Amazon trok aan de noodrem en haalde de film maandag weer van het net. Een woordvoerder van Prime Video bevestigde kort daarna tegenover het vakblad «DWDL» kort wat iedereen toch al lang had gemerkt: «De Duitse nasynchronisatie van de film voldeed niet aan de kwaliteitsnormen van Prime Video. De film is voorlopig niet meer beschikbaar op Prime Video.»
Voorlopig. Dit is geen afstappen van AI-synchronisatie, maar een stap terug in een enkel, bijzonder gênant geval. Het subtiele, maar cruciale verschil: de reactie had betrekking op de kwaliteit, niet op het principe. Duitse stemacteurs vechten al maanden tegen AI-clausules in hun contracten, die studio’s toestaan hun stemmen te gebruiken voor AI-training. De «Deadly Patient»-flop geeft deze stemacteurs nu onbedoeld munitie: «Kijk maar, zo klinkt het als je ons gewoon door een algoritme vervangt.»
Ondanks alle spot en hoon: AI-content laat zich hierdoor niet tegenhouden. Hoe hardnekkig deze ontwikkeling doorzet, blijkt bijna tegelijkertijd uit een tweede geval.
Tilly Norwood krijgt haar eerste hoofdrol
Terwijl Amazon zich belachelijk maakt met een mislukte AI-nasynchronisatie, meldt de AI-studio Particle6 een mijlpaal: Het volledig computergegenereerde personage Tilly Norwood speelt haar eerste hoofdrol in de komedie-drama «Misaligned». De productie is hybride, dus er werken zowel klassieke filmmakers als AI-specialisten aan mee.
Wat dat ook mag betekenen.
Het ontstaan van Tilly Norwood is goed gedocumenteerd. Even ter herinnering: SAG-AFTRA, de Amerikaanse acteursvakbond, maakt duidelijk dat Norwood is gebaseerd op het onbetaalde werk van talloze echte acteurs – zonder toestemming of vergoeding. Toch liet Norwoods bedenkster, Eline van der Velden, er geen twijfel over bestaan wat haar ambitie is:
«We willen dat Tilly de volgende Scarlett Johansson of Natalie Portman wordt.»
Dat een door AI gegenereerd personage als Tilly Norwood überhaupt een kans krijgt, komt doordat Hollywood in een flinke crisis zit: de productiekosten voor grote films zijn de afgelopen twintig jaar explosief gestegen, terwijl het publiek steeds minder vaak naar de bioscoop gaat.
Daar zijn vooral twee redenen voor. Enerzijds kost een avondje bioscoop al snel meer dan een heel maandabonnement op een streamingdienst. Anderzijds wordt de bioscoopperiode steeds korter, oftewel de tijd dat een film exclusief op het grote scherm te zien is, voordat hij ergens in de streamingcatalogus verschijnt. Wie mee wil praten, hoeft dus niet meer zoals vroeger een half jaar te wachten tot de dvd-release. Tegenwoordig is een maand meestal genoeg. Misschien twee. Als het al zo lang duurt.
Studio’s reageren hierop zoals studio’s dat nu eenmaal doen: met nog meer sequels, prequels en franchises die mensen kennen en hopelijk willen zien. Al het andere wordt weggelaten om risico’s te minimaliseren.
Van der Velden zelf levert het meest eerlijke argument voor deze redenering. Ze biedt productiebedrijven aan om met AI-shots twintig tot dertig procent op het budget te besparen – bijvoorbeeld bij establishing shots, cutaways of uitgebreide afzonderlijke scènes. Zo moeten ook kleine, creatieve studio’s de kans krijgen om de groten bij te houden. Dat moet de innovatiedrang van de hele branche ten goede komen.
Klinkt mooi – maar ook als een voet tussen de deur die je er nauwelijks meer uit kunt trekken als hij er eenmaal in zit. En waar trek je precies de grens? Vanaf wanneer raken er meer mensen werkloos dan dat er nieuwe banen worden gecreëerd? Precies deze logica legt Tilly Norwood de link tussen «Deadly Patient»: in beide gevallen gaat het niet in de eerste plaats om de beste artistieke oplossing, maar om productiekosten te besparen en zo het risico te minimaliseren. Dat is het eigenlijke argument.
De eigenlijke berekening achter het AI-offensief
«Deadly Patient» is vandaag misschien mislukt. Maar vandaag is niet voor altijd. Amazon heeft niet gezegd dat ze in de toekomst geen AI-dubbing meer gaan gebruiken, maar alleen vastgesteld dat deze ene versie te slecht was. De technologie is in de sale, bij de volgende poging moet het gewoon overtuigender klinken.
Bij Tilly Norwood zie je dezelfde onverzettelijkheid. Actrices, acteurs en vakbonden maken al maanden een storm van protest tegen de AI, en toch krijgt ze een hoofdrol. Voor studiobazen tellen blijkbaar andere factoren dan verontwaardiging op sociale media: cijfers, risicobeheer en het vooruitzicht op een personage dat nooit staakt en nooit over een gage onderhandelt. De ophef ebt weg, het project gaat gewoon door.
«Don’t be left out, don’t fall behind. We can scale, we can grow. It’s the next evolution, can’t you see? AI is not the enemy, it’s the key», singt Tilly Norwood und macht ziemlich klar, welche Rolle KI in Hollywood künftig spielen soll.
Beide gevallen wijzen uiteindelijk op dezelfde ontwikkeling: het is slechts een kwestie van tijd voordat bijna niemand meer vraagt wat er wel en wat er niet van kunstmatige intelligentie komt. Dat hoeft niet morgen te gebeuren. Misschien is het pas de volgende generatie die opgroeit met door AI gegenereerde muziek, AI-stemmen en AI-content in hun sociale feeds en simpelweg niets anders meer kent. Tot die tijd zal AI af en toe falen, even worden uitgelachen, een paar dagen van een platform verdwijnen – en daarna des te onopvallender terugkomen.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
