Met de Canon R8 Mark II kun je het beter, maar niet langer
De nieuwste systeemcamera van Canon is al met al een geslaagd product. Hij heeft echter ook een volkomen onnodig zwak punt.
Er is een Engels gezegde: "If it ain't broke, don't fix it" – als iets niet kapot is, repareer het dan niet. Bij de nieuwe Canon EOS R8 Mark II lijkt het er een beetje op dat de fabrikant precies dat heeft gedaan. Het ontwerp van de vorige Canon-camera's was allesbehalve kapot en de ergonomie was uitstekend. Toch is de behuizing nu volledig herzien en zal deze waarschijnlijk ook in toekomstige camera's op vergelijkbare wijze terug te vinden zijn.
Ergonomie en bediening
Het hoekige ontwerp is bedoeld als knipoog naar de Canon-spiegelreflexcamera's uit de jaren 80. Het valt echter niet te ontkennen dat het ook op Sony-camera's lijkt. Dat vind ik jammer, want ik hou ervan als merken zich ook uiterlijk van elkaar onderscheiden. Bovendien vond ik de ergonomie bij Canon altijd net iets beter dan bij Sony.
Het nieuwe ontwerp voelt echter geenszins slecht aan. Daar waar de vingers en de muis van de hand rusten, is de behuizing nog steeds voldoende afgerond. De handgreep had voor mijn smaak wel iets dikker gemogen. Mijn vingers stoten aan de voorkant tegen de behuizing, hoewel ze niet bijzonder lang zijn. Dat heeft echter minder met het nieuwe ontwerp te maken, maar eerder met het feit dat de R8 Mark II een compacte behuizing heeft. Deze kan worden uitgebreid met een extra greep. Dat voelt inderdaad comfortabeler aan. Op de wijs-, middel- en ringvinger heeft het echter geen invloed.
Bijna overbodig om te vermelden: alles voelt zeer solide aan, niets rammelt, kraakt of zit los. De knoppen hebben de juiste weerstand, niet te licht, niet te zwaar.
De camera heeft geen mechanische vergrendelingen, maar wel een lock-knop. Het moduskieswiel kan daarmee niet worden vergrendeld, maar het is ook niet gevoelig voor onbedoelde verschuivingen.
Een duidelijke vooruitgang is de mini-joystick, die bij het vorige model ontbreekt. Hiermee kan ik het autofocusveld gemakkelijker verplaatsen. Hij kan ook nuttig zijn bij de menunavigatie.
Beeldstabilisator: alleen maar voordelen
De tweede grote vernieuwing ten opzichte van de voorganger is de ingebouwde beeldstabilisator (IBIS, in-body image stabilization). In tegenstelling tot het nieuwe ontwerp is deze onomstreden en zonder twijfel positief. Het was echter ook een beetje vreemd dat de eerste R8 er geen had – het concurrerende model van Nikon, de Z5, had er vanaf het begin een.
De beeldstabilisator maakt opnames in de nacht uit de losse hand mogelijk. Ook bij meer licht is hij nuttig: de ISO kan omlaag, waardoor de beelden minder ruis vertonen. Tot slot zorgt de IBIS voor een rustiger beeld bij video-opnames en een minder trillerig zoekerbeeld bij tele-opnames. De CIPA-waarde van 7,5 stops voldoet aan de huidige standaarden en maakt een enorm verschil ten opzichte van camera's zonder stabilisator.
Sport en wilde dieren geen probleem
In het recente verleden heeft Canon ook in de goedkopere camera's autofocussystemen met goede onderwerpherkenning ingebouwd. Dat viel me voor het eerst op bij de test van de Canon EOS R50. Ik verwachtte dus veel – en werd niet teleurgesteld.
Een eerste korte test met basketbal- en voetbaljongleurs liet vrijwel constant correct scherpgestelde beelden zien. Daarna concentreerde ik me op vogels. Ik was positief verrast dat de onderwerpherkenning zelfs door boomtakken en bladeren heen werkt. Dat was tot nu toe bij alle tests moeilijk tot onmogelijk.
Ook verder verliep de herkenning probleemloos. Zelfs als de vogel donker is en het oog praktisch niet zichtbaar – de onderwerpherkenning stelt scherp op het oog. Grotere vogels kon ik ook in de vlucht probleemloos vastleggen. Daar is de vrij lage resolutie echter een nadeel, omdat het zelden lukt om een vogel groot in beeld te krijgen. Met een R5 ben je dan beter af.
Met de pre-recording-functie kun je foto's een halve seconde "terugwerkend" opnemen als je de ontspanknop half ingedrukt houdt. In tegenstelling tot vroeger worden deze beelden nu als normale opnames opgeslagen en niet meer in een omslachtig containerformaat geplaatst. Jammer dat de functie alleen beschikbaar is bij de maximale snelheid van 40 fps en niet bijvoorbeeld 20 beelden verdeeld over een seconde.
Het buffergeheugen is voldoende voor 73 RAW-beelden of 190 JPEG's. Dat is 30 procent meer dan bij de voorganger, wat meestal voldoende is. Omdat je bij pre-recording gebonden bent aan 40 fps, kan het echter wel eens krap worden. En de camera heeft minstens tien seconden nodig om de inhoud van de buffer naar de kaart te schrijven. Gedurende die tijd kun je geen foto's maken.
De mechanische sluiter is met zes beelden per seconde voor huidige begrippen traag. Het is echter de enige manier om het rolling-shutter-effect te voorkomen. Dit is gelukkig niet al te sterk aanwezig. In mijn alom geliefde ventilatortest scoort de R8 Mark II nauwelijks slechter dan de Canon EOS R6 Mark III of de Sony Alpha 7 V.
Praktische videofunctie
De pre-recording is ook beschikbaar voor video's – hier met comfortabele drie of vijf seconden. Foto- en videomodus zijn gescheiden, waarbij je ook in de fotomodus spontaan een video kunt opnemen. Bij 4K-video's zijn er ook bij hogere framerates van 50 en 60 fps geen concessies: oversampling-kwaliteit garandeert scherpe opnames en de beelduitsnede blijft hetzelfde. 4:2:2, 10 bit en Canon-Log 3 zijn eveneens aanwezig.
Praktisch voor video's is het volledig draaibare scherm waarop je jezelf kunt zien. Een tally light geeft aan de voorkant aan of de opname loopt. In tegenstelling tot het vorige model zit het kaartslot aan de zijkant. Hierdoor kun je de geheugenkaart verwijderen en plaatsen zonder de camera van het statief te halen. Er is echter nog steeds maar één kaartslot. Ook hier verwijs ik naar de Nikon Z5, die al in de eerste versie twee sloten had.
De HDMI-aansluiting verloopt via een micro-poort. Micro-HDMI is wat priegelig, maar in deze prijsklasse is dat normaal. Voor een HDMI-poort van volledig formaat moet je uitwijken naar de aanzienlijk duurdere R6 Mark III.
De camera kan automatisch onscherp stellen – een cool effect aan het einde van een video of voor een overgang. Handmatig is het moeilijk om dat consistent en altijd hetzelfde te krijgen. Deze defocus-functie zit goed verstopt in de instellingen voor de knoptoewijzing. Je kunt deze bijvoorbeeld toewijzen aan de sterretjes-knop en daarbij de snelheid en de mate van defocus kiezen. Als ik tijdens een opname op de knop druk, stelt de camera geleidelijk onscherp.
Er is echter ook een lichte schok te zien wanneer ik op de knop druk. Of het effect ook via de smartphone-app kan worden geactiveerd, heb ik niet uitgezocht – de app herkende de camera op het moment van testen nog niet.
Ik heb ook kort de productpresentatie uitgeprobeerd. Hierbij stelt de camera automatisch scherp op een object dat voor de camera wordt gehouden – en schakelt weer terug naar gezichtsherkenning als het object weg is. Voor het eerst zag ik deze functie zes jaar geleden bij de Sony ZV-1, inmiddels is deze ook bij andere merken beschikbaar. Canon noemt het "Autofocus voor close-up demo's". Het werkt vlekkeloos.
Wat niet zo geweldig is
De sensor ligt bij het wisselen van het objectief open en bloot. Alleen bij de duurste modellen biedt Canon aan dat het sluitergordijn bij het uitschakelen over de sensor valt en deze beschermt. Dat begrijp ik niet helemaal – een schone sensor is noch een luxe, noch een professionele functie.
Het grootste zwakke punt van de R8 Mark II is duidelijk de accu. De capaciteit van de LP-E17 bedraagt slechts 1040 mAh – dat is extreem weinig, zelfs een redelijk moderne compactcamera zoals de Canon G7x III heeft meer. Dienovereenkomstig kort is de accuduur. Met 4K en 50 fps gaat de accu slechts 40 minuten mee bij video. De camera raakt daarbij gelukkig niet oververhit.
Bovendien is de accu-indicator onnauwkeurig. Zelfs in het menu kan ik geen percentage laten weergeven. Ik zie alleen of de accu vol, halfvol of voor een kwart vol is. Dat heeft me tijdens de test op het verkeerde been gezet: net werd de accu nog als vol weergegeven, een uur later knipperde de rode waarschuwing en moest ik naar huis. Een tweede accu is bij deze camera verplicht.
Conclusie
Met een tweede accu past dat
De meeste camera's maken goede portret- en landschapsfoto's. De Canon EOS R8 II is echter ook geschikt voor sport-, actie- en natuurfotografie. De onderwerpherkenning van de autofocus is uitstekend, de serieopnamesnelheid is zeer hoog en pre-recording is een welkome aanvulling voor actie- en natuurfotografie. De videofunctie biedt met 4K60-oversampling, een opnamelampje, een presentatiemodus en een defocus-functie een praktisch en krachtig totaalpakket. De R8 Mark II gebruikt een wat oudere sensor die noch bijzonder snel, noch bijzonder resolutierijk is. Dat is het belangrijkste verschil met een duur model zoals de R5 Mark II. Ook de overige kritiekpunten zijn typisch voor een camera die zich niet in het high-end segment bevindt – en in die zin niet verrassend. De prijs-kwaliteitverhouding is in ieder geval in orde. Het enige wat ik, zelfs voor deze gunstige prijs, niet oké vind, is dat Canon geen grotere accu gebruikt. Dat zou niet alleen de gebruiksduur verbeteren, maar ook de ergonomie, omdat de handgreep dan groter zou worden.
Pro
- zeer goede onderwerpherkenning
- hoge continu-opnamesnelheid
- Joystick
- goede prestaties bij weinig licht
- Vooraf opnemen
- praktische videofuncties
- redelijke prijs
Contra
- zwakke batterijduur
- onprecieze batterijindicator
- matige resolutie
- Pre-recording alleen op maximale snelheid
- Rolling shutter en langzame mechanische sluiter
- geen slot voor tweede geheugenkaart
- Sensor onbeschermd bij het wisselen van de lens
David Lee
Senior Editor
David.Lee@digitecgalaxus.chMijn belangstelling voor computers en schrijven leidde me relatief vroeg (2000) naar de technische journalistiek. Ik ben geïnteresseerd in hoe je technologie kunt gebruiken zonder gebruikt te worden. In mijn vrije tijd maak ik graag muziek waarbij ik mijn gemiddelde talent compenseer met een enorme passie.
