Razer Kishi in de test: controller voor in je broekzak
De Razer Prio smartphone-controller past in je broekzak. Het opvouwbare concept werkt goed en met 2D-sidescrollers zoals 'Dead Cells' is het apparaat erg leuk om te gebruiken. Daar staat tegenover dat sommige games helemaal niet werken, bij andere vind ik de sticks te klein en de prijs is hoog.
Wie op zijn telefoon meer speelt dan «Candy Crush», kent het probleem: goede controllers zijn groot, lomp en belanden zelden in je broekzak. Razer slaat met de Prio een andere weg in. De controller kan worden opgevouwen en past in hetzelfde vakje als je portemonnee. Ik gebruik hem nu twee weken en speel er onder andere «Dead Cells», «Asphalt Legends», «Racing Master» en «Neverness to Everness» mee. Het concept is slim, maar perfect is de Prio niet.
Klein, plat, robuust
Al bij het uitpakken oogt de Prio onopvallend, maar solide. Opgevouwen meet hij 10,7 × 6,7 × 2,3 centimeter. Hij is dus ongeveer zo groot als een creditcard, alleen dikker, en weegt 101 gram. Hij zou zo door kunnen gaan voor een hardcase-portemonnee. Het matzwart met subtiele branding is voor Razer-begrippen eenvoudig. Super, zo heb je ook weinig last van eventuele krassen door sleutels en dergelijke in je broekzak.
De opbouw is eenvoudig, maar lastig uit te leggen. Een elastiek houdt de linker- en rechterkant van de controller bij elkaar. Ik kan deze gemakkelijk uit elkaar schuiven en dan openklappen. Zo «vallen» ze uit elkaar. De kant met de USB-C-stekker draait daarbij 180 graden om. Tot slot klem ik de smartphone ertussen. Klinkt ingewikkeld? Dat is het in het begin ook. Maar na verloop van tijd gaat het intuïtief en is het zelfs leuk. Je kunt het beste de video hierover bekijken:
De Prio is geschikt voor smartphones tot zeven inch. Volgens Razer passen ook grote modellen zoals de iPhone 17 Pro Max of de Galaxy S26 Ultra erin, inclusief een dun tot middelmatig dik hoesje. De opzetstukken voor de telefoon kunnen worden verwisseld; afhankelijk van de grootte van het toestel en het hoesje kies ik andere rubbers. Bij dikke hoesjes, vooral rond de USB-C-poort, kan het krap worden. Die moeten er dan af voor het speelplezier.
USB-C in plaats van Bluetooth: geen accu nodig
De Prio verbindt via USB-C direct met de telefoon. Dat heeft voordelen: de invoervertraging is lager dan bij Bluetooth-controllers, koppelen is niet nodig en er is geen eigen accu vereist omdat de stroom van de telefoon komt. Voor de accu van de smartphone maakt dit nauwelijks verschil; de games zelf verbruiken aanzienlijk meer.
De controller werkt met iPhones vanaf iOS 18 en met Android-apparaten vanaf Android 14. Daarnaast is er de app «Razer Cortex». Als deze is geïnstalleerd, opent hij automatisch bij het aansluiten en toont hij compatibele games. Per game kunnen instellingen worden vastgelegd en een speciale knop op de controller brengt me direct naar de app. Dit werkt, maar is voor nieuwkomers niet intuïtief.
Compacte besturing: goed D-pad, kleine sticks
Het kleine formaat heeft zijn prijs. Face-knoppen en sticks zijn klein, echte handgrepen ontbreken. Wie van grote controllers of handhelds komt, moet even wennen. Voor korte sessies is dit prima, voor urenlang gamen is de Prio alleen gemaakt voor kleine handen. Wie gezegend is met berenklauwen, zal hier zeker niet gelukkig van worden. Ik heb zelf handschoenmaat L, maar kan er toch goed mee uit de voeten.
Er zijn twee bumpers, twee analoge triggers, een D-pad en vier actieknoppen. Die laatste zijn stil, zodat medereizigers in de bus of trein geen last van je hebben, maar ze hebben toch een goed voelbaar drukpunt. Het D-pad is verrassend prettig, met een lichte kuil en duidelijke richtingsinvoer. Bij de sticks gebruikt Razer contactloze, capacitieve sensoren. Dit moet drift en mechanische slijtage minimaliseren. Ze zijn niet groot, maar hebben genoeg grip om bruikbaar te zijn.
In de praktijk: «Dead Cells» top, «Neverness to Everness» flop
Het meeste plezier beleef ik aan «Dead Cells». Ik had deze 2D-rogue-lite destijds gemist en op de smartphone met de Prio speelt het fantastisch. Ik speel met het D-pad en zal hier nog vele uren aan besteden.
Ook «Asphalt Legends» is een goede ervaring. De racegame is eenvoudig van opzet, vraagt niet veel van de kleine knoppen en dankzij automatisch gas hoef ik de triggers nauwelijks te gebruiken.
Met «Racing Master» werkt de Prio bij mij echter niet, omdat hij niet wordt herkend. Dat is vervelend; een controller zou niet op individuele games mogen falen. Bij de open-world hack-and-slash «Neverness to Everness» vind ik de sticks simpelweg te klein. Wanneer precisie in de derde dimensie vereist is, heb ik moeite met de Prio.
Deze functies ontbreken
Haptische feedback is er niet, evenmin als knoppen aan de achterkant. De triggers zijn wel analoog, maar niet gebogen. Razers grotere telefooncontrollers zoals de Kishi V3 bieden dit allemaal wel. In het dagelijks gebruik heb ik het nauwelijks gemist. Een opvouwbare controller voor onderweg hoeft niet alles te kunnen, maar bij deze prijs valt het wel op.
De Prio is sinds begin september verkrijgbaar. Razer heeft mij de controller voor testdoeleinden ter beschikking gesteld.
Conclusie
Slim concept met beperkingen
Pro
- past in de broekzak
- snelle opbouw met slim mechanisme
- goede D-pad
- geen batterij nodig dankzij USB-C
Contra
- kleine sticks
- weinig comfort tijdens lange sessies
- niet elk spel werkt
- hoge prijs
Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.
