Deze D23 was helemaal te gek - dit zijn mijn drie hoogtepunten
Nieuwe X-Men, Avengers, "Star Wars", Pixar-films en zelfs "Kingdom Hearts": Disney heeft de D23 overladen met aankondigingen. Ik heb me door de chaos geworsteld - en mijn drie hoogtepunten gevonden.
Op D23, Disney's eigen fanbeurs in Anaheim, Californië, vuurt het entertainmentbedrijf traditioneel trailers, nieuws en verrassingen af over zijn grootste merken. Marvel, Pixar, «Star Wars», Disney Animation, Games, Streaming – alles wat tot het muizenimperium behoort, krijgt hier zijn podium.
Maar zo volgepakt als dit jaar heb ik de D23 zelden meegemaakt. Daarom bespaar ik je een eindeloze opsomming. In plaats daarvan krijg je mijn persoonlijke drie hoogtepunten van de D23 iets uitgebreider – en de rest daarna in sneltreinvaart.
Daar gaan we.
Plaats 3: Deze «Avengers: Doomsday»-trailer geeft eindelijk zin in meer
Nog niet zo lang geleden heeft Marvel de eerste echte trailer voor «Avengers: Doomsday» uitgebracht. Mijn oordeel toen: Nou ja. Best oké.
Hij blies me niet echt van mijn sokken. En als ik de commentaarsectie onder mijn artikel bekijk, ging het velen van jullie net zo. Deze nieuwe trailer doet het beter. Minder grote, kunstmatige effectgevechten, maar meer van Doom zelf – en vooral meer intermenselijk drama. Eén enkele zin van Sue Storm is genoeg om me de dreiging dichterbij te brengen dan tien seconden CGI-gevecht ooit zouden kunnen: «I knew he was lost». Vooral Robert Downey Jr. als Victor von Doom krijgt meer ruimte, en daarmee de man op wiens schouders dit hele waanzinnige experiment waarschijnlijk rust.
Bijna twee decennia lang was Downey Jr. namelijk Tony Stark. Nu moet ik naar dezelfde man kijken en in hem Doctor Doom zien – niet Iron Man met een groene capuchon. Of dat werkt? Geen idee. Maar voor het eerst heb ik er echt zin in om het uit te zoeken.
Passend hierbij sluit een cirkel zich in hetzelfde weekend. Terwijl de oude X-Men-acteurs – Patrick Stewart, Ian McKellen, Rebecca Romijn en anderen – in «Doomsday» nogmaals verschijnen als multiversum-echo, kondigt Marvel-Studios-baas Kevin Feige praktisch in één adem de complete nieuwe cast aan voor de komende «X-Men»-film: Sadie Sink als Jean Grey, Kit Connor als Cyclops, Christopher Abbott als Professor X, Samara Weaving als Emma Frost, Inde Navarrette als Rogue en Maya Boyd als Storm.
De grootste opschudding veroorzaakte echter Adam Driver, hoewel hij ontbrak op het D23-podium. Naar verluidt vanwege een klein misverstand: in een vooraf geproduceerde video legt hij uit dat hij ervan uitging dat hij al op de set moest zijn. Dom alleen dat het er daar behoorlijk verlaten uitziet, aangezien vrijwel de hele cast op het D23-podium in Californië staat.
Maar als hij er dan toch is, kan hij op zijn minst zijn rol onthullen. Magneto misschien? Hij werd er immers lange tijd voor genoemd. Oeps, nee. Die is al vergeven. Dus wordt Driver Nathaniel Milbury – beter bekend als Mister Sinister, een van de grote schurken in de X-Men-strips. Een heerlijke manier om maandenlange fanspeculaties met een knipoog te begraven en tegelijkertijd de volgende grote figuur van het nieuwe X-Men-hoofdstuk te introduceren.
Wie Magneto uiteindelijk zal spelen in de nieuwe «X-Men»-film? Geen idee. Daarover werd op de D23 gezwegen.
Plaats 2: «VisionQuest» stelt een verdomd goede vraag
«WandaVision» behoort voor mij nog steeds tot het moedigste en meest innovatieve wat Marvel voor televisie heeft gemaakt. Aanvankelijk een bizarre reis door decennia Amerikaanse sitcomgeschiedenis, ontwikkelde de serie zich uiteindelijk tot een hartverscheurend verhaal over verlies, verdriet en de wanhopige onmacht om los te laten.
«What is grief, if not love persevering?» Verdomme, Marvel. Deze zin zit er nog steeds in.
Zelfs «Agatha All Along», het indirecte vervolg, verraste me als een heerlijk bizarre griezelpret. Des te meer ben ik benieuwd naar de afsluiting van deze losse serietrilogie: «VisionQuest». Vooral vanwege één vraag: Wie is Vision in godsnaam nog?
Korte geheugenopfrisser: De oorspronkelijke Vision stierf in «Avengers: Infinity War», toen Thanos de Mind Stone uit zijn voorhoofd rukte. In «WandaVision» creëerde Wanda binnen haar Hex weliswaar een nieuwe Vision. Echter niet van vlees, vibranium en kabels, maar van haar herinneringen, haar verdriet en magie.
Parallel daaraan zette een geheime overheidsorganisatie genaamd S.W.O.R.D. het levenloze lichaam van de echte Vision weer in elkaar. Het resultaat was de volledig witte Vision, die aanvankelijk als wapen tegen Wanda werd ingezet. Uiteindelijk droeg Hex-Vision hem de herinneringen van zijn vroegere ik over. White Vision herinnerde zich plotseling weer Wanda, de Avengers, zijn dood – zijn hele voorgaande leven.
Toen vloog hij weg. Dat was in 2021. Nu is hij terug. En precies daarom vind ik «VisionQuest» zo spannend. Want deze Vision bezit weliswaar het lichaam van het origineel en diens herinneringen. Maar maakt hem dat automatisch weer tot Vision? Zijn herinneringen genoeg om van een kopie weer dezelfde persoon te maken? Of is hij slechts een nieuwe persoonlijkheid die zich het leven van een ander herinnert?
Dat is heerlijk filosofische stof voor een Marvel-serie. En dan is er nog Ultron. James Spader keert inderdaad terug als die kunstmatige intelligentie die Vision ooit als nieuw, onoverwinnelijk lichaam voor zichzelf wilde creëren – voordat Tony Stark, Bruce Banner en J.A.R.V.I.S. iets anders maakten van het geplande lichaam. Dat juist Ultron nu weer deel uitmaakt van Visions verhaal, zal nauwelijks toeval zijn.
Misschien gaat het in «VisionQuest» daarom minder om wie Vision is. Maar eerder om erachter te komen wie echt de controle heeft over zijn lichaam.
Plaats 1: «Ahsoka» waagt zich aan de grote «Star Wars»-mythologie
Let op: Als je het eerste seizoen van «Ahsoka» nog niet hebt gezien, spoilt de trailer voor het tweede seizoen al een behoorlijk grote verrassing uit seizoen 1. Lees dus alleen verder als je het al hebt gezien of als spoilers je niets uitmaken.
Dus: Hayden Christensen is terug, en wel als Anakin Skywalker. Niet Darth Vader zoals in «Obi-Wan Kenobi», maar daadwerkelijk Anakin – als voormalig meester van Ahsoka in Force-Ghost-gedaante en in flashbacks tijdens de Clone Wars. Voor fans zoals ik is dat een feest. En misschien ook een klein beetje genoegdoening.
Christensen werd namelijk jarenlang bespot en soms zelfs ronduit vijandig bejegend voor zijn vertolking van Anakin Skywalker na de prequel-trilogie. Vandaag wordt dezelfde man bij elke terugkeer met open armen ontvangen. Dat heeft natuurlijk ook te maken met een generatie die is opgegroeid met de prequels en inmiddels zelf volwassen is.
Toch: het is mooi om dat te zien. Nog veel meer verheug ik me echter op waarheen Dave Filoni dit verhaal blijkbaar wil leiden. Want als fan van de oude «Star Wars»-romans en -strips heb ik daar zo'n vermoeden. En dat is verdomd veelbelovend.
Disney gooit de «Legends» weg – en gebruikt ze toch
Laat me even uitweiden. Voordat Disney in 2012 Lucasfilm kocht, werd het verhaal van «Star Wars» allang buiten de films verder verteld. Romans, strips en games bouwden gedurende decennia een gigantisch zogenaamd «Expanded Universe» op. Toen kwam Disney. Om zich voor nieuwe films en series niet aan decennia vol verhalen te hoeven houden, verklaarde Lucasfilm grote delen van dit Expanded Universe zonder pardon tot «Legends». Ze bestaan nog steeds – alleen niet meer in de officiële canon.
Dat betekent echter niet dat Disney ze negeert. Integendeel. Steeds weer haalt Lucasfilm figuren, ideeën en verhalen uit deze oude schatkist terug en interpreteert ze opnieuw. Een van de meest prominente gevallen is Grootadmiraal Thrawn. De blauwhuidige Chiss komt oorspronkelijk uit Timothy Zahns roman «Heir to the Empire» uit 1991. Daarin neemt Thrawn enkele jaren na de dood van de keizer de overblijfselen van het Imperium over en brengt de nog jonge Nieuwe Republiek bijna ten val.
Het fascinerende aan hem: Thrawn is geen Sith. Hij kan niemand grillen met bliksem, geen gedachten manipuleren en geen ruimteschepen met een handbeweging uit de lucht rukken. Hij heeft dat allemaal niet nodig. Want Thrawns superkracht is zijn verstand. Hij bestudeert de cultuur, kunst en geschiedenis van zijn tegenstanders, herkent daarin denkwijzen en patronen en leidt daaruit hun volgende zetten af. Een soort intergalactische Sherlock Holmes – alleen met een gigantische imperiale vloot achter zich.
En precies deze man heeft «Ahsoka» teruggebracht naar de bekende melkweg, nadat hij sinds de animatieserie «Rebels», die enkele jaren voor «A New Hope» begint, eigenlijk als vermist gold. Daarmee zou Filoni daadwerkelijk zijn eigen versie van de driedelige «Heir to the Empire»-reeks kunnen vertellen, die vroeger als inofficiële afleveringen 7, 8 en 9 golden: Thrawn tegen de jonge Nieuwe Republiek. Het herlevende Imperium tegen die helden die dachten de oorlog allang gewonnen te hebben. Misschien zelfs weer met Luke, Han en Leia.
Alleen al daarop zou ik al heel veel zin hebben.
Maar er is nog iets.
Wat zijn in godsnaam de Mortis-goden?
Aan het einde van het eerste seizoen staat Baylan Skoll op een gigantisch standbeeld en kijkt in de verte. Wie alleen de films kent, zal ongeveer het volgende hebben gedacht:
Mooi uitzicht.
Wie «The Clone Wars» heeft gezien, zal daarentegen behoorlijk grote ogen hebben gekregen. Want deze beelden tonen drie van de meest mysterieuze wezens uit de hele «Star Wars»-mythologie: de Vader, de Zoon en de Dochter van Mortis.
De drie verschijnen in een van de vreemdste en tegelijkertijd meest fascinerende verhaallijnen van de animatieserie «The Clone Wars». Eenvoudig gezegd belichamen ze verschillende aspecten van de Kracht. De Dochter staat voor het Licht. De Zoon voor de Duisternis. En de Vader houdt beide zijden in evenwicht. En dan komt Anakin Skywalker.
De Vader gelooft namelijk dat Anakin als Uitverkorene voorbestemd is om op een dag zijn plaats in te nemen en dit evenwicht te bewaren. Anakin besluit anders. Het eindigt – zoals zoveel in Anakins leven – niet bijzonder goed. Maar het verhaal laat sporen na. Vooral bij Ahsoka. Wanneer zij sterft op Mortis, draagt de Dochter haar resterende levenskracht op haar over en redt haar. Sindsdien verschijnt er steeds weer een mysterieuze vogelachtige metgezel genaamd Morai in de buurt van Ahsoka, omdat hij nauw verbonden is met de Dochter.
Baylan staat nu juist voor hun beelden. Filoni lijkt hier een verhaallijn op te pakken die diep in de mythologie van de Kracht leidt. Vooral als het de richting opgaat die ik vermoed: want de drie Mortis-goden hadden in de oude «Legends»-verhalen nog een vierde familielid: de Moeder, beter bekend als Abeloth.
Abeloth was ooit een sterveling die tot de familie van de Vader, de Zoon en de Dochter behoorde, voordat ze uit angst voor de dood zich verbond met de krachten van de Lichte en Donkere Kant – en daarbij een monsterlijk, onvoorstelbaar machtig wezen werd. Samen slaagden de Mortis-goden er uiteindelijk in om Abeloth op te sluiten in de diepten van de onbekende regio's van de melkweg, haar daar te verzegelen en over de poorten van haar gevangenis te waken.
Alleen zijn de Mortis-goden inmiddels dood.
En precies daar wordt Baylan Skoll interessant. Sinds het eerste seizoen volgt hij op Peridea een mysterieuze roep. Hij zoekt naar een kracht, «zoals niemand die ooit had gedroomd», waarmee hij de eeuwige cyclus van opkomst en ondergang, Jedi en Sith, licht en duisternis wil doorbreken. Abeloth bezit in de oude romans juist het vermogen om andere wezens over enorme afstanden telepathisch te roepen en hun gedachten te beïnvloeden.
Toeval?
Misschien. Abeloth maakt tot op heden geen deel uit van de nieuwe «Star Wars»-canon en ook de trailer bevestigt haar terugkeer met geen woord. Maar als Dave Filoni nu daadwerkelijk deze deur opent, dan zou Thrawn misschien niet eens het grootste probleem van het tweede seizoen zijn.
Eervolle vermelding: Eindelijk «Kingdom Hearts IV»!
Terug naar de D23. Square Enix heeft eindelijk weer eens iets nieuws over «Kingdom Hearts IV» laten zien en een release voor eind 2027 bevestigd. Bijzonder mooi: Sora belandt onder andere in de wereld van «Coco», waar Miguel en Hector op hem wachten.
Nog verrassender vind ik echter wat Disney daarnaast heeft aangekondigd: «Kingdom Hearts» krijgt «binnenkort» zijn eigen anime-serie op Disney+. Deze zal samen met Tetsuya Nomura en Square Enix worden gemaakt en niet zomaar de games navertellen, maar een nieuw verhaal vertellen binnen dit toch al volkomen waanzinnige universum.
Als iemand die nog steeds probeert de plot van «Kingdom Hearts» te begrijpen, kan ik alleen maar zeggen: veel succes.
Verder liepen: veel, veel meer
En daarmee zouden we normaal gesproken aan het einde zijn van een behoorlijk goed gevulde presentatie. Maar Disney was nog lang niet klaar. Zo was er een eerste teaser-trailer te zien voor de komende «Star Wars»-film «Starfighter» met Ryan Gosling. De film speelt zich af na «Rise of Skywalker» en moet aanvoelen als «Top Gun» in de ruimte. Hele wilde geruchten beweren dat Ryan Gosling in werkelijkheid zelfs Luke Skywalkers zoon speelt.
Bij Pixar was er onder andere nieuws over «Incredibles 3», waarbij «Elemental»-regisseur Peter Sohn het overneemt. Ook werden de eerste beelden van «Coco 2» getoond: Miguel is inmiddels ouder en keert opnieuw terug naar het rijk van de doden. Daarnaast komt met «Gatto» de nieuwe film van «Luca»-regisseur Enrico Casarosa – over een zwarte kater genaamd Nero, die in Venetië moet afrekenen met de kattenmaffia.
En Pixar waagt zich zelfs aan iets totaal nieuws: «Ghost Market» speelt zich af op Hawaï en draait om een mysterieuze eetkraam voor verloren geesten. Tussen alle vervolgen is een compleet nieuw verhaal inmiddels bijna zelf een verrassende aankondiging.
Ook Disney Animation graaft flink in zijn eigen schatkist. Voor «Frozen 3» werd een eerste teaser-trailer getoond, net als voor «Zootopia 3». En voor de komende live-action verfilming van «Tangled» vertelden de twee hoofdrolspelers dat er op zeer echte locaties in Spanje is gefilmd.
Wat nog meer? De live-action film «Lilo & Stitch 2» werd aangekondigd voor 2028, de dertiende «Ice Age»-film aangekondigd, «The Bluey Movie» krijgt eveneens een film met een nieuwe look. En «The Mandalorian»-regisseur en -maker Jon Favreau toonde een eerste teaser-trailer voor zijn nieuwe miniserie, die gaat over Oswald the Lucky Rabbit, die cartoonhaas die Walt Disney nog voor Mickey Mouse had gecreëerd.
Disney weet heel goed wat we leuk vinden
Na dit weekend blijft er bij mij een enigszins tegenstrijdig gevoel achter. Enerzijds was deze D23 precies die vorm van ongeremd nerd-feest waarbij ik me uitstekend vermaakt voel. «Ahsoka». «VisionQuest». «Doomsday». «Kingdom Hearts». Thrawn. Ultron. Anakin Skywalker. Pixar. Disney heeft verdomd veel knoppen ingedrukt waarbij mijn innerlijke twaalfjarige meteen aanslaat.
Anderzijds valt op welke knoppen Disney indrukt. Vooral bekende knoppen. Nauwelijks nieuwe. Disney bezit een van de grootste schatkamers van de popcultuur. En deze D23 heeft indrukwekkend laten zien hoe gewillig het muizenconcern erin grijpt zodra het aandacht nodig heeft.
Dat hoeft niets slechts te zijn. Een vervolg is niet automatisch ideeëloos, net zomin als een nieuw merk automatisch origineel is. «Andor» heeft immers bewezen wat er binnen een decenniaoud merk nog mogelijk is, als iemand daadwerkelijk iets te vertellen heeft.
Toch betrap ik mezelf op een vraag: Waar zijn tussen al deze herenigingen eigenlijk die nieuwe verhalen, waarvan we vandaag nog niet weten dat we ze ooit zullen liefhebben? Misschien is «Ghost Market» er één van. Tot die tijd neem ik echter eerst Anakin, Thrawn en de Mortis-goden.
Ik ben tenslotte ook maar een nerd.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
