«Supergirl»: brutaal, dronken en helaas maar zozo
Milly Alcock is echt hilarisch als dat brutale Supergirl. Jammer alleen dat de film om haar heen nooit weet of hij nu een eigen avontuur wil zijn of een soort ‘Guardians of the Galaxy’ voor de armen.
Maak je geen zorgen: de volgende filmrecensie bevat geen spoilers. Ik vertel je niet meer dan wat er toch al bekend is en in de trailers te zien is. «Supergirl» draait vanaf 25 juni in de bioscoop.
Wie de trailers kent, weet onmiddellijk welke film hier onmiskenbaar als inspiratiebron heeft gediend: «Guardians of the Galaxy». De smerige, versleten toekomst, de rockmuziek, de hoofdpersoon als buitenbeentje met een ontroerend achtergrondverhaal – dat alles draagt het DNA van James Gunns eerste Marvel-succes in zich.
Want deze Kara Zor-El is geen onberispelijke engel in een rode cape. Ze is een zuipschuit, slordig en op zoek naar wat voor haar «thuis» betekent. Als een groep ruimtepunks vervolgens haar geliefde hond Krypto vergiftigt en er vandoor gaat, laat Supergirl dat natuurlijk niet zomaar gebeuren. In haar kielzog: Ruthye, een jong meisje wiens familie door precies diezelfde bende is uitgeroeid en dat op wraak uit is.
Dit klinkt allemaal als een film met een eigen charme. En inderdaad: op sommige momenten heeft hij dat ook. Alleen leest hij ook heel bewust als «We have ‹Guardians of the Galaxy› at home». Een excentrieke buitenbeentje, smerige werelden, een hart onder die ruwe schil – het recept klopt, maar de uitvoering is veel flauwer.
Milly Alcock draagt de film
Wat «Supergirl» behoedt voor middelmatigheid, is in de eerste plaats Milly Alcock in de titelrol. Ze is weliswaar een Supergirl die zich van bar naar bar zuipt, de vloer onderkotst, chagrijnig is en verder ook zo’n beetje de controle over haar leven kwijt is. Maar daarom is ze nooit onsympathiek. Dat is een evenwichtsoefening die Alcock met een gemak uitvoert dat echt indruk maakt.
Bron: Warner Bros.
Vooral de flashbacks naar Supergirls verleden op Krypton behoren tot de emotioneel sterkste momenten van de film. Ze leggen uit waarom deze vrouw is zoals ze is, en dat doen ze zonder geforceerde tranen. Omwille van haar heb ik zelfs een beetje medelijden met het lot van Krypton, hoewel de film ons er ook hier weer aan herinnert dat de Kryptonianen in de DCU eigenlijk kwaadaardige wereldveroveraars zijn, die hun kinderen – zoals Clark Kent – naar andere werelden sturen om daar als godheid te heersen.
Ach ja. Daar zal ik waarschijnlijk nooit aan wennen. Maar dat verandert niets aan het feit dat Alcock die brutale charme gewoon heeft. Dat had ze destijds al in «House of the Dragon». Des te jammerder dat ze door de rest van de film in de steek wordt gelaten.
Sterk begonnen, sterk afgevallen
Technisch gezien is de film namelijk een tweesnijdend zwaard: aan de ene kant zijn de sets, vooral in het begin, uitgebreid vormgegeven, zijn de creature designs met liefde en oog voor detail gemaakt, en dragen de kostuums bij aan een sfeer die heen en weer schommelt tussen «Mad Max» en «Star Wars Cantina».
Maar naarmate de film vordert, verliest «Supergirl» ook visueel aan kracht en vervalt het in die CGI-storm die in de moderne blockbuster-cinema een lelijke gewoonte is geworden. Wat eerst nog tastbaar was, wordt kunstmatiger en inwisselbaarder, en dat handgemaakte karakter dat de film op zijn beste momenten kenmerkt, lost letterlijk op in de nevel van het greenscreen.
Bron: Warner Bros.
En dan is er nog dat eeuwige, eentonige, saaie refrein met die veel te overpowered Supergirl – of Superman, het maakt niet uit –, die je kent uit bijna elke «Superman»-film van de afgelopen vijftig jaar. Omdat Supergirl onder een gele zon gewoon onverslaanbaar is, moet de film steeds weer kunstmatige redenen verzinnen waarom ze haar krachten op dat moment niet kan gebruiken.
Rode zonnestralen op deze planeet. Groene zonnestralen op die andere. En natuurlijk, telkens wanneer het dramaturgisch het handigst uitkomt, duikt er uit het niets een stukje kryptoniet op. Alsof iemand een checklist heeft afgewerkt: is Supergirl te sterk? Geen probleem, even van zon wisselen. Nog steeds te sterk? Kryptoniet. Probleem opgelost, we gaan verder.
Bron: Warner Bros.
Dat irriteert me. Echt waar. Toen Richard Donners «Superman» in 1978 in de bioscoop kwam, waren de special effects net goed genoeg om Christopher Reeve enigszins geloofwaardig te laten vliegen. Dat ze toen geen tegenstanders konden bedenken die echt gevaarlijk voor hem waren, oké – de techniek liet dat simpelweg niet toe.
Maar vandaag de dag? Tegenwoordig kun je alles op het scherm brengen. En de DC-stripwereld biedt meer dan genoeg schurken die het makkelijk tegen Superman of Supergirl kunnen opnemen, zonder dat de film om de vijf minuten de stand van de zon opnieuw moet kalibreren. De personages zijn er. De wil om ze te gebruiken blijkbaar niet.
De zwakke kern
Waarmee we bij het volgende grote probleem komen: Ruthye, gespeeld door Eve Ridley, is conceptueel bedoeld als moreel kompas – als dat personage dat de verknipte Supergirl laat zien dat er nog zoiets bestaat als een juiste weg (ook al heeft dat op de een of andere manier met wraak te maken. Zo consequent is het script dan toch weer niet). In de praktijk is ze echter vooral één ding: een meisje dat constant gered moet worden.
Dit patroon trekt zich door de hele film en gaat je uiterlijk bij de derde keer vervelen, als Supergirl weer op het juiste moment opduikt om haar uit de knel te helpen.
Bron: Warner Bros.
Nog zwaarder weegt Krem, de hoofdschurk, gespeeld door Matthias Schoenaerts. De Belg is een groot talent, dat heeft hij elders al bewezen. Hier krijgt hij een personage dat hem nooit de kans geeft om tot zijn recht te komen.
Want Krem is oppervlakkig, zonder charisma of echte dreiging. Visueel lijkt hij op een figurant uit «Mad Max: Fury Road», die op de een of andere manier in «Supergirl» is beland en zelf het meest verbaasd is dat hij ineens de hoofdrol van de schurk heeft weten te bemachtigen. Toch blijft de film je voortdurend vertellen hoe gevaarlijk hij is, hoe gevreesd en onstuitbaar. Dat voel je echter nooit. En bij een superheldenfilm is dat geen onbelangrijk probleem.
Oh ja, Jason Momoa is er ook nog bij als Lobo. De indruk die hij achterlaat is echter net zo vluchtig als het aantal regels dat ik aan hem wil wijden.
Conclusie
Ja, zo’n beetje wat ik had verwacht
«Supergirl» is geen slechte film. Maar ook geen bijzonder goede. Het is zo’n film waar je met plezier naar kijkt – graag met een zakje popcorn in je hand – maar waar je op weg naar huis nauwelijks nog over praat.
Millie Alcock geeft het geheel wel een beetje hart en een gezicht. Maar Ruthye, die vooral gered moet worden, Krem, een schurk zonder pit, en een finale die visueel uit elkaar valt, zorgen ervoor dat «Supergirl» niet eens een klein beetje blijft hangen.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
