«World of Warcraft» is de beste game aller tijden
Digitec Galaxus heeft een jury van 47 experts bij elkaar gebracht en de 100 beste games aller tijden gekozen. Hier is nummer 1.
«World of Warcraft» is mijn eerste grote gameliefde. Geen enkel ander spel roept, zelfs na meer dan 20 jaar, nog zo’n warm gevoel bij me op. Met geen enkele andere titel heb ik zoveel magische herinneringen als met Blizzards MMORPG (Massively Multiplayer Online Role-Playing Game). Het heeft het genre op zijn kop gezet en trok in zijn hoogtijdagen wereldwijd 15 miljoen spelers voor het scherm. «World of Warcraft» heeft alle aanvallen op de troon afgeslagen en blijft tot op de dag van vandaag een van de weinige games waarvoor velen bereid zijn een maandelijks abbo te betalen.
Bron: Blizzard
Ik weet nog precies wat het vuur in mij heeft aangewakkerd: de preview op een Gamestar-dvd. Ja, de magazines bestonden toen nog – in gedrukte magazines en op een echte schijf – en niet alleen met een downloadcode. Ik heb die preview ontelbare keren bekeken. Ik kon toen niet precies zeggen wat me zo fascineerde; ik had niet eens een speciale band met «Warcraft». Maar na «Diablo» en «Starcraft» was Blizzard mijn persoonlijke Nintendo-keurmerk. Een rollenspel in een gigantische wereld met andere spelers klonk voor een MMORPG-nieuweling als ik ongelooflijk aantrekkelijk.
Een onstilbare drang om op ontdekkingstocht te gaan
Ik kon de lokroep al in de bèta niet weerstaan. Maar eerst moest ik talloze internetfora afstruinen om een van de felbegeerde toegangscodes te bedelen. Toen ik uiteindelijk in de huid van mijn Tauren-jager de magische wereld van Azeroth betrad, was ik meteen verkocht. De graphics boden weliswaar niet de rijkdom aan details en de fysica-effecten van een «Half-Life 2» of de belichtingstechniek van «Doom 3», maar Blizzard toverde schilderachtige werelden tevoorschijn die mijn fantasie prikkelden. Alleen al de uitgestrekte vlaktes van Mulgore – het startgebied van de Tauren – met de heuvelstad Thunder Bluff aan de horizon, prikkelden mijn ontdekkingsdrang als geen ander spel.
Bron: Blizzard
Ook de sensationele soundtrack droeg daar aan bij. Die had precies de juiste mix van subtiliteit en sfeer. Zelfs na ontelbare uren raak ik er nog steeds niet op uitgekeken. Het zachte getjilp, begeleid door blaasinstrumenten, terwijl ik in de Braaklanden (The Barrens) op raptoren en leeuwen jaagde, vulde me met een innerlijke rust die ik vandaag de dag zelfs na tien uur meditatie nauwelijks bereik.
Maar het vaakst hoorde ik het nummer in het hoofdmenu – dat kon ook niet anders. Urenlange wachtrijen en verbroken verbindingen waren aan de orde van de dag. Toch associeer ik de muziek vooral met voorpret en een kriebel in mijn buik, terwijl ik wachtte tot het spel eindelijk geladen was.
Doorspelen tot je ogen tranen
Bij de officiële Europese lancering in februari 2005 zetten mijn beste maatje en ik onze pc’s op de eettafel. Mijn ouders waren op vakantie, we hadden genoeg snacks, bier en «groen wonderkruid» – we hebben drie dagen achter elkaar doorgespeeld. We namen alleen pauzes om te slapen of als de server ons weer eens eruit gooide. «Never play on launch day»? Echt niet, dat zijn toch allemaal casuals! We genoten van elke minuut, ook al werd een klik regelmatig pas na dertig seconden uitgevoerd en stond mijn personage allang niet meer waar ik dacht dat hij stond. Toch vond ik het geweldiger dan welk ander spel dan ook. Zondagavond waren mijn ogen net zo bloeddoorlopen als die van mijn ondode tovenaar. Ik kon gewoon niet stoppen; er was zoveel te zien en te leren in Azeroth.
Bron: Blizzard
Toen ik op level 40 mijn eerste mount kreeg – een zwart paard met vurige ogen en hoeven, zoals het een heksmeester betaamt – was er geen houden meer aan. Ik zette de sporen in en reed de grote, wijde wereld in. Eindelijk kon ik gebieden verkennen die ver boven mijn level lagen. Dankzij de 60 procent hogere snelheid galoppeerde ik langs supersterke vijanden – maar zelfs dat bleef zenuwslopend. Eén klap was vaak genoeg om me naar het dichtstbijzijnde kerkhof te sturen, vanwaar ik als geest terug moest sjokken naar mijn lijk.
Dat weerhield me er niet van om tot in de vroege uurtjes het achterland te verkennen, met een groep Wildkins in mijn kielzog. Pas ver in het oosten, op het strand, gun ik mezelf even een adempauze. Ik steek mijn voeten in het water, kijk naar de spetterende drakenschildpadden en stuur mijn vrienden via de chat screenshots van mijn reis.
Bron: Blizzard
Het geheime ingrediënt: de mens
Het multiplayer-aspect is zonder twijfel wat een uitstekend rollenspel tot een sensationeel spel maakt. Of ik nu ergens in de middle of nowhere een andere eenzame ziel tegenkom die me zonder dat ik erom vraag bijstaat in een gevecht tegen vuurdemonen. In de talloze kerkers, van Shadowfang Keep tot Blackrock Mountain, waar ik me de haren uit het hoofd trok omdat ik om twee uur ’s nachts de worp verloor voor het ontbrekende deel van mijn pantserset. Of als een alchemist een goudstaaf voor me moest smelten en er in plaats daarvan met mijn materialen vandoor ging.
De hoogte- en dieptepunten van deze menselijke interacties zal ik nooit vergeten. Net zo min als mijn gildemaatjes van «KULT». Samen met 39 andere nerds waagden we ons in de legendarische Molten Core. Destijds de moeilijkste en grootste dungeon, waar aan het einde de vuurdemon Ragnaros op de groep wachtte.
Bron: Blizzard
Via Teamspeak – de voorloper van Discord – verdeelden we ons in teams met eigen teamleiders en een raidleider, die alles in de hand had. Hij was het dan ook die na een succesvol baasgevecht de buit plunderde en verdeelde. Nog steeds hoor ik zijn stem in mijn hoofd als hij riep: «Epic Looooooot». Kippenvel.
Ook de PvP-gevechten rond Tarren Mill tussen de Horde en de Alliance zijn legendarisch. Speciale multiplayer-arena’s bestonden toen nog niet. Ik speelde bovendien op een PvE-server, waar de twee facties elkaar niet zomaar konden aanvallen. Er waren zelfs geen ervaringspunten. Toch vochten we verbeten gevechten uit en juichten we als we een paladijn konden uitschakelen ondanks zijn angstbubbel, en vloekten we als een schurk ons vanuit een hinderlaag afmaakte.
De uitbraken van de plaag, die hele bevolkingsgroepen uitroeiden, waren ook een unieke ervaring. Door een exploit verspreidden spelers een debuff – een soort vloek – vanuit de instance Zul’Gurub over heel Azeroth. Op onze server klopte die aan de poort van de ork-hoofdstad Orgrimmar. Plotseling lagen de straten van de stad bezaaid met lijken en werd de chat overspoeld met tips over hoe je je moest gedragen om niet besmet te raken. Het incident diende tijdens de coronapandemie als basis voor artsen om het virus te bestrijden.
Bron: Blizzard
Had ik maar meer tijd
Met mijn WoW-herinneringen zou ik hele fotoalbums kunnen vullen. Ik zou nog kunnen vertellen over dat absoluut epische moment toen de poorten van Ahn'Qiraj opengingen en de server bijna lamlegden. Of toen ik met een overbruggingskabel, die ik dankzij mijn ingenieursvaardigheden had kunnen maken, onze hele raidgroep de terugweg kon besparen. Als ik terugdenk aan die tijd, begin ik alweer te tintelen. De lancering van «Classic» in 2019 heeft me laten zien dat het voor één keer niet aan die roze nostalgische bril ligt.
Het spel trok me meteen weer helemaal mee, alsof ik nooit was gestopt. Fascinatie en verslaving liggen in «World of Warcraft» dicht bij elkaar. Dat heb ik tijdens mijn studie op de harde manier moeten leren. Ik speelde in elke vrije minuut. Zelfs ’s ochtends voor de les logde ik regelmatig in. Soms om grondstoffen voor raids te farmen, of om in de chat te vragen of iemand Broken Tooth had gezien. Dat was het beest met de snelste aanvalssnelheid en dus super gewild onder jagers zoals ik.
Bron: Blizzard
Toen het einde van het eerste semester naderde, werd het al vrij duidelijk dat ik een extra jaar zou moeten doen. Ik besloot voor de harde aanpak te gaan: al mijn personages verwijderen. R.I.P. Philardes en co. Ik wist dat ik het anders niet zou kunnen weerstaan. Maar het was al te laat. Terwijl mijn studie langer duurde, kwam er een einde aan mijn tijd met «World of Warcraft». Maar ik zal ze nooit vergeten.
Ik ben gek op gamen en diverse gadgets, dus bij digitec en Galaxus waan ik me in het land van overvloed - alleen krijg ik helaas niets gratis. En als ik niet bezig ben met het los- en weer vastschroeven van mijn PC à la Tim Taylor, om hem een beetje te stimuleren en zijn klauwen uit te slaan, dan vind je me op mijn supercharged velocipede op zoek naar trails en pure adrenaline. Ik les mijn culturele dorst met verse cervogia en de diepe gesprekken die ontstaan tijdens de meest frustrerende wedstrijden van FC Winterthur.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
