"Fire Emblem: Fortune's Weave" is tot nu toe de beste Switch 2-exclusieve game

Domagoj Belancic

16/9/2026

Vertaling: machinaal vertaald

"Fire Emblem: Fortune's Weave" is een game van superlatieven. Het monsterlijke strategische rollenspel behoort tot de grootste en meest ambitieuze titels die Nintendo ooit heeft uitgebracht. Een meesterwerk van A tot Z.

Na meer dan 150 uur met «Fire Emblem: Fortune's Weave» tolt mijn hoofd. Hoe moet ik al die indrukken, anekdotes en gedachten over dit epische meesterwerk in godsnaam in een recensie proppen?

Nintendo en ontwikkelaar Intelligent Systems hebben met «Fire Emblem Fortune's Weave» een ongelooflijk ambitieus strategie-epos bijna perfect uitgevoerd. Met zijn enorme omvang laat de game alle Switch 2-concurrentie ver achter zich en zet het nieuwe standaarden voor de serie. Het is tot nu toe de beste exclusieve game voor de Switch 2 – en een van de beste games die ik ooit heb gespeeld.

150 tot 200 uur speeltijd? Easy!

«Fire Emblem: Fortune's Weave» is gigantisch. Mijn ruim 150 uur speeltijd had ik makkelijk kunnen uitrekken naar 200 uur. De schuldige aan deze epische lengte is een spannend tijdreisverhaal en de daarmee verbonden eigenzinnige spelstructuur.

Ik neem de rol aan van de mysterieuze krijger Eshmel, die door de goden naar het bijna volledig verwoeste continent Dagda wordt gestuurd. Daar woedt de demonengod Balor, die talloze poorten naar de hel heeft geopend en ondoden naar het rijk der levenden heeft gestuurd.

Mijn taak is om de demonengod te verslaan – logisch. Dat hoef ik niet alleen te doen. De godheid Fortuna geeft me gelukkig (pun intended) het vermogen om vijf jaar terug in de tijd te reizen. Zo moet ik in het verleden vier legendarische helden van de dood redden, zodat ze me in het heden kunnen steunen tegen Balor.

Doe een wens bij de Heldenpelen

In het eerste en grootste deel van de game kruip ik in de huid van de vier helden en speel ik hun individuele verhalen in het verleden door. Ze nemen allemaal deel aan de «Heldenpelen» in de hoofdstad Dagsion. In deze brute gladiatorenwedstrijd wordt het winnende team een wens naar keuze vervuld.

In tegenstelling tot «Fire Emblem: Three Houses» hoef ik niet voor één pad te kiezen. Ik kan op elk moment wisselen tussen de protagonisten om hun lot te veranderen en ze naar de overwinning te leiden.

De game laat me bovendien de keuze hoeveel helden ik überhaupt wil redden. Ik kan alle vier de protagonisten rekruteren of – als ik compleet krankzinnig ben – alleen de strijd tegen de demonengod aangaan.

De vier helden en hun motivaties voor deelname aan de Heldenpelen konden niet verschillender zijn. De kleine jongen Cai probeert zijn vader te redden van de executie. Dietrich, een legendarische krijger, zoekt simpelweg een waardige tegenstander. Koningin Theodora wil met de overwinning een lang gekoesterde wens van haar onderdanen vervullen. De danseres Leda wordt gedreven door wraakzucht en probeert de moordenaar van haar vader te vinden.

De storytelling in het eerste deel is verweven over de vier paden. In één pad krijg ik telkens maar een fractie van de complexe achtergrondgeschiedenis mee. Deze niet-lineaire vertelwijze werkt als een grote puzzel. Met elke speelbeurt begrijp ik bepaalde mysteries beter en leer ik meer over de personages, omdat ik het verhaal vanuit een ander perspectief bekijk. Echt geweldig!

De escalatie: Oorlog en verlossing

Het tweede deel van «Fortune's Weave» speelt zich enige tijd na de Heldenpelen af, maar nog steeds in het verleden. In Dagda breekt oorlog uit en ik vecht met de vier helden aan het front – niet verenigd, maar weer in aparte tijdlijnen. Het spel legt hier de focus op een episch verhaal, vergeleken met de intieme momenten in het eerste deel.

Wie tegen wie en waarom oorlog voert, verklap ik niet – spoilers en zo. Als je in het eerste deel echter goed hebt opgelet, mag je je verheugen op enkele spannende wendingen en sterke karakter-momenten.

Heb ik de oorlog met mijn helden overleefd, dan begint de strijd tegen Balor in het heden. Hier vloeien alle tijdlijnen samen en vechten de helden met vereende krachten. Het spel noemt het laatste hoofdstuk «Verlossing». Episch.

Afhankelijk van hoeveel helden ik heb gered, verlopen de laatste gevechten anders. Mijn beslissingen in het verleden beïnvloeden dus direct de moeilijkheidsgraad van het derde speldeel – en de afloop van het verhaal.

In mijn playthrough red ik alle helden. Het voelt ontzettend cool om «mijn» vier speelfiguren (en hun bondgenoten) in het heden te zien. Ik heb deze personages gered, talloze uren met ze doorgebracht en gezien hoe ze sterker werden. En nu zijn ze daar. Zichtbaar ouder, getekend door het leven. Maar in leven. En klaar om de wereld te redden.

Klassiek «Fire Emblem»-gevoel

Mocht je al eens een «Fire Emblem» hebben gespeeld, dan zul je je in de gevechten van «Fortune's Weave» direct thuis voelen. Tip voor genre-kenners: speel absoluut op de hogere moeilijkheidsgraad – anders verworden veel optionele gevechten tot triviale ontmoetingen, waarbij je niets goed hoeft te doen en toch wint.

Ik commandeer mijn team in turn-based gevechten op een gerasterd speelveld. Elke eenheid behoort tot een eigen klasse met individuele sterktes en zwaktes. Om gevechten te winnen, moet ik me bewust zijn van de wisselwerkingen tussen verschillende klasse- en wapentypes. Magiërs doden bijvoorbeeld zwaar gepantserde eenheden makkelijk van afstand, maar zijn daarvoor kwetsbaar voor fysieke aanvallen. Boogschutters halen vliegende eenheden met pijlen uit de lucht, maar kunnen bij nabijgevechten niet counteren.

De klassen in «Fortune's Weave» zijn geen starre structuren. Zo kan ik een zwaardvechter trainen in zwarte magie en hem tot een alleskunner opleiden. Dat verdiept het toch al complexe en bevredigende vechtsysteem nog verder.

In «Fortune's Weave» zijn er enkele nieuwe klassen die voor een frisse wind zorgen. Mijn favorieten zijn de olifantenrijder en de wagenmenner. Beide brute eenheden die met hun speciale aanvallen over het slagveld denderen en een spoor van verwoesting achterlaten.

Dat ziet er verdomd grappig uit, voelt bevredigend aan en kan het verloop van een gevecht aanzienlijk beïnvloeden.

Bij de wapens zijn er twee grote veranderingen. Nieuw is dat zwaarden, speren en bogen bij normale aanvallen niet meer slijten. Alleen het gebruik van krachtige gevechtstechnieken beschadigt de wapens. Dat betekent: minder bezoeken aan de smid om mijn uitrusting te repareren, yay!

Intelligent Systems breidt de wapenselectie bovendien uit met nieuwe laserpistolen, waarmee ik magische afstandsaanvallen start. Pardon? Sci-fi-pistolen in een fantasy-game?

Wat in het begin misplaatst en belachelijk lijkt, wordt in het verdere verloop van het spel uitgelegd – geloof me, het werkt verdomd goed. De knallen blijken niet alleen een welkome gameplay-vernieuwing, maar ook een spannend storytelling-element dat de achtergrondgeschiedenis van het spel vooruithelpt.

Vier helden, vier vechtstijlen

Om ervoor te zorgen dat de vier heldenpaden qua gameplay van elkaar verschillen, geeft Intelligent Systems de protagonisten zogenaamde «Brandtechnieken». Dat zijn krachtige, maar helaas vervloekte, speciale aanvallen. Elk gebruik kost levensenergie en moet daarom goed overwogen worden.

Cai roostert vijanden met breed uitwaaierende vuuraanvallen. Dietrich teleporteert zichzelf meerdere velden vooruit. Leda speelt magische liederen waarmee ze beesten oproept die aan haar zijde vechten.

Het meest overtuigt koningin Theodora me. De machtige vorstin rukt brokken uit de aarde en werpt ze over het halve slagveld. Dat ziet er zo heerlijk idioot uit dat ik elke keer hard moet lachen.

Theodora heeft echter nog een troef achter de hand. Zij en haar eenheden kunnen zogenaamde bataljons rekruteren en inzetten. Dat zijn krachtige strijdkrachten waarmee ik grootschalige speciale aanvallen of defensieve manoeuvres start.

Bijzonder spectaculair wordt het als alle helden en hun speciale vaardigheden in het derde speldeel (Verlossing) samenkomen. De mate van chaos die ik op het slagveld kan aanrichten, bekijk ik maar al te graag.

Een verslavende stroom aan vrijetijdsactiviteiten

Tussen de verhaalgevechten door hebben de helden en hun teamleden vrij en kunnen ze doen wat ze willen. Ik heb een vast tijdsbudget dat ik met verschillende acties opmaak. Alles doen kan ik niet – ik moet daarom goed overwegen hoe ik mijn vrije tijd besteed.

Dagsion dient als basis voor alle vier de helden. Hier doe ik in mijn vrije tijd talloze taken die doen denken aan life-sim-gameseries zoals «Persona».

Ik nodig mijn teamleden uit om te eten om onze band te versterken – nuttig voor hachelijke situaties op het slagveld. In tempels verricht ik diensten om zegeningen (tijdelijke perks voor gevechten) vrij te spelen, en in de arena train ik om mijn gevechtsstatistieken te verbeteren. Ik doe ijverig neventaken en verhoog zo mijn reputatie. Hoe bekender ik word, hoe betere teamleden ik kan rekruteren – maar alleen als ik ze eerst met cadeaus en eten heb verleid.

De life-sim-taken zijn monnikenwerk. Ze zijn desondanks leuk omdat ze snel gedaan zijn en ik constant vooruitgang boek. Een welkome afwisseling en pauze van de soms inspannende strategie-gameplay.

Echt spannend wordt het als ik de beschermende muren van Dagsion verlaat. De overzichtskaart van Dagda verken ik als een bordspel – elke zet kost me kostbare tijd. Zonder plan rondlopen is dus geen goed idee.

Daarbij is er verdomd veel te ontdekken. In verre nederzettingen vind ik waardevolle goederen en wapens. Bandieten en monsters wachten erop om door mij in elkaar geslagen te worden. Ik verzamel talloze grondstoffen die ik nodig heb voor quests of voor het repareren en veredelen van mijn uitrusting. Ik hou ervan om over de map te flitsen en als in een roes taken te voltooien. Enig kritiekpunt: veel optionele gevechten zijn erg eenvoudig en bieden in vergelijking met de verplichte verhaalgevechten nauwelijks spannende opdrachten.

Afhankelijk van de gekozen held staan me verschillende activiteiten op de map ter beschikking. Cai plant groenten op vrije velden, Dietrich zoekt met zijn magische zwaard naar machtige vijanden, Leda danst voor geld en XP in nederzettingen en Theodora rekruteert bataljons die ze in gevechten inzet.

Zelfs dungeons vind ik in Dagda. In deze spelonderdelen schakelt «Fortune's Weave» over naar een JRPG-modus. Ik verken kronkelige kerkers, verzamel waardevolle loot en bevocht wilde dieren of menselijke tegenstanders. Mijn middelen (levensenergie, aanvalspunten en magie) zijn daarbij beperkt – elk uitstapje naar een dungeon brengt risico's met zich mee.

De gevechten verlopen als in een klassieke RPG. Mijn eenheden hebben dezelfde wapens en aanvallen tot hun beschikking als in normale gevechten – ze werken echter deels anders. Zo deelt mijn gehele team een levens- en magiebalk evenals «Verbindingspunten», waarmee ik krachtige combo-aanvallen ontketen.

En net als ik het gevoel heb de spelmechanieken te kennen, verrast «Fortune's Weave» me na afronding van het eerste speldeel met ingrijpende veranderingen in de gameplay-loop tussen de gevechten.

Vanwege deze veranderingen voelen deel twee (Oorlog) en deel drie (Verlossing) soms als compleet nieuwe spellen aan. De gedurfde veranderingen zorgen ervoor dat ik me ondanks de extreem lange speelduur tot aan het laatste gevecht tegen Balor nooit verveel.

Gewoon waanzinnig hoeveel afwisseling «Fortune's Weave» biedt.

Skip, skip, hoera!

De unieke spelstructuur van «Fire Emblem: Fortune's Weave» brengt niet alleen voordelen met zich mee. Bij de Heldenpelen ontstaan tussen de vier paden onvermijdelijk overlappingen. Ik doe dezelfde missies, rekruteer dezelfde teamleden, speel dezelfde wapens vrij en doe hetzelfde monnikenwerk in mijn vrije tijd.

Dat steeds dezelfde processen na verloop van tijd repetitief kunnen zijn, lijkt ook Intelligent Systems te hebben opgemerkt. Daarom biedt «Fortune's Weave» een slim, overkoepelend voortgangssysteem waarmee ik veel processen versnel. Zo kan ik naarmate het spel vordert bijvoorbeeld XP-boosts activeren en zo sneller in level stijgen, rekruteren, wapens verzamelen, enzovoort.

Dat elimineert deels arbeidsintensieve taken in de gameplay-loop niet helemaal – ze horen bij het kerndesign van het spel. Het voortgangssysteem vermindert de grind en de herhaling echter aanzienlijk.

Sommige spelonderdelen laten zich zelfs compleet automatiseren of deactiveren. Zoals het gehele tweede deel. Ik hoef de oorlog in Dagda maar met één held handmatig door te spelen en kan hem voor de overige drie helden overslaan en direct naar de finale akte springen.

Geluid top, graphics gaan wel

Het ambitieuze verhaal van «Fire Emblem: Fortune's Weave» zou zonder de bombastische soundtrack maar half zo episch zijn. Als tijdens een baasgevecht een gigantisch orkest en goddelijke koorzangen uit mijn boxen dreunen, krijg ik kippenvel. Een achteraf sorry aan mijn buren – maar «Fortune's Weave» moet je gewoon op vol volume spelen, totdat de muren beven en de ramen trillen.

Bijzonder lof verdienen de verschillende arrangementen van dezelfde muziekstukken, die in de vier paden verschillen. Terwijl fluitklanken Cais gevechtsmuziek begeleiden, hoor ik in Dietrichs pad harde e-gitaarklanken. De subtiele veranderingen accentueren de verschillende karaktereigenschappen en geven de toch al uitstekende soundtrack extra charme.

Geslaagd is ook de Engelse nasynchronisatie van de talloze personages. De acteurs en actrices dragen hun dialogen zelfverzekerd, vol energie en attitude voor. De performances passen perfect bij de overdreven kleurrijke anime-stijl van het spel. Als Dietrich met een psychopathische blik over zijn volgende gevecht mijmert, zit ik glimlachend voor de televisie.

Visueel is Intelligent Systems een enorme sprong gelukt in vergelijking met de «Fire Emblem»-games op de Switch 1. «Fire Emblem» heeft er nog nooit zo goed uitgezien – zowel in de tussenfilmpjes als in de gameplay. Vooral de gedetailleerde karakterontwerpen inspireren met creatieve harnassen, gekke kapsels, opulente sieraden en andere verfijningen.

Negatief vallen trieste omgevingsgraphics op, die eruitzien als relikwieën uit vervlogen PS3-tijden. Onscherpe modder-texturen, hoekige objecten, lage zichtafstand.

Gezien de immense omvang van het spel vergeef ik Intelligent Systems deze incidentele missers. Wat blijft, zijn de herinneringen aan een van de beste games die ik ooit heb gespeeld. Ach, kon ik de tijd maar terugdraaien om dit meesterwerk nog eens te beleven. Waar blijft Eshmel als je haar nodig hebt?

«Fire Emblem: Fortune's Weave» verschijnt op 17 september voor de Switch 2. Het spel werd mij voor testdoeleinden door Nintendo ter beschikking gesteld.

Conclusie

Een episch strategisch meesterwerk – en tot nu toe de beste Switch 2-exclusive

"Fire Emblem: Fortune's Weave" is een gigantisch spel dat me enthousiasmeert met een episch verhaal en boeiende personages. De unieke spelstructuur geeft me veel vrijheid en verrast me zelfs na meer dan honderd uur speeltijd met frisse ideeën. De turn-based strategische gameplay overtuigt met een beproefde formule en spannende wendingen. Bijzonder geslaagd zijn ook de nevenactiviteiten, die me tussen de verhaalgevechten door op een enorme kaart verslaafd maken. De repetitieve gameplay-elementen zouden op sommige spelers afschrikwekkend kunnen werken – ook al doet "Fortune's Weave" met slimme systemen zijn best om repetitie tot een minimum te beperken. Visueel doet de game veel goed met mooie tussenfilmpjes en fantasierijke personageontwerpen. Jammer genoeg schommelt de grafische kwaliteit in sommige spelsecties sterk. De bombastische soundtrack overtuigt echter door en door. Een perfecte muzikale omlijsting voor een meesterwerk als "Fire Emblem: Fortune's Weave".

Pro

• episch verhaal met tientallen boeiende personages
• unieke structuur en vrijheid in het spelontwerp
• klassieke 'Fire Emblem'-strategiegameplay met nieuwe wendingen
• verslavende mix van nevenactiviteiten
• de muziek – oh mijn god, de muziek

Contra

• visueel hier en daar matig
• sommige repetitieve gameplay-elementen kunnen de stemming drukken

Game

Nintendo Fire Emblem: Fortune's Weave

Switch 2, DE

1

Domagoj Belancic

Senior Editor

Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.ch

Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen