'Minecraft Dungeons 2' getest: zonder medespelers kun je het wel vergeten
28/9/2026
Vertaling: machinaal vertaald
De actie-rollenspel-spin-off van de eeuwige blokkenbouw-hit gaat zijn tweede ronde in. "Minecraft Dungeons 2" is vooral leuk in co-op met familie en vrienden. In je eentje verliest het avontuur al snel zijn glans.
In «Minecraft Dungeons 2» bouw je niets – je graaft niet eens naar grotten op zoek naar diamanten. De game is meer «Diablo» dan een klassieke blokkenbouwgame. Met steeds betere uitrusting sla je alles neer wat op je pad komt. In plaats van een duistere helse dimensie verken je echter een kleurrijke wereld die uitnodigt om te blijven hangen – tenminste voor een uurtje of zo. Want ondanks het betoverende decor ontbreekt het «Minecraft Dungeons 2» aan afwisseling.
Open spelwereld en nieuwe dimensie
In het begin kies ik mijn held uit een handvol skins. Klassen zijn er niet en het uiterlijk is ook secundair: vanuit vogelperspectief zie ik nauwelijks welke haarkleur ik heb gekozen. Binnen de kortste keren ben ik sowieso bedekt met nieuwe uitrusting.
Het verhaal is nauwelijks het vermelden waard: een of andere grote schurk wil de bovenwereld veroveren. Waar het precies over gaat, kan ik je niet eens vertellen. Het verhaal wordt verteld in onspectaculaire tussenfilmpjes en begeleid door een monotone vertelstem – daar heeft zelfs de AI-stem die me teksten voorleest op nieuwsportalen meer emotie. Ik moet mezelf er actief van weerhouden om alles meteen over te slaan. In de rest van het spel wordt bijna alleen nog maar tekst gebruikt. Uiterlijk dan druk ik zo enthousiast op «Skip» als op de X-toets om monsters met mijn wapens de schedel in te slaan.
In tegenstelling tot de eerste «Minecraft Dungeons» kiest deel twee voor een open spelwereld. In plaats van door afgesloten secties beweeg ik me vrij door de wereld. De indruk is echter een beetje misleidend: enerzijds beperkt de topografie mijn bewegingsruimte, anderzijds ligt ook na het uitspelen van de hoofdmissie het grootste deel van de kaart verborgen onder mist. Ik vermoed dat deze pas door komende uitbreidingen wordt onthuld.
Daarnaast is er met Sift een soort onderwereld – vergelijkbaar met die in «Elden Ring». Het grote aha-moment bij het ontdekken ontbreekt hier echter. Het gebied had net zo goed een ander deel van de hoofdkaart kunnen zijn. De dimensie viert overigens in «Dungeons 2» haar première, nog voordat Mojang ze in het hoofdspel implementeert.
Veel te doen, maar weinig afwisseling
Er is zonder DLC genoeg te doen. Naast de hoofdmissie, die me door de verschillende gebieden leidt, kan ik op elk moment afwijken. De wereld varieert van de met gras begroeide honingraatvelden tot het besneeuwde ijs-hoogland en de knusse huilbossen – ook al doet de naam anders vermoeden.
De wereld zit vol met kerkers, verborgen schatten en zijmissies. Met één druk op de knop laat ik een gele lijn naar de missielocatie zien. Dat is praktisch, alleen doet de routebepaling helaas denken aan de eerste generatie Apple Maps: soms wijst de lijn door de grond, soms stuurt ze me een klif af. Gelukkig heeft dat geen fatale gevolgen en word ik direct terug geteleporteerd naar het startpunt.
Qua gameplay komen alle taken op hetzelfde neer: erheen lopen, alles platwalsen, buit verzamelen. Hier en daar moet ik sleutels vinden om een deur te openen of kleine wezens bevrijden, die vervolgens ook als sleutel fungeren. Ook korte begeleidingsmissies komen voor. Dat is het dan ook wel.
Geen klassen en weinig speldiepte
«Minecraft Dungeons 2» is geen complex spel – dat gold al voor het eerste deel. Het is vooral bedoeld om gezinnen en een jonger publiek aan te spreken. Dat hebben de ontwikkelaars me al uitgelegd tijdens de speelsessie op de Gamescom. Hoewel de vijanden me zelfs op de makkelijkste stand overrompelen als ik niet oplet, is het spel erg vergevingsgezind. Medespelers kunnen op elk moment worden gereanimeerd en vijanden storen me daar nauwelijks bij. Als mijn hele groep toch sterft, beland ik terug in de Dapperheidshaven. Vanaf hier kan ik me direct weer terug naar het front teleporteren.
Het vechtsysteem is simpel: er is een aanval voor dichtbij en een voor veraf. Dankzij de nieuwe springfunctie kan ik bovendien sprongaanvallen uitvoeren. Die maken behoorlijk wat gebiedsschade, waardoor het waarschijnlijk niet lang meer duurt voordat ik de 1000-achievement daarvoor vrijspeel.
Daarnaast zijn er drie slots voor artefacten. Daarmee kan ik nog het meest een soort klasse creëren. Om de artefacten te activeren, heb ik zielen nodig. Het is de tegenhanger van mana. Ik verzamel ze door vijanden uit te schakelen. Tot de keuzemogelijkheden behoren bijvoorbeeld een fluit die me in een pantser hult en mijn vuurschade verhoogt, een totem die een beschermende koepel om me heen creëert, of tempotruffels die mijn snelheid verhogen.
Ook in de inventaris is er veel veranderd: in plaats van hele uitrustingssets kan ik helm, broek, schoenen en borstplaat apart uitrusten. Daarbij komen drie talismannen met passieve voordelen zoals meer levensenergie, meer schade in gevechten van dichtbij of een metgezel die ik kan oproepen.
Daarnaast kan ik bij de toversmid uitrustingen en wapens die ongewoon of beter zijn, voorzien van spreuken. Samen met de reguliere smid en de handelaar vind ik het trio op elke locatie. Voor het verbeteren van mijn uitrusting heb ik twee valuta's nodig die ik verzamel tijdens mijn avonturen. Tegelijkertijd kan ik daarmee de smid en de handelaar upgraden om nog betere waren of upgrades te krijgen.
De verschillende uitrustingsstukken, betoveringen en talismannen vervangen in theorie de klassen. Zo zou ik bijvoorbeeld alles op vorst kunnen inzetten en een soort vorstmagiër kunnen creëren. Of ik heb nooit de passende uitrusting gevonden, of het systeem schiet tekort. Uiteindelijk speelt «Minecraft Dungeons 2» altijd hetzelfde: erop slaan, pijlen afschieten en vaardigheden spammen totdat er niets meer staat.
Meer spelers, meer plezier
Op een hogere moeilijkheidsgraad of bij bazen is wat meer afstemming vereist. Dan moet ik af en toe gebiedsaanvallen ontwijken of eerst magiërs uitschakelen die me opsluiten met exploderende zuilen. Echt veel diepgang ontstaat daardoor echter niet. Dat heeft weer als voordeel dat mijn kinderen probleemloos met het spel overweg kunnen.
In de bank-coöp schittert het spel het meest. Medespelers kunnen op elk moment in het spel stappen. Verschillende niveaus zijn daarbij geen probleem. Er is ook geen ruzie over de buit: iedereen kan alleen de items in zijn eigen kleur verzamelen.
Het grootste probleem in de coöp is het overzicht – dat gaat volledig verloren. «Waar ben ik?», roepen mijn zesjarige en mijn achtjarige praktisch elke minuut. Het duurt niet lang voordat ik hetzelfde doe. Mijn personage heeft bovendien nog twee metgezellen – een hond en een enorme golem (die helaas ook graag in de weg staat). De chaos wordt daardoor nog groter. Uiterlijk dan gooi ik elke gedachte aan tactiek uit het raam, spam mijn vaardigheden na elke cooldown en gooi indien nodig genezingsdrankjes in.
Terwijl mijn dochter zich na een half uur liever weer aan «Pokémon Pokopia» wijdt, duik ik met mijn zoon dieper in de kleurrijke blokkenwereld. Met z'n tweeën is het spel duidelijk leuker. Maar zelfs in de coöp is bij mij na een uur achter elkaar de fut eruit, omdat het vechtsysteem simpelweg te weinig afwisseling biedt. Daar verandert ook in de ongeveer tien uur tot de voorlopige aftiteling niets aan. Daarna zijn er weliswaar nog talloze uitdagingen en kerkers te voltooien, maar talismannen en betoveringen zijn simpelweg geen vervanging voor een echt klassensysteem.
Een knus plekje
Wat ik ondanks de ontbrekende speldiepte echt goed vind, is de vrolijke sfeer. Dat ligt niet alleen aan het kleurrijke blokkenontwerp en de schattige beestjes die rondhuppelen. De soundtrack is minstens zo speels. In schemerige kerkers herinneren piepende violen en tokkelende pianotoetsen me aan een spookhuis. In de droomachtige scheur-dimensie – dat zijn korte kerkers met bijzonder goede buit – klinken psychedelische gitaarklanken.
Ook de geluidseffecten zijn geweldig: als ik iets uitrust, fluit een fluit, daar rammelt een vaandel of de picknickmand maakt een smakkend geluid. Eens heb ik een kruisboog gevonden die bij het afvuren als een harp klonk. En het geluid als ik weer eens ergens vanaf val en word gereset, klinkt als een level-up – dan heb ik bijna het gevoel dat ik iets gepresteerd heb.
Visueel blaast het spel me minder omver. De stijl bevalt me en de overstap naar de Unreal Engine 5 zorgt voor een mooiere belichting. Ze zou echter nog veel dynamischer kunnen zijn. De wereld is kleurrijk, maar speelt te weinig met sterke contrasten. Daardoor oogt alles een beetje vlak. Sowieso mis ik iconische bouwwerken of spectaculaire landschappen. Behalve de korte scheur-secties, die aan een drugstrip doen denken, blijft er nauwelijks iets in het geheugen hangen.
Af en toe zoomt de camera uit als ik door een gebied wandel dat grotere hoogteverschillen heeft. Dat blijft echter de uitzondering. Bovendien ziet het spel er zelfs in 4K en met maximale details licht vervaagd uit.
Kleine schoonheidsfoutjes
Over het algemeen draait «Minecraft Dungeons 2» stabiel. Op de prestaties is niets aan te merken en het spel is bij mij slechts één keer gecrasht. Daarvoor kwam ik wel steeds weer kleine bugs tegen – zoals bij een baas waar ik via een springplatform kwam en die me elke keer weer terug teleporteerde. Op een gegeven moment lukte het me om de baas naar de overkant te lokken. Na zijn eerste aanval teleporteerde hij in de lucht en stierf direct. Grappig, maar de buit was toen helaas ook weg – direct naar het nirvana vertrokken. Dat gebeurt af en toe ook met kisten die ik op smalle heuvels open.
De metgezellen die ik kan oproepen, zijn ook niet de slimste. Vaak staan ze werkeloos rond of sloffen ze achter me aan als mijn kinderen tijdens een zondagse wandeling. Als het dan tot actie komt, heb ik meestal de helft alleen afgehandeld voordat ze erbij komen.
«Minecraft Dungeons 2» is verkrijgbaar voor pc, PS5, Xbox Series en Switch 2. Ik heb de pc-versie getest die Microsoft mij ter beschikking heeft gesteld.
Conclusie
Medespelers dringend aanbevolen
"Minecraft Dungeons 2" is een vermakelijke actie-RPG in een betoverende blokjeswereld. Het doet zo'n beetje alles beter dan zijn voorganger. De wereld bestaat nu uit twee grote delen die ik vrij kan verkennen en er zijn aanzienlijk meer upgrademogelijkheden. Behalve vijanden en af en toe een verborgen kist is er echter nauwelijks iets te vinden. De voornaamste drijfveer blijft de zoektocht naar betere uitrusting. Ondanks het complexere upgradesysteem ontbreekt het de game aan diepgang en afwisseling. Gevechten verlopen bijna altijd hetzelfde. Alleen baasgevechten zorgen voor variatie. Mijn honger is daarom meestal na een uur gestild. Veel leuker, maar ook chaotischer wordt "Minecraft Dungeons 2" met anderen. Samen met mijn zoon is het spel veel leuker, ook al gaat het overzicht dan volledig verloren. Het actievuurwerk met twee helden is daarvoor des te spectaculairder. Zolang je je ervan bewust bent dat je geen "Diablo 4" in een "Minecraft"-jasje krijgt, maar hooguit de ultralight-versie ervan, zul je veel plezier beleven aan "Minecraft Dungeons 2". Voor 30 frank/euro krijg je veel spel voor je geld, zeker als je het plezier kunt vermenigvuldigen met vrienden en familie.
Pro
- kleurrijke en uitnodigende wereld
- ook toegankelijk voor onervaren spelers
- sfeervolle soundtrack en speelse geluidseffecten
- meer speelvrijheid door uitrusting
- Co-op-modus kan nauwelijks beter...
Contra
- ...behalve bij het overzicht, dat gaat volledig verloren
- Artefacten en talismannen zijn geen vervanging voor een klassensysteem
- speltechnisch niet erg afwisselend
- vooral als je alleen speelt
- kleinere bugs
Philipp Rüegg
Senior Editor
Philipp.Rueegg@digitecgalaxus.chIk ben gek op gamen en diverse gadgets, dus bij digitec en Galaxus waan ik me in het land van overvloed - alleen krijg ik helaas niets gratis. En als ik niet bezig ben met het los- en weer vastschroeven van mijn PC à la Tim Taylor, om hem een beetje te stimuleren en zijn klauwen uit te slaan, dan vind je me op mijn supercharged velocipede op zoek naar trails en pure adrenaline. Ik les mijn culturele dorst met verse cervogia en de diepe gesprekken die ontstaan tijdens de meest frustrerende wedstrijden van FC Winterthur.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen