"Ocarina of Time" getest: geen meesterwerk meer, maar nog steeds magisch

Philipp Rüegg

4/11/2026

Vertaling: machinaal vertaald

Al bijna 30 jaar dweept de wereld met 'The Legend of Zelda: Ocarina of Time'. Ik heb de game destijds gemist en haal hem nu in zonder nostalgische bril. Het resultaat maakt me jaloers.

Iedereen heeft zijn «Ocarina»-verhaal. De een dweept met het magische gevoel om voor het eerst het Master Sword uit het voetstuk te trekken. De ander met hoe het geluk door hen heen stroomde toen ze eindelijk de irritante watertempel hadden voltooid. Collega Debora kent Saria's lied gegarandeerd uit haar hoofd en neuriet het vandaag de dag nog steeds tijdens het tandenpoetsen.

Mijn herinneringen beperken zich tot hoe mijn vriend me constant zijn fluit – de ocarina, sukkel – wilde laten zien. Hij kon daarmee de wind besturen of zijn persoonlijke paard oproepen. Leuke goocheltruc, kunnen we nu alsjeblieft weer «Turok» spelen en dino's afknallen? Mijn «Zelda»-enthousiasme was destijds beperkt.

Dat maakt mij tot de meest onsentimentele, maar misschien wel eerlijkste tester. Ik bekritiseer de zogenaamd beste klassieker aller tijden vanuit een hedendaags perspectief. Visueel heeft het met het origineel sowieso nauwelijks nog iets gemeen. Ik zou zelfs durven beweren dat het de mooiste game op de Switch 2 is. Bovendien verkoopt Nintendo het spel voor de volle prijs. Daarom is het alleen maar terecht om de remake volgens de huidige maatstaven te beoordelen. Eén ding vooraf: «Ocarina of Time» hoeft niet bang te zijn voor het moderne oog van de criticus.

Mooier dan elke herinnering

Het spel begint als «Wet Link». Zo noemt het internet de spitsorige held met de groene muts sinds de eerste trailer. Nintendo heeft het spel vanaf de grond opnieuw ontworpen en de meest opvallende verandering betreft de graphics. Ook ik moet eerst wennen aan het aan «Unreal Engine 5» herinnerende, vochtig glanzende ontwerp, of alsof iemand het origineel met DLSS 5 heeft «opgepoetst». Deze indruk vervliegt echter snel en hoe langer ik speel, hoe meer ik sta te kijken van de graphics.

Als pc-snob trek ik weliswaar nog mijn neus op als ik voor het eerst door de uitgestrekte vlakte van Hyrule dwaal. Gras schiet 20 meter voor me op magische wijze uit de grond, omdat de Switch 2 niet meer kracht heeft voor de verte. En zeker op een grote televisie valt de randflikkering duidelijk op. Waarschijnlijk omdat Nintendo om onverklaarbare redenen FSR 1.0 in plaats van DLSS gebruikt. Ik voel me direct teruggeplaatst naar de jaren 90, vóór de uitvinding van anti-aliasing. Aangezien het origineel uit 1998 komt, past het zelfs wel.

Deze schoonheidsfoutjes storen slechts kort. Uiterlijk bij het betreden van de kleine, maar levendige kasteelstad werpen Nintendo's ontwerpprincipes hun vruchten af. In plaats van op grafische spierballentaal in te zetten, kiest de Japanse studio voor tijdloos design. De eigenzinnige figuren, de betoverende huizen en überhaupt de bedrijvigheid op het dorpsplein laten me volledig in de wereld onderdompelen. Ook buiten de muren van kasteel Hyrule is er veel te bewonderen. Van het schilderachtige Zora-meer, naar het knusse Kakariko-dorp met de grote windmolen tot de labyrintische Verloren Bossen, elke plek is indrukwekkend in scène gezet. Er is geen opvulling. Het is al lang geleden dat het me zo makkelijk afging om screenshots voor een artikel te maken.

Kinderkamer met sprongtoets

Voordat ik dit alles ontdek en de grote wijde wereld verken, moet ik de start in het Kokiri-dorp voltooien. Het is het klassieke verplichte tutorialprogramma. Een paar figuren leggen me de wereld uit, ik verzamel mijn eerste zwaard en een houten schild. Dat Link nu op commando springt, is een van de vele moderne gemakken die waarschijnlijk ook doorgewinterde fans weten te waarderen.

Waar ik me persoonlijk in kan vinden, zijn de dialogen. Die kan ik namelijk in recordtempo wegklikken. Niets haat ik meer dan tekstvelden die in slakkengang opbouwen terwijl ik de regel allang gelezen heb.

Een doorn in het oog blijven voor mij de stomme spelpersonages – voorop Link. Ook zo'n Nintendo-ding. Normaal gesproken wordt dat gedaan zodat ik me in een personage kan inleven. Alleen speel ik hier niet zomaar iemand, ik speel Link. Dus span je stembanden eens aan! Ook de rest van Hyrule communiceert primair via tekstballonnen. Dat komt simpelweg goedkoop over – juist omdat de tussenfilmpjes wel ingesproken zijn en daar iedereen behalve Link een stem heeft. Maar ik begrijp het wel: Nintendo moet op de kleintjes letten.

Bij de tutorial hoort een eerste korte kerker. De puzzels zijn vanuit hedendaags perspectief simpel: vuur tegen spinnenwebben, schakelaars om platforms te bereiken. Niets wereldschokkend. Daar staat tegenover dat het tempo klopt – ik loop nooit vast. Vijanden beuk ik met twee, drie zwaardslagen in elkaar. Tussendoor ontwijk ik aanvallen met een koprol. Geen uitdaging, maar de animaties samen met het geluid zijn uiterst bevredigend.

Aan het einde kruipt een vreemd, tweebenig iets aan het plafond rond, gooit ballen waar monsters uit kruipen, terwijl ik probeer zijn enorme oog te raken. Ook hier vanuit hedendaags perspectief standaardkost, maar als begin effectief.

Als volwassene wordt het volwassener

Met de (spoiler) tijdsprong schakelt het spel echt een versnelling hoger. Om Zelda en Hyrule te redden van de kwaadaardige Ganondorf, reist Link zeven jaar naar de toekomst en bevindt zich daar als volwassene. Vanaf dat moment wordt «Ocarina of Time» aanzienlijk afwisselender. De spelwereld lijkt open, maar is in vergelijking met «Breath of the Wild» of «Tears of the Kingdom» zeer beperkt. De vlakte van Hyrule leek vroeger waarschijnlijk onvoorstelbaar groot. Vandaag de dag lijkt het op een hub met duidelijk afgebakende regio's die elk een kerker herbergen.

Er zijn wel allerlei nevenopdrachten, waarbij ik tussendoor ook naar de tijd van de jonge Link terugreis – de ocarina maakt het mogelijk. Dat is de fluit die eruitziet als de omgekeerde Yellow Submarine van de Beatles. Ik gebruik hem onder andere om snel te reizen, kan het ermee laten regenen of haal advies in met het eerder genoemde Saria's lied. Meestal beperken extra activiteiten zich tot dingen als kippen vangen, iemand een masker brengen of gouden kevers verzamelen. Ik noem zoiets bezigheidstherapie. Er zijn echter vaak kleine spelletjes zoals bij de kippen, waarmee ik kortstondig kan zweven als ik me aan hun poten vasthoud. Toch verliest het spel in de pauzes waarin ik de volgende kerker zoek, aanzienlijk aan vaart.

De kerkers zijn de sterren van het spel. Hier speelt het hoofdgedeelte zich af. Iets waar ik me voor de test wat zorgen over maakte, want ik houd eigenlijk niet van kerkers. In «Breath of the Wild» en «Tears of the Kingdom» behandelde ik ze als huiswerk dat ik zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben. Ik wil de wereld verkennen en niet één tot twee uur over dezelfde puzzels zitten piekeren – ook al zijn ze slim ontworpen.

In «Ocarina of Time» heb ik me daarop ingesteld en betreed de zes kerkers niet met gemopper, maar vol nieuwsgierigheid. De meeste mechanismen heb ik weliswaar al in andere spellen gezien. Toch ben ik verrast hoe fris en leuk ze hier aanvoelen. Met de zware ijzeren laarzen die ik van het visvolk Zora krijg, zink ik direct naar de bodem. Met de Megaton-hamer van de Gorons sla ik enorme rotsblokken kapot en met de magische bril breng ik verborgen geheimen aan het licht. Bij elke kerker ben ik benieuwd welke spelletjes Nintendo als volgende heeft bedacht en hoe ze met de eerdere vaardigheden worden gecombineerd.

Ook de baasgevechten leveren. Iedereen verrast met een eigen mechanisme. Soms moet ik een rollende steenbal met mijn Megaton-hamer stoppen. Dan versla ik een vuurspuwende draak. En Phantom-Ganon valt me vanuit schilderijen aan. Dat lijkt op het eerste gezicht meestal overweldigend, meestal triomfeer ik toch al bij de eerste poging. Zo heb ik het graag.

De kerkers verschillen niet alleen qua gameplay, maar ook visueel. Nooit heb ik het gevoel dezelfde plek met een vers laagje verf te betreden. Soms ben ik in een soort herenhuis met gedraaide gangen die aan «Alice in Wonderland» doen denken. Dan waad ik door de maag van een enorme vis, die met zijn organische oppervlakken en tunnels als een alienwereld oogt. Zelfs de beruchte watertempel zal me met zijn ontwerp bijblijven en niet met irritante mechanismen. OK, de levelopbouw is nog steeds verwarrend, maar ik kan tenminste de ijzeren laarzen met één druk op de knop aan- en uittrekken.

Voor de kerkers is er geen vaste volgorde. Wil ik mezelf het leven moeilijk maken, dan zou ik de watertempel zelfs kunnen bezoeken zonder eerst het duikpak bij de Zora's op te halen. Epona, Links trouwe paard, was ik bijna volledig vergeten. Pas toen op een avond het beeld door mijn hoofd schoot van Link die op een bruine ruin rijdt, schoot me weer te binnen dat er nog een betere manier van voortbeweging moet zijn dan te voet. Ik ben verbaasd hoeveel dingen volledig optioneel zijn.

De ware leeftijd van de game is nauwelijks merkbaar: integendeel. Als ik met de magische bril geheime paden verken, met het lied van de zon de dag-nachtcyclus inleid of een bliksemflits oproep om een geheime grafingang te openen, begrijp ik hoe episch dat in 1998 moet zijn geweest. Toen ik na Links eerste tijdreis uit de citadel stapte en het volledig getransformeerde Hyrule-stad zag, hoe het verwoest en bedekt onder donkere wolken lag, was ik zelfs met bijna 40 jaar game-ervaring nog onder de indruk.

«Ocarina of Time» biedt van A tot Z een aangename ervaring. De moeilijkheidsgraad blijft eerder laag – dat is tussendoor best prettig. Moest ik iets aan te merken hebben, dan schiet me direct Ruto, de visprinses van de Zora's, te binnen. Die werkt me met haar arrogante gedoe echt op de zenuwen. Als dank voor het feit dat ik haar uit de buik van een reuzenvis red, snauwt ze me af. Alsof dat nog niet genoeg is, moet ik haar op mijn hoofd vervoeren omdat de hooggeborene niet nat wil worden. Gelukkig mag ik haar wel door de omgeving gooien. Dat compenseert iets.

De laatste spitsvondigheid betreft de ocarina. Waarom moet ik de liedjes elke keer zelf spelen? Waarom kan dat niet met één druk op de knop? En nee, ik wil geen replica om op te blazen.

«The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake» is vanaf 5 november beschikbaar op Switch 2. De testversie is door Nintendo aan mij ter beschikking gesteld.

In samenwerking met Nintendo verloten we een fysieke versie van «The Legend of Zelda: Ocarina of Time». Als bonus krijg je het co-op spel «Orbitals» erbij. Meer informatie over de games vind je via deze link. Beantwoord daarvoor de volgende vraag:

Conclusie

Geen meesterwerk meer, maar nog steeds een gedenkwaardig avontuur

Normaal gesproken loop ik na een test direct bij mijn vrienden te pochen over wat voor een geweldige game ik net heb gespeeld. Bij 'Ocarina of Time' oogst ik echter alleen maar meewarige blikken: 'Dat weten we al 30 jaar.' Vooruit, jullie hadden gelijk. De game is vandaag de dag nog steeds een knaller en barst van de creativiteit. Toch heb ik een paar kritiekpunten.

De bovenwereld is behoorlijk leeg. Er valt niet veel te ontdekken. De zijactiviteiten tussen de dungeons door zijn standaardkost en de enscenering met zwijgzame helden en tekstboxen voelt achterhaald aan. Op dat moment merk ik aan de game dat deze uit een andere tijd komt. Vergeleken met 'Breath of the Wild' is het gefocuster en compacter, maar ook minder afwisselend.

Het dungeon-ontwerp werkt daarentegen nog steeds vlekkeloos. Wat Nintendo daar voorschotelt, of destijds heeft voorgeschoteld, is indrukwekkend. Vooral de laatste twee derde als volwassen Link zijn echt spannend. Er gebeurt altijd wel iets magisch.

Een meesterwerk is 'Ocarina of Time' voor mij niet meer. Maar het feit dat ik daar eerst over na moest denken, laat zien hoe goed deze game is verouderd – en hoe briljant deze destijds moet zijn geweest.

Pro

• Dungeon- en puzzelontwerp dat vandaag de dag nog steeds enthousiasmeert
• vol magische momenten
• goed tempo, eerlijke moeilijkheidsgraad
• prachtig

Contra

• lege bovenwereld met weinig te ontdekken
• stille link en onvolledige audio zijn niet meer van deze tijd

Game

Nintendo The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Switch 2, DE

1

Philipp Rüegg

Senior Editor

Philipp.Rueegg@digitecgalaxus.ch

Ik ben gek op gamen en diverse gadgets, dus bij digitec en Galaxus waan ik me in het land van overvloed - alleen krijg ik helaas niets gratis. En als ik niet bezig ben met het los- en weer vastschroeven van mijn PC à la Tim Taylor, om hem een beetje te stimuleren en zijn klauwen uit te slaan, dan vind je me op mijn supercharged velocipede op zoek naar trails en pure adrenaline. Ik les mijn culturele dorst met verse cervogia en de diepe gesprekken die ontstaan tijdens de meest frustrerende wedstrijden van FC Winterthur. meer

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen