Meer dan alleen Wii-nostalgie? 'Nintendo Switch Sports Resort' getest
20/10/2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Domagoj Belancic
In 'Nintendo Switch Sports Resort' zwaai ik me door twaalf sporten heen – net als in de goede oude Wii-tijden. Ondanks de welkome nostalgie had ik meer van de titel verwacht.
Je zult je zo meteen oud voelen. Ben je er klaar voor?
..
Toch doorgegaan ondanks de waarschuwing? Vooruit dan maar:
«Wii Sports» viert in november zijn 20-jarig jubileum.
Brutaal, toch?
Nintendo weet hoe goed nostalgie werkt. Vlak voor de 20e verjaardag van «Wii Sports» verschijnt er een nieuwe telg in de populaire minigamereeks. Na «Switch Sports» (2022), dat het nog met een beperkte omvang moest doen, moet «Nintendo Switch Sports Resort» nu alles beter doen: meer sporten, meer spelmodi en de terugkeer van het legendarische Wuhu Island. Dat eiland dat al in «Wii Sports Resort» (2009) het decor van de actie was.
Ik heb me alleen en met vrienden door alle twaalf sporten in het idyllische resort gespeeld en verklap je of een nieuw uitstapje naar het vakantie-eiland de moeite waard is.
[video:283181]
Deze sporten zijn inbegrepen
«Switch Sports Resort» biedt in totaal negen competitieve sporten – waaronder enkele klassiekers en een geslaagde nieuwkomer. Hieronder zie je alle disciplines in het overzicht, inclusief een tussentijdse beoordeling met 🏆-emoji's in de single- en multiplayer-modus (op een schaal van 1 tot 5).
Tennis: de klassieker is nog steeds leuk
Sport al speelbaar in «Wii Sports» (2006), «Wii Sports Club» (2013) en «Nintendo Switch Sports» (2022).
Tennis, zoals ik het ken van de originele «Wii Sports». De besturing is simpel en tijdloos. Iedereen kan de controller in de hand nemen en beginnen te zwaaien. Mijn timing bepaalt de vliegrichting van de bal. Afhankelijk van de slag geef ik hem topspin of backspin of speel ik een lob. Mijn speelfiguren bewegen automatisch.
Jammer dat ik alleen in het dubbelspel kan spelen. Met drie medespelers zijn de 2v2-matches leuk, maar in je eentje beide figuren tegelijk besturen voelt vreemd aan. Ook jammer: Nintendo heeft het spelprincipe sinds 20 jaar nauwelijks verder ontwikkeld. Ondanks nauwkeurigere slagen speelt het virtuele tennis bijna als in de Wii-tijd. Een expertmodus met handmatige besturing van de speelfiguren was een welkome aanvulling geweest.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆🏆🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆🏆
Bowling: bijna perfect
Sport al speelbaar in «Wii Sports» (2006), «Wii Sports Resort» (2009), «Wii Sports Club» (2013) en «Nintendo Switch Sports» (2022).
Bowling zoals altijd. In vergelijking met de voorganger «Nintendo Switch Sports» lukken me minder strikes en mijn bal wijkt vaak af. Dat lijkt echter een skill-issue van mijn kant te zijn – bij mijn vrienden lukt het in de test prima.
Geweldig is de optie om tegelijkertijd in plaats van om de beurt te bowlen – ook online. Dat bespaart tijd. En zenuwen. Ook weer terug zijn de gemene hindernisbanen en spectaculaire matches met 100 pins – maar helaas alleen offline.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆🏆🏆🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆🏆
Boogschieten: adem in en trillen
Sport al speelbaar in «Wii Sports Resort» (2009).
Hier komt het aan op precisie en een vaste hand. Ik richt met de linker Joy-Con, terwijl ik met de rechter de boog span. Bij het schieten moet ik rekening houden met afstand en windkracht. Op sommige banen wachten bovendien grappige geheime doelen.
Bijzonder geslaagd is de speciale modus. Hierin wordt het doelwit verdeeld. Alleen als ik pijlen in mijn deel schiet, krijg ik punten. Raak ik een gedeelte van de tegenstander, krijgt mijn tegenstander punten op zijn rekening. Spanning gegarandeerd.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆🏆🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆🏆
Boksen: nog steeds niks
Sport al speelbaar in «Wii Sports» (2006) en «Wii Sports Club» (2013).
Met boksen kon ik al in de Wii-tijd niets aanvangen. Daar verandert ook de Switch 2-comeback niets aan. Theoretisch kan ik aanvallen blokkeren, ontwijken en gericht gaten in de dekking van de tegenstander benutten. Zelfs een stamina-systeem heeft Nintendo ingebouwd.
Al deze vernieuwingen helpen in de praktijk niets. In multiplayer-partijen wint nog steeds degene die het snelst ongecontroleerd met de Joy-Cons zwaait – buttonmashing met bewegingsbesturing. Tenminste kan ik in de singleplayer meer finesses van het vechtsysteem ervaren, omdat de computergestuurde tegenstanders zich wat inhouden.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆🏆
Multiplayer: 🏆
Volleybal: in het ritme baggeren
Sport al speelbaar in «Nintendo Switch Sports» (2022).
Volleybal is alleen met echte medespelers leuk, omdat het draait om samenwerking en zuivere timing. Afhankelijk van de huidige rol bagger ik ballen van de tegenstander, pas ik ze naar de medespeler, speel ik aanvallen of blokkeer ik bij het net. Het geheel voelt bijna als een ritmespel aan – met perfecte timing verhoogt mijn team de slagkracht van de schoten. Een wat moeizame start, maar zodra het klikt, is volleybal een verrassend snel en uitdagend minispel.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆
Tafeltennis: het betere tennis
Sport al speelbaar in «Wii Sports Resort» (2009).
Vergeet tennis. Tafeltennis is koning. De mini-versie is zoveel sneller en intenser dan het grote tennis. Het is verdomd leuk om de bal op de millimeter nauwkeurig op de rand van de tafel te rammen en te zien hoe de tegenstander uit balans raakt. De hectische duels worden begeleid door een nog hectischere soundtrack, die met toenemende balwisselingen steeds zachter wordt. Zowel in de singleplayer- als multiplayer-modus aanbevolen.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆🏆🏆🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆🏆🏆
Basketbal: na een gewenningsperiode verrassend goed
Sport al speelbaar in «Wii Sports Resort» (2009) en «Nintendo Switch Sports» (2022).
Mijn eerste reactie nadat ik basketbal solo heb uitgeprobeerd: «Wat een onzin.» Mijn reactie nadat ik met vrienden heb gespeeld: «Verdomme, wat is dit leuk!»
Met de Joy-Con dribbel ik, loop ik me vrij en geef ik passes. Om te werpen maak ik een werpbeweging. In de verdediging probeer ik de tegenstander de bal af te snoepen of zijn schoten te blokkeren. Het spelverloop zit vol kleine psychologische spelletjes. Ik moet met mijn team overleggen om de tegenstanders met perfecte timing te slim af te zijn. Het leukst is basketbal met vier spelers in de lokale multiplayer.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆
Golf: alleen voor geduldige mensen
Sport al speelbaar in «Wii Sports» (2006), «Wii Sports Resort» (2009), «Wii Sports Club» (2013) en «Nintendo Switch Sports» (2022).
Nog een klassieker. Of je houdt van golf of je vindt het doodsaai. Ik hou van de rustige sport. De Joy-Con wordt een golfclub, die ik zo recht mogelijk zou moeten zwaaien. Met de putter reageert het spel voor mijn smaak iets te gevoelig op mijn inputs. De 18 beschikbare holes lijken visueel sterk op elkaar, waardoor juist bij langere golfsessies verveling toeslaat. In de online modus wordt de wachttijd met een KO-systeem verkort – iedereen speelt tegelijkertijd en per ronde vliegen de zwaksten eruit.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆🏆🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆
Duimworstelen: alleen leuk met vrienden
Sport voor het eerst speelbaar in «Nintendo Switch Sports Resort» (2026).
Is duimworstelen een sport? Volgens Nintendo wel. De nieuwe discipline ziet er weliswaar idioot uit, maar is verbazingwekkend leuk. Ik houd de Joy-Con 2 verticaal en beweeg mijn virtuele vinger via bewegingsbesturing heen en weer. Het doel is om de duim van de tegenstander naar beneden te drukken. Als ik mijn eigen duim laat zakken, laadt hij op en wordt hij groter. Daardoor kan ik mijn tegenstander makkelijker overwinnen, maar ben ik ondertussen ook makkelijker te raken. Als mijn tegenstander mij naar beneden drukt, bevrijd ik mezelf door wild (!) met de controller te schudden. Mijn arm doet na een intensieve sessie tegen vrienden ook dagen later nog pijn. Een grappig psychologisch spel, dat echter alleen tegen echte tegenstanders leuk is.
Conclusie:
Singleplayer: 🏆
Multiplayer: 🏆🏆🏆
Nieuwe en oude «hobbysporten»
Naast de competitieve sporten biedt «Switch Sports Resort» ook drie «hobbysporten». In deze disciplines staat niet de directe competitie centraal, maar tijdraces en het verkennen van Wuhu Island.
Propellervliegtuig
In deze sport houd ik de Joy-Con-controller als een papieren vliegtuigje tussen duim en wijsvinger. Zo bestuur ik het propellervliegtuig in de game met kleine bewegingen. Met A schiet ik blauwe kogels af om ballonnen kapot te maken. De besturing is nauwkeurig, de greep is echter wennen.
Met het vliegtuig verken ik Wuhu Island vrij – zoals al in «Wii Sports Resort». In de «Sightseeing Tour» zoek ik binnen een tijdslimiet naar zoveel mogelijk verborgen fotoplekken, die me grappige feiten over het eiland verklappen. In de «Ballonnengevecht» neem ik het op tegen medespelers en verzamel ik zoveel mogelijk ballonnen.
Het concept van een samenhangende spelwereld, waarin al die afzonderlijke minigames plaatsvinden, vind ik nog steeds fascinerend. Met het vliegtuig over de bowlingbaan vliegen en daarna naar het naburige golfeiland sjezen, is gewoon cool.
Maar: dat heb ik in «Wii Sports Resort» allemaal al meegemaakt. Nintendo heeft met het propellervliegtuig een verdomd goede gameplay-basis, waar veel te weinig mee wordt gedaan. Ik denk pijnlijk terug aan het geslaagde «Pilotwings Resort» (2011) voor de 3DS. Het vliegspel voor de 3DS heeft op hetzelfde eiland laten zien hoe afwisselende vliegmissies in het idyllische resort eruit kunnen zien.
Zonder uitdagendere opdrachten blijft in «Switch Sports Resort» slechts een rudimentair geraamte over, dat gezien het onbenutte potentieel een bittere nasmaak achterlaat.
Skateboarden
Naast duimworstelen is skateboarden de tweede nieuwe sport in «Switch Sports Resort». De besturing is nog bizarder dan bij het vliegtuig. Ik gebruik de Joy-Con in de muismodus, trek hem naar achteren om te versnellen en stuur door naar links of rechts te kantelen. Abrupte bewegingen naar boven laten mijn figuur springen. Zelfs grinds op leuningen en tricks in de lucht zijn mogelijk.
Dat werkt allemaal verbazingwekkend goed, voelt intuïtief aan en is leuk. De besturing doet me denken aan Nintendo's rolstoelspel «Drag X Drive» – alleen minder inspannend.
[marketingpage:39093]
Op het board verken ik het eiland vrij, verzamel in de «Sightseeing Tour» fotoplekken en sjees in tijdraces over uitdagende trajecten. Dat was het. Geen races tegen tegenstanders, geen parcoursen, geen andere missies. De conclusie blijft dezelfde als bij het propellervliegtuig: geniale gameplay-fundament, fascinerende spelwereld, onbenut potentieel.
Waterscooter
De waterscooter keert terug uit «Wii Sports Resort». Ik houd twee Joy-Cons horizontaal, geef gas met ZR en ZL en stuur door de controllers te kantelen. Draaibewegingen van de pols activeren de turbo. De besturing is ook hier bizar, maar werkt verbazingwekkend intuïtief en is leuk.
Raad nu eens welke spelmodi er zijn. Precies. Vrij verkennen, «Sightseeing Tour» en tijdraces. Drie hobbysporten, drie keer een vergelijkbaar mager aanbod. Erg jammer, want ook de waterscooter zou geschikt zijn voor spannendere opdrachten.
Deze sporten zijn NIET inbegrepen
Niet alle sporten uit eerdere «Sports»-titels hebben het gehaald in «Switch Sports Resort». De volgende disciplines ontbreken:
- Zwaardvechten / Chanbara – «Wii Sports Resort» (2009), «Nintendo Switch Sports» (2022)
- Wakeboarden – «Wii Sports Resort» (2009)
- Frisbee (incl. frisbee-golf-modus) – «Wii Sports Resort» (2009)
- Kanovaren – «Wii Sports Resort» (2009)
- Wielrennen – «Wii Sports Resort» (2009)
- Parachutespringen – «Wii Sports Resort» (2009)
- Voetbal – «Nintendo Switch Sports» (2022)
- Badminton – «Nintendo Switch Sports» (2022)
- Honkbal – «Wii Sports» (2006), «Wii Sports Club» (2013)
Hoewel ik de afwezigheid van het waardeloze voetbal-minispel begrijp, doen ontbrekende klassiekers als frisbee en honkbal des te meer pijn. Wie me terugbrengt naar het legendarische Wuhu-eiland, zou ook alle minigames van de voorgangers in de bagage moeten hebben. Wederom blijft veel potentieel onbenut.
En verder nog?
Voor singleplayers biedt «Nintendo Switch Sports Resort» een campagnesysteem. In de «Eilandkroon» neem ik het in de negen competitieve sporten op tegen de 20 beste sporters op Wuhu Island. Rang voor rang vecht ik me naar boven, totdat ik zelf tot eilandkampioen word gekroond.
Een cool idee, dat me tenminste in mijn favoriete sporten bij de les houdt. Echter is de moeilijkheidsgraad onevenwichtig: zwakkere tegenstanders werk ik moeiteloos af, de hoogste rangen drijven me met bovenmenselijke vaardigheden en geluk tot waanzin.
Ik zweer het, deze klootzak bij het boogschieten is aan het cheaten!
Bij langzamere sporten zoals golf wordt de opmars een taaie en repetitieve aangelegenheid. Ook speltechnisch oppervlakkige disciplines zoals duimworstelen zijn nauwelijks geschikt voor eindeloze ranggevechten – de gameplay is simpelweg niet complex en spannend genoeg om me tot aan de kroon te motiveren.
Online neem ik het op tegen vrienden of spelers uit de hele wereld – ofwel in een «ontspannen» modus of in rang-matches. Met overwinningen vecht ik me van rang E naar rang A omhoog. Tijdens de testfase heb ik slechts beperkte online toegang en speel ik vooral tegen bots. Het volledige potentieel van de online modus kan ik daarom nog niet definitief beoordelen.
Alle spelmodi en sporten worden bij elkaar gehouden door een overkoepelend voortgangssysteem. Voor elke match, elke overwinning, elke gevonden fotoplek krijg ik punten, die ik in het item-center inwissel voor cosmetische items. De selectie wisselt wekelijks en biedt al in de testfase talrijke objecten.
Wie graag het eigen speelfiguur opfleurt, zou veel plezier aan deze beloningen kunnen beleven. Ik mis echter substantiëlere unlockables. Bijvoorbeeld items die de gameplay beïnvloeden – betere clubs, snellere vliegtuigen of ook nieuwe banen voor de sporten. Puur cosmetische items motiveren me op den duur te weinig.
Dat ziet er vreemd uit
Optisch laat «Switch Sports Resort» een flauwe indruk achter. In vergelijking met andere Switch 2-games oogt de minigamereeks met hoekige objecten, modderige texturen en een deels slecht zicht in de verte ouderwets. Tenminste draait de game vloeiend met 60 FPS.
Aan mijn negatieve indruk dragen ook de zielloze wezens genaamd «Sportsmates» bij, die Nintendo al in «Switch Sports» heeft geïntroduceerd. Misschien spreekt daar de nostalgie uit me, maar niets gaat boven de oorspronkelijke Miis. Ik kan ze weliswaar nog steeds als speelfiguren kiezen. Maar als de rest van het spel vol zit met Sportsmates, gaat voor mij een groot deel van de oorspronkelijke charme van de «Sports»-serie verloren.
«Nintendo Switch Sports Resort» verschijnt op 22 oktober voor de Switch 2. Nintendo heeft me het spel voor testdoeleinden ter beschikking gesteld.
Conclusie
Degelijke minigamescollectie met een nostalgische factor en onbenut potentieel
"Switch Sports Resort" is een duidelijke verbetering ten opzichte van de bescheiden voorganger "Switch Sports" (2022). De minigamecollectie biedt meer sporten, meer content voor één speler en talloze cosmetische items. Vooral geweldig: het legendarische Wuhu Island is terug – en ik verken het met een vliegtuig, skateboard en waterscooter. Nintendo benut het potentieel van het idyllische resort helaas niet volledig. Juist de geslaagde gameplay-basis van de hobbysporten had spannendere spelmodi verdiend. Ook het voortgangssysteem leunt te sterk op herhalingen en op een massa aan waardeloze cosmetische beloningen. Daarbij komen nog matige graphics en het ontbreken van klassiekers zoals frisbee en zwaardvechten. Veel disciplines zijn bovendien alleen echt leuk om thuis met vrienden te spelen. Als je op zoek bent naar een vermakelijk partygame voor lokale multiplayer, kun je het gerust aanschaffen. Alle anderen moeten goed overwegen of ze wel willen terugkeren naar Wuhu Island of dat ze liever de goede oude Wii met de nog betere oude Miis uit de kast halen.
Pro
- grotere spelselectie dan in de voorganger
- intuïtieve bewegingsbesturing
- veel aanpassingsmogelijkheden voor het personage
- Wuhu Island is terug, baby!
Contra
- matige graphics
- repetitief voortgangssysteem
- onbenut potentieel, vooral bij amateursporten
- enkele sportklassiekers ontbreken
Omslagfoto: Nintendo
Domagoj Belancic
Senior Editor
Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.chMijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
