Deze 6 boeken hebben mijn leven gevormd
13/9/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Sommige boeken laten ons leeg achter na de laatste pagina. Andere wekken de wens op om je eigen leven om te gooien. Een ode aan die zes boeken waarvan ik de inhoud nooit zal vergeten.
Ik heb in mijn leven talloze boeken verslonden. Vele daarvan heb ik geliefd, nog meer heb ik uitgelezen en direct weer vergeten. Maar hier gaat het om de weinige die me ooit hebben gegrepen en nooit meer hebben losgelaten. Waarvan de werelden, verhalen of kennis mijn vrienden werden, mijn metgezellen en levenspartners.
1. Lachen helpt tegen de angst voor eenzaamheid
De spits wordt afgebeten door de Fins-Zweedse Tove Jansson met haar boeken over de Moemins, de nijlpaardachtige trollenfamilie uit het Moemindal. Mijn moeder las ze me als kind voor, en ik was enthousiast over het hoofdpersonage Moemin en zijn vrienden, die samen avonturen beleefden.
Pas jaren later, bij een herlezing, realiseerde ik me hoe duister de wereld eigenlijk is die Jansson heeft gecreëerd. Als kind hebben de klungelige grappen van Moemin me waarschijnlijk meer gevormd. Pas als volwassene voelde ik de lange winternachten en de kou van de eenzaamheid – belichaamd door de antagonist «Morra», die rond het huis sluipt, alles bevriest wat ze aanraakt en de familie van buitenaf door het raam aanstaart. Deze mix van fantastische en tegelijkertijd duistere verhalen fascineert me ook als volwassene nog steeds.
2. De kracht van mooie woorden
«Hart van inkt» van Cornelia Funke was mijn eerste boek met meer dan 500 pagina's dat ik zelf heb gelezen. En dan direct zo'n verhaal!
In de Inktwereld leefde mijn eerste zogenaamde «Book Boyfriend», hoewel er destijds geen naam voor was. Maar de gevoelens waren echt, en mijn tienjarige ik heeft bittere tranen gehuild toen het verhaal niet zo afliep als ik had gewenst.
Momenteel luister ik naar het vierde deel op Spotify. En ook als volwassene heeft het (luister)boek me in haar Inktwereld gezogen, doorgekauwd en nog niet weer uitgespuugd. Bijna alsof ik zelf in het verhaal was ingelezen.
3. Over wolven en vlinders
«De ontembare vrouw» van de Amerikaanse Clarissa Pinkola Estés kocht ik als 19-jarige om mijn eerste liefdesverdriet te bestrijden, toen de toenmalige «liefde van mijn leven» verliefd werd op iemand anders. Ik kan me nog herinneren hoe vreemd de caissière me aankeek toen ik met dit dikke boek bij de kassa kwam. Hoewel de ondertitel eigenlijk een aanwijzing was: «De kracht van vrouwelijke oerinstincten», geschreven door een sprookjesvertelster en psychoanalytica.
En inmiddels moet ik de caissière wel gelijk geven, een 19-jarige behoort absoluut niet tot de doelgroep van dit boek. Ik heb drie pogingen en twee jaar nodig gehad om het te lezen. Het liefdesverdriet was toen gelukkig al lang vergeten.
4. De gevangenis van onwetendheid
Ik weet niet hoe «Leerschool» bij mij terecht is gekomen, noch wie Tara Westover is. Ik weet ook niet waarom een memoire over het opgroeien in een strikte mormonenfamilie, de strijd voor het recht om naar school te gaan en de daaropvolgende zoektocht naar vrijheid me zo heeft geraakt. Wat ik echter wel weet: dit boek schiet me als eerste te binnen als iemand me om een boekaanbeveling vraagt. Daarom hier mijn aanbeveling, ook al heb je er niet om gevraagd: lees het!
En als de aanbeveling van een voor jou onbekende Galaxus-medewerker niet genoeg argument is: het boek heeft het direct tot de eerste plaats op de bestsellerlijst van de New York Times geschopt. En bleef meer dan twee jaar op de lijst staan.
5. Dromen en andere bijwerkingen
«Slaap» van Matthew Walker was een toevalstreffer. Het lag uitgestald op een van die talloze boekenstapels, in een van die talloze kiosken, bij een van die talloze gates op de luchthaven van Zürich.
«Ik hou van slapen», dacht ik, en kocht het boek vlak voordat het boarden begon. Wat er toen gebeurde: ik sliep niet meer. Tenminste de drie dagen die ik nodig had om het boek uit te lezen. Inclusief pauzes waarin ik in het luchtledige moest staren om te verwerken wat ik zojuist had gelezen.
Tegenwoordig zou ik een chirurg voor een operatie vragen hoeveel uur hij heeft geslapen. En ik ben dubbel voorzichtig als ik 's nachts met de auto onderweg ben.
6. Zijn we allemaal slechte mensen?
Ik geloof dat alle mensen zich op een gegeven moment (moeten) bezighouden met het thema goed versus kwaad. Sommigen omdat ze zichzelf bevragen, en anderen omdat ze de handelingen en daden van anderen bevragen. Hoe dan ook, je eindigt bij het thema: is een mens in de kern goed of slecht? Dit boek heeft me een antwoord daarop gegeven waar ik mee kan leven.
Ik heb je mijn boeken voorgesteld, nu is het jouw beurt. Welk boek heeft je nooit meer losgelaten? Schrijf het me in de reacties.
Aline Piazza
Senior Editor
Aline.Piazza@digitecgalaxus.chIk hou van boeken.
Opinie
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen1 commentaar
later