"Fairy strawberries" van Kosmos: En aardbeien moeten nu in deze minipotjes groeien?!

Ondanks bedenkingen beginnen mijn dochters en ik gretig aan een aardbeienexperiment. Ondertussen kunnen alleen de magische krachten van de feeën helpen. Een bessendrama met weinig hoop op een goede afloop.

Het was een klassieke winkelende winkelwagenvuller: Ik had mijn minimumbestelling van 50 frank voor de portvrije aankoop bij Galaxus nog niet bereikt, dus in met de "Fairy Strawberries" experimenteerset van Kosmos. Mijn dochters gaan hun eigen wilde aardbeien planten - een kleine, goedkope en op het eerste gezicht verstandige verrassing.

Zo spontaan als de aankoop was, sleepte de latere realisatie van het project zich voort. Al snel bleek het experiment onze zelfgemaakte bessenthriller te zijn. Met voorlopig een dramatische afloop. Maar laten we het stap voor stap doen.

Experimenteer kit

Kwantumkorting

EUR12,06

Kosmos Feeënaardbeien

13

Het eerste wat ik doe is de set uitpakken zonder onhandige en ongeduldige kinderhanden. Mijn eerste indruk: schattig! Naast de gebruiksvoorwerpen voor het aardbeienexperiment - drie plantenpotten met schotels, drie grondkussens, een zakje zaden, een maatbeker en een pipet - vind ik in de doos twee knutselpakketten voor een aardbeienmobiel en feeënvleugels, die ik voorlopig negeer. Het gaat hier tenslotte om het fruit.

Mijn tweede indruk: piepklein! Op de verpakking lijken de paarse potten groter. Moeten hier wilde aardbeien groeien?! Ik ben geen bessenexpert en heb ook geen groene vingers: al de tweede hortensia in pot heeft dit voorjaar het hoofd laten hangen, de basilicum houdt het bij mij meestal nooit langer dan drie weken uit en zelfs de cactus heeft zijn geduld met mij verloren. Maar het formaat van deze plastic minipotjes doet me twijfelen aan het succes van het aardbeienproject nog voor ik eraan begin.

Maar mijn ambitie is nu gewekt. De ambitie van mijn dochters wordt ook gewekt als ze leren dat ze hun eigen exemplaren van hun favoriete bes kunnen kweken. Het zou een lachertje zijn als we het niet als team konden doen - wij drieën samen met de aardbeienfeeën!

Wel, zoals we allemaal weten komt hoogmoed voor de val. En de teamgeest is een ander ding in de praktijk.

Week 1: We zaaien en zoeken

Maar eerst staan we te popelen om te beginnen en leggen we de bijgevoegde grondkussentjes vijf minuten in water, volgens de instructies, tot ze geweekt en losgemaakt zijn. Met behulp van een theelepel vullen we de minipotjes met de natte aarde. Door de grootte van de potjes vergt dit enige vaardigheid, maar zelfs mijn driejarige dochter - volgens de fabrikant is de experimenteerset voor zes- tot negenjarigen - lukt het verrassend goed. Met andere woorden: zonder een al te grote puinhoop te maken op de tuintafel. Dan strooien we de kleine zaadjes in de potjes en bedekken ze met nog een laag aarde, die we voorzichtig aandrukken.

Dat is het. Vanaf nu hoeven we de grond alleen maar vochtig te houden met de bijgeleverde plastic pipet. Anders moeten we wachten en het laten groeien. De driejarige begrijpt niet waarom. De zesjarige vindt het geheel "saaie onzin". Kinderen en geduld - een moeilijke combinatie. Zelfs mijn man, die tot nu toe alleen verdacht naar de verpakking keek, bemoeit zich er nu op een weinig motiverende manier mee: "Dit gaat nooit werken!"

Binnen of buiten?

Om het groeiproces te versnellen - althans zo verkoop ik het locatie zoeken aan de kinderen - werken we samen om de beste plek voor de potten te vinden. Het moet helder zijn, zoals de instructies zeggen, maar voorlopig zonder direct zonlicht. De temperatuur moet ook tussen de 12 en 20 graden zijn. Het is dus een beetje te warm op de keukenplank en te koud buiten, althans 's nachts. Uitdaging aanvaard: We zetten de aardbeien, die nog geen aardbeien zijn, overdag op een schaduwrijke maar lichte plek in de tuin. Natuurlijk alleen als het weer het toelaat. Ze brengen dan binnen op de keukenplank de nacht door. Wat een veeleisende vruchtjes!

Ze zijn ook veeleisend omdat ze blijkbaar binnenkort weer uit de paarse potten moeten komen. Namelijk, "als het te druk wordt voor je plantjes", zoals de fabrikant schrijft. Daarmee is ook het mysterie van de kleine bakjes opgelost: de aardbeienplanten blijven er niet zo lang in staan. Maar aan het gedetailleerde hoofdstuk over "verpotten" in de gebruiksaanwijzing zal ik me pas te zijner tijd wijden.

Zo'n domme gek!

In de tussentijd gaan we door met ons onderwijs in aardbeienwetenschap. In het begeleidende boekje vinden we (on)bruikbare kennis over de bloedrode vrucht en leren we bijvoorbeeld dat het helemaal geen bes is.

Yap, de aardbei is een noot. Ook al ziet het eruit als een bes en smaakt het als een bes.

Eigenlijk is het een noot.

Trouwens is het een sprokkelnoot. "Want de echte vrucht van de aardbei is niet de grote, rode vorm die je graag eet," lezen we. "De echte vrucht zijn de vele kleine gele puntjes die je erop kunt spotten." En uit deze nootjes kunnen op hun beurt weer nieuwe planten ontstaan - het zijn de zaadjes die we zojuist in de grond hebben gestrooid. De rode vrucht daarentegen dient om de dieren aan te trekken die de aardbeien eten. Na vertering scheiden ze de nootjes uit en helpen zo de aardbeienplant te verspreiden.

Maar we zijn zelf nog mijlenver verwijderd van het aantrekken van dieren. Dagenlang gebeurt er niets in onze potten. We wachten, hopen en vrezen. En we smeken de aardbeienfeeën om hun magische krachten. Maar ook na een week: geen enkel teken, hoe klein ook, dat er binnenin iets groeit. Wat een stomme gek! Zelfs in de gebruiksaanwijzing vinden we geen indicatie van de wachttijd.

Het geduld van mijn kinderen raakt op, en vanaf nu ligt de dagelijkse bewatering in mijn handen. Teamwork my arse - het tuinexperiment is verworden tot een solo-act. Ik probeer de meisjes een tijdje tevreden te houden met de knutselsets. Maar het werkt maar tot op zekere hoogte en alleen met de oudere. De driejarige is nog te klein voor de aardbeienmobiel van vilt en de feeënvleugels van watten.

Week 2: Er gebeuren dingen

Op de tiende dag voltooiden de feeën het werk dat ze hadden gemaakt. Of om het minder theatraal te zeggen: na tien dagen gebeurt er eindelijk iets in de pot. Kleine groene plantenscheuten begroeten ons op een ochtend vanuit de bruine aarde. Ha!

De kinderen zijn enthousiast en melden zich weer bij de bewateringsdienst. De vader is verbaasd. Vanaf nu, zo lijkt het, kunnen we onze nieuwe huisgenoten elke dag meer en meer zien rekken en strekken.

En toch. Het zal een eeuwigheid duren voordat we in onze eerste aardbei bijten. Tot mijn verbazing maakt dit feit nauwelijks indruk op de driejarige, die slechts onverschillig haar schouders ophaalt. De zesjarige ziet het ook zo en denkt dat de verdere wachttijd er nu niet echt toe doet. Ze schijnen het begrepen te hebben: Ons fabrieksproject bestaat voor een groot deel uit wachten.

Week 3: De laatste golf

Een week later wachten we nog steeds. Niet voor de rode bessen, niet voor de witte bloesems - daar durven we op dit moment niet eens van te dromen - we wachten tot de mini-plantjes überhaupt tot mini-plantjes uitgroeien. Na de korte euforie is de groei al echt tot stilstand gekomen. Met net geen vijf millimeter kun je het niet echt "groei" noemen. In ieder geval hangen de zaailingen hun hoofd nog niet. Maar dat hebben we wel.

De projectmanager moet nu ten overstaan van haar collega's haar leiderschapskwaliteiten bewijzen en haar tegenstanders negeren. Tesla en Marvel stonden immers ook op het punt failliet te gaan. Maar al het overhalen heeft nu geen zin meer: mijn team heeft het zinkende schip verlaten. Ik blijf alleen en hulpeloos achter.

• Kregen de tere plantjes niet genoeg water? Nee. Op een dag zat er zelfs een vleugje schimmel in een van de potten, waarop we onmiddellijk onze watergift verminderden.
• Was het te veel water in plaats daarvan? Nauwelijks. Het moet vochtig zijn, dat stond immers in de gebruiksaanwijzing.
• Te weinig licht? Nee, de potten stonden altijd bij het raam of buiten.
• Zouden ze in de eerste plaats niet naar buiten mogen? Nope, het was oké. Het was hen immers ten strengste verboden om in de wind of regen naar buiten te gaan.
• Hebben ze gewoon niet genoeg indirect zonlicht? Misschien. De laatste dagen waren inderdaad zonloos.

Wel, all-in dan. Voor de komende dagen wordt meer zonneschijn voorspeld. Daarom worden nu de grote kanonnen ingeschakeld: Vanaf nu zal ik de potten meerdere keren per dag verplaatsen. Altijd bij de zon, met veel licht, maar wel in de schaduw. Soms binnen, soms buiten, afhankelijk van de temperatuur en de wind. Mijn man, mijn collega's op het werk en nu ook mijn kinderen lachen om mijn (over-)ijver. Maar opgeven is geen optie. Geen inspanning is nu te groot voor mijn aardbeien, die er nog steeds geen zijn.

4e week: Zack en weg

En dat zal nu zeker niet het geval zijn.

Of de uitgebreide herplaatsingsstrategie uiteindelijk vruchten zou hebben afgeworpen, zullen we nooit weten - de regen maakte voortijdig een einde aan ons project. Of om precies te zijn: weggespoeld. Nog voordat het van de grond kwam.

Wat is er gebeurd? De zonnige dagen tijdens Pinksteren gingen - zoals elk jaar - ook gepaard met een paar onweersbuien. De potten werden beschermd onder de pergola. Maar bij een stortbui heeft zelfs een dak geen zin. Alle hulp kwam te laat, de meeste planten werden binnen enkele seconden vernietigd. De aardbeienfeeën hebben ze gezegend.

Niettemin is mijn voorlopige conclusie tot het moment van voortijdige dood helemaal niet slecht. Zo goedkoop als de set is, is hij goed als souvenir of cadeau voor de verjaardag van een schoolvriend of kleutervriend. Of de aardbeien in de kleine plastic potjes ook echt werken, valt echter nog te bezien.

Op een nieuwe!

Er is nog een laatste kans op een goede afloop. Ik heb een tweede experimenteer set besteld. Niet langer als willekeurige boodschappenmandvuller, deze keer met een ambitieus doel: ik wil deze zomer mijn eigen wilde aardbeien in mijn ontbijtmuesli - ook al ben ik wat laat met de tweede inzaai. Misschien bouw ik deze keer zelfs een kleine kas voor de kiemfase, zoals mijn redactiecollega Carolin ooit deed voor haar tomaten.

Of heb je nog andere tips voor me? Stuur ze via e-mail of hieronder in de commentaarkolom. En: Kruis je groene vingers voor me!