Ciao Endo, ik zal je missen
Er zijn een paar weken verstreken sinds Endo Anaconda stierf. De frontman van Stiller Has bezweek begin februari op 66-jarige leeftijd aan kanker. Mijn afscheid.
Ciao Endo. We hebben elkaar nooit persoonlijk ontmoet, maar ik heb me altijd dicht bij je gevoeld. Daarom kostte het me wat tijd om mijn gedachten over je dood te ordenen.
Ik begon als Stiller Has fan in 2005.
Ik begon mijn carrière als fan van Stiller Has in 2005, toen ik om drie uur 's nachts in de keuken van mijn nu vrouw zat, vers verliefd. Alles nieuw, alles spannend, alles nog onzeker. Wat zou ervan worden? Nou, het werd 17 jaar relatie inclusief familie. Nog steeds aan het tellen. En jij draagt daar een "deel van de schuld" voor.
Ontbijt om drie uur 's nachts
"Wat vind je van Stiller Has?", vroeg Daniela me toen in haar keuken, terwijl ze met haar blauwe ogen diep in de mijne keek. "Uh ..., geen idee?". Tot die avond had ik nog maar net "Aare" gehoord en had ik waarschijnlijk nog niet op dezelfde manier toegang tot je teksten gevonden. Maar dat zou het volgende moment abrupt veranderen. CD in de speler, klep dicht en gaan:
Na de eerste paar maten van "Znüüni näh" was ik verslaafd: briljante tekst, briljante muziek van Balz Nill en Schifer Schafer. Een openbaring om drie uur 's nachts in een Kleinbaselse keuken.
We zijn allemaal Wallisellers
Sindsdien was en ben ik ten eerste fan en ten tweede zeker dat het serieus wordt met de schone in de keuken. Ik hou van een vrouw die van dit soort muziek houdt. Bedankt voor je bemiddelingsdiensten.
17 jaar zijn verstreken sinds die nacht in maart. Onze dochter is nu een tiener die (nog) geen toegang heeft gevonden tot jouw teksten. Net als haar vader. En talloze cd's en concerten met Stiller heeft later, is één ding nog steeds zeker: diep van binnen zijn we allemaal Walliseller die om negen uur 's ochtends ons tussendoortje nemen en de Moudi voeren. Met je liedjes heb je me vaak een heerlijk genadeloos blow-by-blow verslag gegeven van mijn Zwitserse gevoeligheden.
En toch hebben je teksten over je Oostenrijkse wortels het meest in mijn ziel gegraven. "St. Veit" en het ding over de twee harten in de borst. De ene links, de andere rechts. En als het met het ene hart goed gaat, gaat het met het andere hart slecht.
Een paar dagen geleden stond Daniela plotseling naast me met een boek in haar hand. Ze deed in 2006 een stuk voor de radio over de leesserie "Sofareisen". Je verzamelde korte verhalen over de oneindige moeilijkheid van het menselijk bestaan. Vooral de eigen.
Mit dem Leben ist es ähnlich wie mit dem Snowboarden. Entweder man kann es oder man kann es nicht.
Ze had je toen gevraagd het voor me te signeren. Terwijl ik deze regels typ, "St. Vitus" in mijn oren, ligt het op het bureau voor me. Het voelt bijna als jouw afscheidsboodschap speciaal voor mij. Op de een of andere manier sterft er altijd een stukje van de eigen geschiedenis als een kunstenaar vertrekt. Dat voelde ik bij David Bowie, bij Prince en nu bij jou.
Zorg goed voor Endo. Ik zal je missen.
Van radiojournalist tot producttester en verhalenverteller. Van joggers tot beginners op de gravelbike en fitnessliefhebbers met halters en halters. Ik ben opgewonden om te zien waar de reis ons vervolgens naartoe zal brengen.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
