V-Zug-oven met pizzastand: heet is te gek
22/7/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Voor een lekkere pizza heb je een goed deeg, goede ingrediënten en hitte nodig. Veel hitte. Daar schieten de meeste ovens tekort. Het voorbeeld van V-Zug laat zien dat het eigenlijk heel simpel zou zijn.
Er zijn dingen die je niet voor elkaar krijgt zonder speciale keukenapparatuur. Voor ijs heb je een ijsmachine nodig. Voor romige soepen heb je een staafmixer of een blender nodig. Wat pizza betreft, was ik er altijd van overtuigd dat die ook in een gewone oven lukt. Hitte maakt het deeg knapperig en laat de kaas smelten. Makkelijk… maar fout!
Dat de hitte van een gewone oven bij lange na niet genoeg is voor de perfecte pizza, moest ik een paar jaar geleden bij mijn eerste pogingen wel vaststellen. Ofwel was het deeg rubberachtig en de beleg perfect, ofwel was de beleg droog, maar het deeg wel knapperig. Wat was ik toch naïef!
De consensus onder hobby-pizzaioli is dat gewone ovens niet de benodigde hitte bereiken. Op internet vind je daarom avontuurlijke handleidingen over hoe je de oven zo kunt aanpassen dat hij temperaturen van 300 graden en meer haalt. Maar ik wil het risico van een stroomstoring in mijn straat of een keukenbrand niet nemen en neem daarom genoegen met de 230 graden die mijn combi-stoomoven haalt. Voor een goede pizzaplaat is dat genoeg. Een knapperige of luchtige pizza zoals in New York of Napels is daarmee echter niet mogelijk. Daarvoor zou mijn oven minstens 100 graden warmer moeten zijn.
Trendproduct: pizzaoven
Pizzaovens zijn de laatste jaren als paddenstoelen auf die Pizza geflogen uit de grond geschoten. Je kunt kiezen uit elektrische modellen of modellen die op hout, pellets of gas werken. Ze zijn er voor op het balkon, voor in de keuken, voor onderweg. Ik heb al verschillende van zulke modellen kunnen testen.
De Zwitserse ovenfabrikant V-Zug heeft de tekenen van de tijd herkend. Daarom zitten fotograaf Chris en ik in een vergaderruimte met keuken en kijken we naar een PowerPoint-presentatie met foto’s van pizza’s, Napels en mooie mensen in hun keukens. Dat is de verplichte stap voordat we overgaan naar het «gezellige deel van de middag».
De sfeervolle foto’s moeten overbrengen wat eigenlijk snel uitgelegd is: V-Zug heeft in de ovens van zijn premiumsegment een pizzastand met temperaturen tot wel 350 graden. Temperaturen die tot nu toe voorbehouden waren aan speciale pizzaovens.
V-Zug had niet veel tijd nodig voor de ontwikkeling. Temperaturen tot wel 500 graden zijn namelijk al langer mogelijk, maar alleen voor zelfreiniging. Bij de zogenaamde pyrolyse verbranden vet en etensresten in de oven door extreem hoge temperaturen tot as.
Voor de pizzastand «moesten de ingenieurs bij deze ovens» nog een tussenstand programmeren tussen bakken en verbranden, dus tussen 250 en 500 graden.
«Maar zo simpel was het niet», legt Marc Schönenberger, voedingsingenieur bij V-Zug, uit. «Om een pizzastand van 350 graden te mogen inbouwen, was een veiligheidskeuring nodig». In de pyrolyse-modus haalt de oven weliswaar nog hogere temperaturen dan op de pizzastand, maar bij deze hitte mag je de oven absoluut niet openen. «Nu hebben we de functie ‘Profi-Pizza’ toegevoegd aan alle topmodellen die ook pyrolyse kunnen», aldus Schönenberger.
Ik bak ze zelf
Maar voor een goede pizza heb je meer nodig dan alleen hitte. Daarom heeft V-Zug ook meteen een set met een pizzaplaat en een pizzaschep. Bijpassende pizzastenen van andere fabrikanten werken net zo goed, maar alleen de set van V-Zug is getest en beproefd met hun eigen recepten. Hier komt Timo Hagemes in beeld. Hij is zoiets als de interne Jamie Oliver.
Hagemes ontwikkelt recepten voor V-Zug die gegarandeerd lukken op de kookplaten en in de ovens van het Zwitserse bedrijf. De laatste tijd heeft hij zich veel met pizza beziggehouden en hij laat me zien hoe hij behendig van een deegbal een pizza vormt, deze met wat saus bestrijkt en er vervolgens mozzarella op legt. Met een snelle beweging legt Timo de pizza van de schep op de in de oven voorverwarmde pizzaplaat. Het duurt nog geen 20 seconden en de randen zwellen op, alsof de pizza een rubberboot is die wordt opgepompt.
Drieënhalve minuut later storten we ons op de eerste stukken pizza van de middag. Ze smaken echt beter dan in menig middelmatige pizzeria. Een zachte rand, een iets stevigere bodem, mozzarella die nog niet uitgedroogd is. Tussen deze pizza en mijn pogingen op 200 graden zit een wereld van verschil.
Nu ben ik aan de beurt. Ik doe een kookschort om en moet het deeg nu net zo mooi vormen als chef-kok Hagemes me laat zien. Eerst moet ik het deeg met de hand in de juiste vorm brengen. Deegroller? Vergeet het maar. Daar heb ik mijn twee (linker)handen voor. Daarna moet ik de pizza op de pizzaschep beleggen en in de oven schuiven.
Vier minuten en een paar bemoedigende woorden («Geweldig, voor je eerste pizza») later komt mijn hete deegding met tomaten en mozzarella uit de oven.
De oven haalt weliswaar meer dan 350 graden, maar een gebrek aan ervaring kan hij helaas niet compenseren. Ik weet nu zeker dat ik het bij bakplaatpizza houd. Mijn oven haalt namelijk maar net 230 graden.
Simon Balissat
Teamleader Editorial
Simon.Balissat@digitecgalaxus.chToen ik ruim 15 jaar geleden het familienest invloog, moest ik plotseling voor mezelf koken. Maar het duurde niet lang of deze noodzaak werd een deugd. Vandaag de dag is het rammelen met die potten en pannen een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik ben een echte foodie en verslind alles, van junkfood tot met sterren bekroonde gerechten. Letterlijk. Ik eet veel te snel.
Achtergrond
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonenDeze artikelen kunnen je ook interesseren
5 opmerkingen
later