Did Not Finish: 6 gehypte bestsellers die ik niet heb uitgelezen
27/8/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Carmen Baumann
Ze bestaan: die boeken waar iedereen van houdt – behalve ik. Hier zijn zes exemplaren en een wiskundige formule die jou ook kunnen helpen bij het uitzoeken.
Je kent dit gevoel vast wel: je koopt een absolute bestseller waar het halve internet lyrisch over is, slaat vol verwachting de eerste bladzijde open en dan gebeurt er... niets. De vonk slaat gewoon niet over. Ze bestaan nu eenmaal, die boeken die ik ondanks mijn beste voornemens niet uitlees. Het beruchte «Did Not Finish» (DNF). De redenen voor zulke leesflops lopen enorm uiteen. Soms ligt het aan de schrijfstijl, soms aan te droge beschrijvingen. Hoe vaak ik me ook voorneem om bij de volgende aankoop kritischer te zijn – ik leer maar heel langzaam bij.
Veel potentieel en toch niets voor mij
Dit boek had eigenlijk de beste voorwaarden om een nieuwe favoriet te worden: het gaat over mythologie, fantasy en dark academia. Waarschijnlijk heb ik het ook daarom (en dankzij het luisterboek) tot 90 procent volgehouden. En toen besloot ik op een Sardijns strand: nee, ik doe mezelf niet nog meer van «Katabasis» van R.F. Kuang aan. Als een proefschrift en een fantasyroman een baby zouden krijgen, dan was het dit boek.
De taalvaardigheid van R.F. Kuang is ongelooflijk, en toch was het net niet genoeg. Overigens: «Yellowface», een hedendaagse roman van haar, vond ik dan weer geweldig. Ze is dus absoluut een auteur die ik nog een kans zal geven. En dat zal binnenkort al het geval zijn: begin september komt met «Taipei Story» een nieuwe coming-of-age-roman van Kuang uit, die zich afspeelt tegen de achtergrond van een zomerschool in Taipei. Goed om te weten: de Duitse versie verschijnt pas in maart 2027.
Hit of miss – deze keer was het niets
Kristin Hannah heeft met «Die Frauen jenseits des Flusses» en «Die Nachtigall» twee van mijn absolute lievelingsboeken geschreven. En toch zijn er andere werken van haar waar ik mee worstel. Zoals bijvoorbeeld «Die Vier Winde». Hierbij moet ik zeggen dat ik een boek meestal in de Engelse oorspronkelijke taal lees. Als alumna Engelse literatuurwetenschap verzet ik me er soms tegen om vertalingen te lezen. Bij «Die Vier Winde» heb ik echter precies dat gedaan.
Het kan heel goed zijn dat de vertaling me gewoon niet beviel, of dat de verhaallijn me niet aansprak. Mijn interesse in de zand- en stofstormen in Texas was beperkt. Na de twee eerder genoemde boeken lag mijn lat extreem hoog. De verwachtingen werden niet ingelost, waardoor ik ben afgehaakt. En toch kijk ik al uit naar de volgende roman van Kristin Hannah.
De cover roept me als een sirene
Ik moet iets bekennen: Soms Vaak koop ik een boek alleen omdat ik de cover mooi vind. «Cleopatra und Frankenstein» van Coco Mellors is een perfect voorbeeld. De cover is prachtig. Toch kwam ik niet echt in het verhaal en heb ik het boek op een gegeven moment weggelegd. En toch heb ik het gevoel dat ik deze debuutroman nog een kans zal geven. Vooral omdat ik Mellors' tweede roman «Blue Sisters» fantastisch vond.
Drie keer geprobeerd, drie keer gefaald
En zo zijn we bij Sally Rooney, de Ierse bestsellerauteur. Ik heb het met drie boeken van haar geprobeerd: met «Normale Menschen», «Gespräche mit Freunden» en haar nieuwste werk «Intermezzo». Waarom? Je kunt het raden: ik vond de cover mooi.
Objectief en met een taalkundig oog bekeken, is haar schrijfstijl ongelooflijk. Maar laten we het zo zeggen: ik schrijf liever een artikel over haar schrijfstijl dan dat ik hem lees. Oh, en wat me echt irriteert, zijn de ontbrekende aanhalingstekens. Mijn brein kan daar zonder deze gewoon niet mee omgaan, sorry.
In gesprekken valt me steeds weer op: of je bent een uitgesproken Sally Rooney-fan en leest alles wat ze publiceert, of je bent het juist pertinent niet. Ik behoor tot het laatste kamp en zal geen enkel boek van haar meer proberen.
Overigens: de serieverfilming van «Normal People» behoort dan weer tot mijn absolute lievelingsseries. Gek, hè?
Wie zich toch aan Sally Rooney wil wagen, hier haar drie populairste boeken:
Te wetenschappelijk voor mijn smaak
Als je nu nog meeleest: bedankt. Want we gaan direct door met het volgende controversiële boek: «Der Gesang der Flusskrebse» van Delia Owens. Grappig genoeg weet ik nog precies waar ik dit boek heb gekocht: in Friedrichshafen, 2020. Ik heb het nooit uitgelezen. Delia Owens is zoöloog met een doctoraat in diergedrag. Deze wetenschappelijke achtergrond heb ik duidelijk gemerkt – en die beviel me helaas helemaal niet. De taal was me te beschrijvend, te droog en het eigenlijke verhaal bleef er op de een of andere manier bij achter. Ik ben gewoon niet geïnteresseerd in een gedetailleerde beschrijving van het moeras.
Twee miljoen Goodreads-gebruikers hebben de roman vijf sterren gegeven. Nou, nieuwsgierig? Dan hier langs:
Niet het juiste moment?
Soms is er geen specifieke reden dat ik niet verder lees. Soms ligt het boek op een gegeven moment vergeten op het nachtkastje. Zo gebeurde het bij «Windstärke 17», de opvolger van «22 Bahnen» van de Duitse bestsellerauteur Caroline Wahl (die ik overigens geweldig vond). Ik heb het gevoel dat er situationele boeken zijn die gewoon niet in elke levensfase passen. En dan pak je ze op een later tijdstip weer op – en voilà, dan bevalt het je wel.
Drie categorieën, drie actiegebieden
Al met al zijn er in deze lijst in feite drie categorieën DNF-boeken:
- Auteurs en boeken waar ik niet meer mee zal experimenteren.
- Boeken waar ik misschien op een later tijdstip een tweede kans aan geef.
- Auteurs bij wie ik me ondanks een flop al verheug op hun volgende boek.
Een tip tot slot
Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat het leven te kort is om een boek verder te lezen dat je niet bevalt. Uitzonderingen voor werk- of studiedoeleinden zijn natuurlijk uitgezonderd. Als het bij een boek gewoon niet klikt, pas ik inmiddels een in boekenwerelden gevestigde wiskundige formule toe:
100 minus mijn leeftijd = het aantal pagina's tot waar ik lees om het boek een kans te geven.
Concreet betekent dit: als je 30 jaar oud bent, reken je 100 - 30 = 70. Als het boek je tot pagina 70 niet heeft gegrepen, mag je het zonder schuldgevoel wegleggen. Hoe ouder (en wijzer) je wordt, hoe minder tijd je hoeft te geven aan boeken die je niet overtuigen!
Carmen Baumann
Senior Editor
Carmen.Baumann@digitecgalaxus.chGepassioneerde lezer en luide lacher. Een boek mag nooit ontbreken in mijn tas, en ja, altijd een fysiek exemplaar. Van Taylor Jenkins Reid tot Kristin Hannah, van biografieën tot sciencefiction en fantasy: als de wereld van boeken je interesseert, dan ben je hier aan het juiste adres.
Opinie
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
