Bespioneert jouw LG-televisie je?
Je televisie weet wat je kijkt, kent andere apparaten in je netwerk en kan je zelfs afluisteren. Bespioneert LG ons daadwerkelijk? Ik ben een nogal wilde beschuldiging nagegaan.
Eigenlijk gaat het artikel van mijn collega Lorenz Keller over robotstofzuigers. Om precies te zijn over een positieve ontwikkeling: de nieuwe Romo 2 van DJI werkt ook zonder wifi en internet. Geen cloud, geen account, geen gegevensuitwisseling met wat voor servers dan ook. Wie wil, laat zijn robot gewoon stofzuigen.
Dan lees ik de reacties.
«LG-televisies bespioneren ons actief... en hoe zit het met onze robotstofzuigers?» schrijft communitylid MobilerSokrates46. Daaronder een link naar een video van Gamers Nexus. Mijn eerste gedachte: Bespioneren? Dat klinkt wat overdreven. Mijn tweede: Wat als dat niet zo is?
Dus klik ik op de link. Voor me ligt twee uur en 15 minuten onderzoek van het Amerikaanse techmedium Gamers Nexus. Hoofdredacteur Steve Burke en zijn team hebben LG-televisies uit elkaar gehaald, hun netwerkverkeer geanalyseerd, software onderzocht en samen met beveiligingsonderzoekers uitgeprobeerd wat de apparaten eigenlijk allemaal kunnen zien en horen.
Wat ze daarbij ontdekken, is ongemakkelijk. De televisies doorzoeken het lokale netwerk naar andere apparaten. Ze herkennen wat er op het scherm te zien is. Spraakopdrachten verschijnen soms als platte tekst in logbestanden. En onder bepaalde voorwaarden kan een televisie zelfs als opnameapparaat worden misbruikt, ook als het scherm al lang zwart is.
Wacht even.
Voordat we nu alle LG-televisies uit het raam gooien: dit laatste punt betekent niet dat LG stiekem je woonkamer afluistert. Juist dit onderscheid gaat in veel verslagen over het onderzoek verloren. Een deel van wat Gamers Nexus demonstreert, hoort bij het normale data- en reclamesysteem van moderne smart-tv's. Een ander deel laat zien wat aanvallers met een gecompromitteerde televisie zouden kunnen doen.
Daartussen liggen werelden. En precies daarom wil ik weten wat er waar is van die onopvallende community-reactie.
Je televisie kijkt mee
Laten we beginnen met het deel dat geverifieerd is. Het heet Automatic Content Recognition, kortweg ACR. De term klinkt ingewikkelder dan het is: je televisie «shazamt» als het ware wat je op dat moment kijkt.
Daarvoor neemt ACR met korte tussenpozen samples van het signaal en genereert daaruit een digitale vingerafdruk. LG verklaart inmiddels in een groot persbericht dat ze daarvoor uitsluitend korte audiofragmenten en geen screenshots gebruiken. De vingerafdruk kan worden vergeleken met databases en vertelt het systeem bijvoorbeeld welke film, welke serie of welke zender er op dat moment op staat. De televisie hoeft daarvoor niet per se te weten dat Tom Cruise over het scherm rent. Het is voldoende als de vingerafdruk bij «Mission: Impossible» past.
Dat op zich is niet eens bijzonder nieuw. ACR zit al jaren in smart-tv's van verschillende fabrikanten. Spannender is waar deze herkenning plaatsvindt.
Precies dat heeft het testlab RTINGS enkele dagen voor Gamers Nexus onderzocht. De redactie stelde 15 smart-tv's, streamingapparaten en een smart monitor elk twee keer in: één keer met ingeschakelde ACR, één keer zonder. Vervolgens registreerden ze met de netwerktool Wireshark met welke servers de apparaten communiceerden, wanneer ze gegevens verstuurden en hoe groot die datapakketten waren.
De eigenlijke inhoud kon RTINGS niet lezen omdat de verbindingen versleuteld waren. Bij televisies waarbij het ACR-verkeer duidelijk kon worden toegewezen, was echter een duidelijk patroon zichtbaar: met ingeschakelde ACR gingen er regelmatig gegevens naar de betreffende servers, na het uitschakelen stopte dit verkeer. Nog interessanter werd het toen RTINGS een Playstation 5 en een laptop via HDMI aansloot: ook dan bleef de televisie gegevens versturen.
Dat is het punt waarop ACR voor mij een andere kwaliteit krijgt. Want de herkenning kan zich niet alleen beperken tot inhoud die de televisie zelf afspeelt. Ook externe bronnen zoals spelcomputers, laptops of settopboxen kunnen worden geregistreerd. LG bevestigt dit voor zijn eigen televisies uitdrukkelijk: daar werkt ACR onder andere bij live-tv en via HDMI aangesloten apparaten. Binnen apps zoals Netflix of YouTube zou de functie daarentegen niet actief zijn.
En die informatie is waardevol.
Waarom wil mijn televisie dat überhaupt weten?
Het antwoord leidt weg van de eigenlijke televisie en midden in een business die bij de aankoop in de elektronicawinkel nauwelijks zichtbaar is: reclame.
Sterker nog, we hebben LG's groeiende reclameambities onlangs nog in onze podcast precies hier besproken. Destijds ging het onder andere over reclame op LG-televisies en software voor bepaalde LG-monitoren die via Windows werd geïnstalleerd. Ik bezit zelf twee LG-tv's en ken tenminste de reclame in de screensaver uit eigen ervaring. Wat ik me destijds minder bewust was: hoe groot de infrastructuur daarachter inmiddels is geworden.
LG bezit met LG Ad Solutions een eigen reclameplatform. Ze vermarkten niet alleen reclameruimte op smart-tv's, maar adverteren er uitdrukkelijk mee om televisiegebruik te koppelen aan «verdere gegevens». In een door Gamers Nexus getoonde reclamevideo formuleert een manager van LG Ad Solutions zijn eigen positie verbazingwekkend onverbloemd: «We own the glass.» Vrij vertaald: Het scherm is van ons.
Natuurlijk is mijn televisie niet van LG nadat ik hem heb gekocht. Bedoeld wordt de reclameruimte daarop – en de toegang tot informatie over wat er op dit scherm gebeurt. Precies daarom is ACR zo interessant: wie weet welke inhoud een huishouden kijkt, kan doelgroepen nauwkeuriger indelen en reclame navenant beter verkopen aan adverteerders.
Dat deze koppeling van kijkgedrag en reclamegegevens geen puur hypothetisch probleem is, laat een blik terug zien: pas in mei 2026 schikte LG met de Attorney General van Texas, die het concern ervan had beschuldigd precies dergelijke gegevens zonder geïnformeerde toestemming te hebben verzameld. LG gaf daarmee weliswaar geen schuld toe, maar beloofde in de toekomst duidelijker te informeren over de mogelijkheden om ACR uit te schakelen.
Daarmee krijgt een ontwikkeling waar we ons als tv-kopers al jaren over verheugen, plotseling een wat bittere bijsmaak. Televisies zijn goedkoper geworden. Een grote 4K-tv kost vandaag veel minder dan wat vergelijkbare techniek 15 of 20 jaar geleden zou hebben gekost. RTINGS stelt daarom een provocerende stelling: de televisie is allang niet meer het eigenlijke product – tenminste niet het enige.
Je televisie kent ook je andere apparaten
Hoe ver deze business reikt, laat Gamers Nexus zien. Zij hebben in hun onderzoek namelijk nog dieper gegraven en een verdere observatie gedaan: terwijl het team het netwerkverkeer van de LG-televisies analyseert, merken ze dat de apparaten regelmatig het eigen thuisnetwerk doorzoeken. Bij een test duiken zo'n 38 andere apparaten op: smartphones, smartwatches, printers, thermostaten en zelfs interne servers. Geregistreerd worden onder andere apparaatnamen, MAC-adressen en signaalsterktes.
Bron: Luca Fontana
En zie daar: LG ontkent deze netwerkscan helemaal niet. Volgens de fabrikant zou deze echter een veel onschuldiger doel dienen dan Gamers Nexus vermoedt: de televisie zoekt naar apparaten waarmee hij kan samenwerken – zoals spelcomputers, settopboxen of smart-home-apparaten. De daarbij verzamelde informatie zou noch voor reclameprofielen noch voor apparaatoverschrijdende targeting worden gebruikt, verzekert LG.
Helemaal uit de wereld is de vraag daarmee echter niet. Want de lijst van Gamers Nexus gaat duidelijk verder dan apparaten waarmee een televisie normaal gesproken zou moeten samenwerken. Een bewijs daarvoor dat LG deze informatie voor reclame gebruikt of überhaupt naar zijn servers verstuurt, levert het onderzoek echter niet.
Eén scherm is niet genoeg
Kan LG dus je WhatsApp-berichten lezen of toegang krijgen tot de foto's op je smartphone? Nee. Opvallend is de netwerkscan desondanks. Tenslotte adverteert LG Ad Solutions naast de koppeling met televisiegegevens er ook mee reclamecampagnes buiten de televisie om te kunnen uitbreiden naar andere apparaten in hetzelfde huishouden. Dat legt een manager van LG Ad Solutions uit in een door Gamers Nexus getoonde reclamevideo.
Heel praktisch zou dat bijvoorbeeld kunnen betekenen: je ziet op de screensaver van je LG-tv reclame voor een nieuwe auto – en later kom je dezelfde campagne weer tegen op je Google-smartphone.
Inmiddels heeft Gamers Nexus tenminste een andere datastroom aangetoond: een beveiligingsonderzoeker observeerde hoe het ACR-systeem namen en signaalsterkte van de wifi-router thuis naar een server van LG Ad Solutions stuurde. LG bevestigt zelf dergelijke wifigegevens bij ingeschakelde ACR te gebruiken om de geschatte locatie van de televisie te bepalen. Of ook informatie over smartphones, smartwatches en andere apparaten uit de netwerkscan naar LG wordt verstuurd, blijft daarentegen open.
Tenminste een deel daarvan is te voorkomen. RTINGS observeerde bij meerdere apparaten dat het ACR-dataverkeer verdween nadat de functie werd gedeactiveerd. Alleen moet je eerst maar eens uitvinden waar de betreffende schakelaar zich verstopt en of «Akkoord» echt is wat je wilt: Gamers Nexus liet bij LG-tv's bijvoorbeeld vooraf geselecteerde vinkjes voor ACR zien en een standaard gedeactiveerde «Niet verkopen»-schakelaar – dingen die LG ronduit ontkent.
RTINGS ziet het probleem daarom minder in het feit dat ACR niet uit te schakelen is, maar in de geïnformeerde toestemming: de keuze bestaat, vooral als je de televisie voor de eerste keer in gebruik neemt. Maar niet altijd is duidelijk waar je nu precies ja of nee tegen zegt.
Offline is niet hetzelfde als vergeten
Vooruit dan. Dan haal ik de televisie wel van het internet af. Dat is de meest radicale en betrouwbare methode om te voorkomen dat hij gegevens naar wat voor servers dan ook verstuurt. Zonder verbinding kan er tenslotte niets naar buiten.
Helemaal klaar is de zaak daarmee echter niet. Gamers Nexus verwijst naar eerdere onderzoeken, volgens welke ACR ook offline kan blijven doorwerken. De toestemming daarvoor heb je tenslotte gegeven; niemand heeft gezegd dat ACR alleen online informatie verzamelt. De daarbij gegenereerde vingerafdrukken blijven eerst op de televisie staan. Zodra deze op een gegeven moment weer online gaat, kunnen de vingerafdrukken worden verstuurd. Wie zijn tv permanent offline gebruikt, hoeft zich daar geen zorgen over te maken. Wie hem slechts af en toe van het net haalt, wel.
Tot hier praten we echter nog steeds over wat er op de televisie gebeurt. Beelden, geluidssporen, aangesloten apparaten, netwerkverkeer. Wat me na de reactie onder Lorenz' artikel echter eigenlijk het meest interesseert, is iets anders. Kan mijn televisie me daadwerkelijk horen?
Luistert mijn televisie mee?
Tenminste technisch gezien is het antwoord: natuurlijk. Veel moderne televisies of hun afstandsbedieningen bezitten microfoons voor spraakopdrachten. Zorgwekkender is wat Gamers Nexus in de logbestanden van LG's webOS vindt: gesproken tekst verschijnt daar soms als platte tekst.
Alleen is ook dat te verklaren: is de spraakbesturing geactiveerd, dan wacht de televisie – net als andere apparaten die zich via een activeringswoord laten aanspreken – ook in stand-by op «Hi LG». Volgens LG vindt deze herkenning lokaal plaats: zolang er geen activeringswoord wordt herkend, wordt de daarvoor verwerkte audio weer verwijderd en niet naar LG-servers verstuurd.
Interessanter wordt het na een herkend «Hi LG». Gamers Nexus stelde vast dat het opnamevenster nog 10 tot 15 seconden open kon blijven. Dat bevestigt ook LG – en noemt bij verdere spraak zelfs tot 18 seconden. Daarbij kunnen volgens de fabrikant ook gespreksfragmenten van andere personen in de resultaten van de spraakherkenning belanden. LG benadrukt echter dat dergelijke spraak- en omgevingsopnames niet voor reclamedoeleinden aan LG Ad Solutions worden doorgegeven.
Bron: Luca Fontana
Maar: het Gamers-Nexus-team ging nog een stap verder. Met de juiste toegang tot de televisie slaagden de onderzoekers erin microfoons en zelfs het geluid van aangesloten apparaten op te nemen. Ze haalden een LG-tv van het netwerk, namen audio lokaal op en haalden het bestand na het opnieuw verbinden zelf weer op. In een demonstratie ziet het scherm er daarbij zelfs uitgeschakeld uit, terwijl de televisie een gesprek in de kamer blijft opnemen.
Hoe precies ze deze toegang hebben verkregen, is daarbij het eigenlijk explosieve deel: Gamers Nexus spreekt van tot nu toe niet-gepubliceerde beveiligingslekken in webOS, oftewel het besturingssysteem, die op afstand konden worden misbruikt, zonder enige fysieke toegang tot de televisie. Op deze concrete beschuldiging reageert LG tot op de dag van vandaag niet.
Dat klinkt als een afluisterapparaat in de woonkamer. Alleen ontbreekt een cruciaal detail: voor dit experiment hadden de onderzoekers de televisie van tevoren gecompromitteerd en zichzelf vergaande toegang tot het systeem verschaft. Ze demonstreren daarmee wat een aanvaller met de juiste toegang met een moderne smart-tv zou kunnen doen. Maar ze bewezen niet dat LG zelf televisies met een zwart scherm stiekem activeert, gesprekken opneemt en voor gepersonaliseerde reclame naar zijn servers uploadt.
Bespioneert LG ons nu of niet?
Daarmee ben ik weer bij de reactie van MobilerSokrates46. Na twee video's van Gamers Nexus, een RTINGS-onderzoek, een officieel LG-standpunt en veel te veel privacyvoorwaarden zou ik zeggen: dat hangt sterk af van wat we onder «bespioneren» verstaan.
Feit is: dat moderne smart-tv's informatie over ons kijkgedrag verzamelen en deze voor een lucratieve reclamebusiness kunnen gebruiken, is geen complottheorie. ACR kan zelfs herkennen wat er via externe HDMI-apparaten loopt. LG-televisies (en niet alleen die) doorzoeken bovendien lokale netwerken naar andere apparaten, wifigegevens kunnen dienen voor locatiebepaling en de spraakbesturing kan gesproken tekst in logbestanden achterlaten. Dat alles vind ik aanzienlijk invasiever dan ik had verwacht van een apparaat dat ik eigenlijk heb gekocht om films te kijken.
De meest spectaculaire bewering gaat echter een stap te ver. Een bewijs daarvoor dat LG of andere tv-fabrikanten stiekem onze woonkamergesprekken opnemen en voor gepersonaliseerde reclame gebruiken, levert ook Gamers Nexus niet. Van een terechte privacyvraag en een reëel beveiligingsrisico, dat geenszins alleen televisies betreft – ook smartphones en slimme luidsprekers of bewakingscamera's bezitten microfoons die bij een dienovereenkomstig gecompromitteerd apparaat kunnen worden misbruikt – wordt op het net momenteel een spionagethriller gemaakt.
Dat maakt het verhaal griezeliger, maar niet juister.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
