Deze D23 was volkomen krankzinnig – dit zijn mijn drie hoogtepunten
Nieuwe X-Men, Avengers, 'Star Wars', Pixar-films en zelfs 'Kingdom Hearts': Disney heeft de D23 werkelijk overladen met aankondigingen. Ik heb me door de chaos geworsteld – en mijn drie hoogtepunten gevonden.
Op de D23, de eigen fanbeurs van Disney in het Californische Anaheim, vuurt het entertainmentconcern traditiegetrouw trailers, nieuws en verrassingen af over zijn grootste merken. Marvel, Pixar, «Star Wars», Disney Animation, games, streaming – alles wat bij het imperium van de muis hoort, krijgt hier een podium.
Maar zo volgepakt als dit jaar heb ik de D23 zelden meegemaakt. Daarom bespaar ik je een eindeloze opsomming. In plaats daarvan geef ik mijn persoonlijke drie hoogtepunten van de D23 wat uitgebreider – en de rest daarna in vogelvlucht.
Laten we beginnen.
Plek 3: Deze «Avengers: Doomsday»-trailer maakt eindelijk nieuwsgierig
Pas onlangs heeft Marvel de eerste echte trailer voor «Avengers: Doomsday» uitgebracht. Mijn oordeel destijds: nou ja. Best oké.
Echt omvergeblazen werd ik niet. En als ik naar de reacties onder mijn artikel kijk, dachten velen van jullie er hetzelfde over. Deze nieuwe trailer doet het beter. Minder grote, kunstmatige effectenslagen, maar meer van Doom zelf – en vooral meer intermenselijk drama. Eén enkele zin van Sue Storm is genoeg om me de dreiging dichterbij te brengen dan tien seconden CGI-geweld ooit zouden kunnen: «I knew he was lost». Vooral Robert Downey Jr. als Victor von Doom krijgt meer ruimte, en daarmee de man op wiens schouders dit hele gekke experiment waarschijnlijk rust.
Bijna twee decennia lang was Downey Jr. namelijk Tony Stark. Nu moet ik naar dezelfde man kijken en in hem Doctor Doom zien – niet Iron Man met een groene kap. Of dat werkt? Geen idee. Maar voor het eerst heb ik echt zin om erachter te komen.
Passend daarbij sluit zich in hetzelfde weekend een cirkel. Terwijl de oude X-Men-acteurs – Patrick Stewart, Ian McKellen, Rebecca Romijn en anderen – in «Doomsday» als multiversum-echo nogmaals opduiken, kondigt Marvel Studios-baas Kevin Feige in praktisch dezelfde adem de volledige nieuwe cast aan voor de komende «X-Men»-film: Sadie Sink als Jean Grey, Kit Connor als Cyclops, Christopher Abbott als Professor X, Samara Weaving als Emma Frost, Inde Navarrette als Rogue en Maya Boyd als Storm.
De grootste relschopper is echter Adam Driver, ook al ontbrak hij op het D23-podium. Naar verluidt vanwege een klein misverstand: in een vooraf opgenomen video legt hij uit dat hij ervan uitging dat hij al op de set moest zijn. Dom alleen dat het daar nogal verlaten oogt, aangezien praktisch de hele cast op het D23-podium in Californië staat.
Maar als hij er dan toch is, kan hij tenminste zijn rol onthullen. Magneto misschien? Hij werd er immers lang voor genoemd. Oeps, nee. Die is al vergeven. Dus wordt Driver Nathaniel Milbury – beter bekend als Mister Sinister, een van de grote schurken in de X-Men-strips. Een heerlijke manier om maandenlange fanspeculaties met een knipoog te begraven en tegelijkertijd het volgende grote figuur van het nieuwe X-Men-hoofdstuk voor te stellen.
Wie Magneto uiteindelijk zal spelen in de nieuwe «X-Men»-film? Geen idee. Daarover werd op de D23 gezwegen.
Plek 2: «VisionQuest» stelt een verdomd goede vraag
«WandaVision» behoort voor mij nog steeds tot het dapperste en meest innovatieve wat Marvel voor televisie heeft gemaakt. Aanvankelijk een bizarre reis door decennia van Amerikaanse sitcom-geschiedenis, ontwikkelde de serie zich op een gegeven moment tot een hartverscheurend verhaal over verlies, rouw en het wanhopige onvermogen om los te laten.
«What is grief, if not love persevering?» Verdomme, Marvel. Deze zin komt nog steeds binnen.
Zelfs «Agatha All Along», het indirecte vervolg, verraste me als heerlijk vreemd griezelplezier. Des te benieuwder ben ik naar de afsluiting van deze losse serietrilogie: «VisionQuest». Vooral vanwege één vraag: wie de hel is Vision eigenlijk nog?
Korte opfrisser: de oorspronkelijke Vision stierf in «Avengers: Infinity War», toen Thanos de Mind Stone uit zijn voorhoofd rukte. In «WandaVision» creëerde Wanda binnen haar Hex weliswaar een nieuwe Vision. Echter niet van vlees, vibranium en kabels, maar uit haar herinneringen, haar rouw en magie.
Parallel daaraan zette een geheime overheidsorganisatie genaamd S.W.O.R.D. het levenloze lichaam van de echte Vision weer in elkaar. Het resultaat was de volledig witte Vision, die aanvankelijk als wapen tegen Wanda werd ingezet. Uiteindelijk droeg Hex-Vision de herinneringen van zijn vroegere ik aan hem over. White Vision herinnerde zich plotseling weer Wanda, de Avengers, zijn dood – zijn hele leven tot dan toe.
Toen vloog hij weg. Dat was in 2021. Nu is hij terug. En precies daarom vind ik «VisionQuest» zo spannend. Want deze Vision bezit weliswaar het lichaam van het origineel en diens herinneringen. Maar maakt hem dat automatisch weer Vision? Zijn herinneringen genoeg om van een kopie weer dezelfde persoon te maken? Of is hij slechts een nieuwe persoonlijkheid die zich het leven van een ander herinnert?
Dat is heerlijk filosofische stof voor een Marvel-serie. En dan is er nog Ultron. James Spader keert daadwerkelijk terug als die kunstmatige intelligentie die Vision ooit als nieuw, onoverwinnelijk lichaam voor zichzelf wilde creëren – voordat Tony Stark, Bruce Banner en J.A.R.V.I.S. van het geplande lichaam iets anders maakten. Dat uitgerekend Ultron nu weer deel uitmaakt van Visions verhaal, zal nauwelijks toeval zijn.
Misschien gaat het in «VisionQuest» daarom minder om wie Vision is. Maar om erachter te komen wie echt de controle over zijn lichaam heeft.
Plek 1: «Ahsoka» waagt zich aan de grote «Star Wars»-mythologie
Let op: als je het eerste seizoen van «Ahsoka» nog niet hebt gezien, verklapt de trailer voor het tweede seizoen al een behoorlijk grote verrassing uit seizoen 1. Lees dus alleen verder als je het al hebt gezien of als spoilers je niet uitmaken.
Dus: Hayden Christensen is weer terug, en wel als Anakin Skywalker. Niet Darth Vader zoals in «Obi-Wan Kenobi», maar daadwerkelijk Anakin – als voormalig meester van Ahsoka in Force-Ghost-vorm en in flashbacks tijdens de Clone Wars. Voor fans zoals ik is dat een feest. En misschien ook een klein beetje genoegdoening.
Christensen werd namelijk na de prequel-trilogie jarenlang bespot om zijn vertolking van Anakin Skywalker en soms zelfs ronduit aangevallen. Vandaag de dag wordt dezelfde man bij elke terugkeer met open armen ontvangen. Dat heeft natuurlijk ook te maken met een generatie die met de prequels is opgegroeid en inmiddels zelf volwassen is.
Desalniettemin: het is mooi om te zien. Nog veel meer verheug ik me er echter op waarheen Dave Filoni dit verhaal blijkbaar wil leiden. Want als fan van de oude «Star Wars»-romans en -strips heb ik daar zo'n vermoeden van. En dat is verdomd veelbelovend.
Disney gooit de «Legends» weg – en maakt er toch gebruik van
Laat me even uitweiden. Voordat Disney in 2012 Lucasfilm kocht, werd het verhaal van «Star Wars» allang buiten de films om verder verteld. Romans, strips en games bouwden decennialang aan een gigantisch zogenaamd «Expanded Universe». Toen kwam Disney. Om zich voor nieuwe films en series niet aan decennia vol verhalen te hoeven houden, verklaarde Lucasfilm grote delen van dit Expanded Universe zonder pardon tot «Legends». Ze bestaan nog steeds – alleen niet meer in de officiële canon.
Dat betekent echter niet dat Disney ze negeert. Integendeel. Steeds weer haalt Lucasfilm figuren, ideeën en verhalen uit dit oude reservoir terug en interpreteert ze opnieuw. Een van de meest prominente gevallen is Grootadmiraal Thrawn. De blauwhuidige Chiss stamt oorspronkelijk uit de roman «Heir to the Empire» van Timothy Zahn uit 1991. Daarin neemt Thrawn enkele jaren na de dood van de keizer de restanten van het rijk over en brengt de nog jonge Nieuwe Republiek bijna ten val.
Het fascinerende aan hem: Thrawn is geen Sith. Hij kan niemand met Force-bliksem roosteren, geen gedachten manipuleren en geen ruimteschepen met een handbeweging uit de lucht trekken. Hij heeft dat allemaal niet nodig. Want Thrawns superkracht is zijn verstand. Hij bestudeert de cultuur, kunst en geschiedenis van zijn tegenstanders, herkent daarin denkwijzen en patronen en leidt daaruit hun volgende zetten af. Een soort intergalactische Sherlock Holmes – alleen met een geweldige imperiale vloot achter zich.
En precies die man heeft «Ahsoka» teruggebracht naar de bekende melkweg, nadat hij sinds de animatieserie «Rebels», die enkele jaren voor «A New Hope» begint, eigenlijk als vermist gold. Daarmee zou Filoni daadwerkelijk zijn eigen versie van de driedelige «Heir to the Empire»-reeks kunnen vertellen, die vroeger als onofficiële afleveringen 7, 8 en 9 golden: Thrawn tegen de jonge Nieuwe Republiek. Het herrijzende rijk tegen die helden die dachten de oorlog allang gewonnen te hebben. Misschien zelfs weer met Luke, Han en Leia.
Alleen al daarvoor zou ik echt zin hebben.
Maar er is nog iets.
Wat de hel zijn de Mortis-goden?
Aan het einde van het eerste seizoen staat Baylan Skoll op een enorm standbeeld en kijkt in de verte. Wie alleen de films kent, zal daarbij ongeveer het volgende hebben gedacht:
Mooi uitzicht.
Wie «The Clone Wars» heeft gezien, zal daarentegen behoorlijk grote ogen hebben gekregen. Want deze standbeelden tonen drie van de meest mysterieuze wezens uit de hele «Star Wars»-mythologie: de Vader, de Zoon en de Dochter van Mortis.
De drie duiken op in een van de vreemdste en tegelijkertijd meest fascinerende verhaallijnen van de animatieserie «The Clone Wars». Simpel gezegd belichamen ze verschillende aspecten van de Force. De Dochter staat voor het licht. De Zoon voor de duisternis. En de Vader houdt beide kanten in evenwicht. En dan komt Anakin Skywalker.
De Vader gelooft namelijk dat Anakin als Uitverkorene voorbestemd is om op een dag zijn plaats in te nemen en dit evenwicht te bewaren. Anakin besluit anders. Het eindigt – zoals zoveel in Anakins leven – niet bijzonder goed. Maar het verhaal laat sporen na. Vooral bij Ahsoka. Toen ze op Mortis stierf, droeg de Dochter haar resterende levenskracht op haar over en redde haar. Sindsdien duikt er steeds weer een mysterieuze vogelachtige metgezel genaamd Morai in de buurt van Ahsoka op, omdat hij nauw verbonden is met de Dochter.
Baylan staat nu uitgerekend voor hun standbeelden. Filoni lijkt hier een verhaallijn op te pakken die diep in de mythologie van de Force leidt. Vooral als het de kant opgaat die ik vermoed: want de drie Mortis-goden hadden in de oude «Legends»-verhalen nog een vierde familielid: de Moeder, beter bekend als Abeloth.
Abeloth was ooit een sterfelijke die tot de familie van de Vader, de Zoon en de Dochter behoorde, voordat ze zich uit angst voor de dood verbond met de krachten van de Lichte en Donkere kant – en daarbij veranderde in een monsterlijk, onvoorstelbaar machtig wezen. Samen slaagden de Mortis-goden er uiteindelijk in om Abeloth in de diepten van de onbekende regio's van de melkweg op te sluiten, daar te verzegelen en over de poorten van haar gevangenis te waken.
Alleen zijn de Mortis-goden inmiddels dood.
En precies daar wordt Baylan Skoll interessant. Sinds het eerste seizoen volgt hij op Peridea een mysterieuze roep. Hij zoekt naar een kracht, «zoals niemand zich ooit had gedroomd», waarmee hij de eeuwige cyclus van opkomst en ondergang, Jedi en Sith, licht en duisternis wil doorbreken. Abeloth daarentegen bezit in de oude romans uitgerekend het vermogen om andere wezens over enorme afstanden telepathisch te roepen en hun gedachten te beïnvloeden.
Toeval?
Misschien. Abeloth is tot op de dag van vandaag geen deel van de nieuwe «Star Wars»-canon en ook de trailer bevestigt haar terugkeer met geen woord. Maar als Dave Filoni nu daadwerkelijk deze deur opent, dan zou Thrawn wellicht niet eens het grootste probleem van het tweede seizoen zijn.
Eervolle vermelding: Eindelijk «Kingdom Hearts IV»!
Terug naar de D23. Square Enix heeft eindelijk weer eens iets nieuws laten zien over «Kingdom Hearts IV» en een release voor eind 2027 bevestigd. Bijzonder mooi: Sora belandt onder andere in de wereld van «Coco», waar Miguel en Hector op hem wachten.
Bijna nog verrassender vind ik echter wat Disney daarnaast heeft aangekondigd: «Kingdom Hearts» krijgt «binnenkort» zijn eigen anime-serie op Disney+. Deze moet samen met Tetsuya Nomura en Square Enix ontstaan en niet simpelweg de games navertellen, maar een nieuw verhaal vertellen binnen dit toch al volkomen krankzinnige universum.
Als iemand die nog steeds probeert de plot van «Kingdom Hearts» te begrijpen, kan ik alleen maar zeggen: veel succes.
Verder nog: veel, veel meer
En daarmee zouden we normaal gesproken aan het einde van een behoorlijk goed gevulde presentatie zijn. Maar Disney was nog lang niet klaar. Bijvoorbeeld was er een eerste teaser-trailer te zien van de komende «Star Wars»-film «Starfighter» met Ryan Gosling. De film speelt zich af na «Rise of Skywalker» en moet aanvoelen als «Top Gun» in de ruimte. Heel wilde geruchten beweren dat Ryan Gosling in werkelijkheid zelfs de zoon van Luke Skywalker speelt.
Bij Pixar was er onder andere nieuws over «Incredibles 3», waarbij «Elemental»-regisseur Peter Sohn het stokje overneemt. Ook eerste beelden van «Coco 2» werden getoond: Miguel is inmiddels ouder en keert opnieuw terug naar het rijk van de doden. Daarnaast komt met «Gatto» de nieuwe film van «Luca»-regisseur Enrico Casarosa – over een zwarte kater genaamd Nero, die in Venetië met de kattenmafia moet afrekenen.
En Pixar waagt zelfs iets totaal nieuws: «Ghost Market» speelt zich af op Hawaï en draait om een mysterieuze snackbar voor verloren geesten. Tussen al die vervolgen is een compleet nieuw verhaal inmiddels bijna zelf een verrassende aankondiging.
Ook Disney Animation graaft flink in de eigen schatkist. Van «Frozen 3» werd een eerste teaser-trailer getoond, net als van «Zootopia 3». En over de komende live-action verfilming van «Tangled» vertelden de twee hoofdrolspelers dat er in Spanje op zeer echte locaties was gefilmd.
Wat nog meer? De live-action film «Lilo & Stitch 2» werd aangekondigd voor 2028, de zoveelste «Ice Age»-film aangekondigd, «The Bluey Movie» krijgt eveneens een film met een nieuwe look. En «The Mandalorian»-regisseur en maker Jon Favreau toonde een eerste teaser-trailer van zijn nieuwe miniserie, die gaat over Oswald the Lucky Rabbit, dat cartoonkonijn dat Walt Disney nog voor Mickey Mouse had gecreëerd.
Disney weet heel goed waar we van houden
Na dit weekend blijft bij mij een wat tegenstrijdig gevoel achter. Enerzijds was deze D23 precies die vorm van ongeremd nerd-feest waarbij ik me uitstekend vermaak. «Ahsoka». «VisionQuest». «Doomsday». «Kingdom Hearts». Thrawn. Ultron. Anakin Skywalker. Pixar. Disney heeft verdomd veel knoppen ingedrukt waarbij mijn innerlijke twaalfjarige direct aanslaat.
Anderzijds valt op welke knoppen Disney indrukt. Vooral bekende knoppen. Nauwelijks nieuwe. Disney bezit een van de machtigste schatkisten van de popcultuur. En deze D23 heeft indrukwekkend laten zien hoe gewillig het muis-concern erin grijpt zodra het aandacht nodig heeft.
Dat hoeft niets slechts te zijn. Een vervolg is niet automatisch ideeënloos, net zomin als een nieuw merk automatisch origineel is. «Andor» heeft immers bewezen wat er binnen een decennia oud merk nog mogelijk is als iemand daadwerkelijk iets te vertellen heeft.
Desalniettemin betrap ik mezelf op een vraag: waar zijn tussen al deze weerzien eigenlijk die nieuwe verhalen waarvan we vandaag nog niet weten dat we er ooit van zullen houden? Misschien is «Ghost Market» er een van. Tot die tijd neem ik echter eerst Anakin, Thrawn en de Mortis-goden.
Ik ben tenslotte ook maar een nerd.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
