'Star Wars: Galactic Racer' gespeeld: dit sterrenstelsel kent geen snelheidslimiet!
7/9/2026
Vertaling: machinaal vertaald
'Star Wars: Galactic Racer' laat me met waanzinnige snelheid door een sterrenstelsel hier ver vandaan racen. Motoren loeien, landschappen schieten voorbij – en ergens daartussen word ik weer die tienjarige fanboy.
Ik ken dit traject. Hoewel ik op de Gamescom voor het eerst achter het stuur zit van Sebulba's podracer in «Star Wars: Galactic Racer», weet ik toch wat er na de volgende bocht komt. De haarspeldbocht. De passage tussen de hoge rotswanden. Ik heb de Boonta Eve Classic immers al talloze keren gezien – in «Star Wars: Episode I».
Dat ik het nu zelf mag rijden, is het hoogtepunt van een demo waarbij ik sowieso opvallend vaak met een brede grijns op mijn gezicht zit. Want ontwikkelaar Fuse Games heeft iets heel cruciaals al voor elkaar: «Galactic Racer» voelt snel aan.
Verdomd snel.
Drie voertuigen, drie keer vol gas
Voordat ik naar Tatooine mag, krijg ik drie korte trajecten en drie voertuigklassen voorgeschoteld. Op Jakku rijd ik in een landspeeder, in zekere zin de auto van het «Star Wars»-universum. Hij is zwaar, is goed geschikt om andere voertuigen te rammen en je kunt er in de bochten mee driften. Daarna volgt de speeder bike: kleiner, lichter en nog wendbaarder, bijna als een futuristische motorfiets. De nieuwe skim speeder ligt daar ergens tussenin en doet met zijn bredere bouw eerder denken aan een klein ruimteschip. In krappe bochten helt het voertuig spectaculair opzij.
De verschillen zijn merkbaar, maar het basisgevoel blijft hetzelfde: «Galactic Racer» trapt flink op het gaspedaal. De omgeving schiet aan me voorbij, bochten komen voor mijn gevoel altijd een tikkeltje eerder dan me lief is, maar toch blijft de besturing precies genoeg om er geen oncontroleerbare chaos van te maken. Meestal tenminste.
Bron: Fuse Games / Star Wars
Vooral op Jakku werkt dat uitstekend. Op een lang recht stuk blijft er net genoeg tijd over om de enorme neergestorte Star Destroyer aan de horizon te bewonderen. Dan raast de volgende bocht alweer voorbij, ik scheer rakelings langs het wrak en even later vlieg ik zelfs door delen ervan heen. De trajecten gebruiken hun «Star Wars»-decors niet alleen als mooie achtergrond, maar laten me er dwars doorheen racen.
Daar komt nog een sounddesign bij dat in grote mate bijdraagt aan de snelheidskick. Motoren loeien, metaal kraakt en mijn voertuig klinkt in sommige bochten alsof het elk moment onder de krachten uit elkaar kan vallen. Op de achtergrond zwelt ondertussen een orkestrale score aan die onmiskenbaar naar «Star Wars» klinkt. Het sterrenstelsel ver, ver weg voelt hier niet alleen goed aan – het klinkt precies zo.
Eindelijk weer Boonta Eve
Dan mag ik Sebulba spelen en neemt mijn innerlijke tienjarige het definitief over. De Boonta Eve Classic is echter geen onderdeel van de eigenlijke verhaalcampagne, maar maakt deel uit van een aparte spelmodus waarin «Galactic Racer» bijzondere races uit de «Star Wars»-geschiedenis oppakt. Al voor de start haalt Fuse Games het zware nostalgiegeschut uit de kast: het startveld, bekende coureurs, vertrouwde camerastandpunten en de muziek van John Williams. Anakin ontbreekt weliswaar, maar daarvoor in de plaats zit ik in de podracer van Sebulba.
Bron: Fuse Games / Star Wars
En die klinkt precies zoals hij moet klinken. Dat onmiskenbare doffe gebrom van zijn motoren (dat doffe Wub-wub-wub-wub) katapulteert me onmiddellijk terug naar het jaar 1999. Sebulba mag zelfs weer de klootzak uithangen: met een speciale vaardigheid ontsteek ik een vlammenwerper aan de zijkant en rooster ik concurrenten die te dichtbij komen. Fair play was nog nooit zijn sterkste punt.
Nog indrukwekkender is het traject zelf. Fuse Games heeft het zo nauwkeurig nagebootst naar het filmvoorbeeld dat mijn over decennia verzamelde, volkomen nutteloze «Star Wars»-kennis plotseling nuttig wordt. Al bij de eerste ronde herken ik passages en weet ik daadwerkelijk welke bocht als volgende komt. Bovendien voelen de podracers nog sneller aan dan de andere voertuigen. In één perspectief zit ik praktisch tussen de twee motoren en zie ik de grond enkele meters onder me voorbijschieten. Heerlijk.
Alleen één ding ontbreekt: de Tusken Raiders die in de film vanaf de kliffen op de voorbijrazende pods schieten. Jammer.
«Need for Speed» ontmoet «Star Wars»
Podracen blijft echter de uitzondering. Het eigenlijke hart van «Galactic Racer» wordt gevormd door de campagne, die zich afspeelt na «Episode VI». Het Keizerrijk is gevallen en in het ontstane machtsvacuüm bloeit een nieuwe illegale racescene op. Omdat podracers zo gevaarlijk zijn dat slechts weinigen ze kunnen besturen, vertelt een voice-over, komen landspeeders, speeder bikes en skim speeders in beeld.
Als het mannelijke of vrouwelijke hoofdpersonage Shade werk je jezelf omhoog in deze racescene. Een beetje «Need for Speed Underground» dus, maar dan met «Star Wars»: races rijden, beloningen verdienen, voertuigen verbeteren en steeds sterkere concurrenten uitdagen.
Bron: Fuse Games / Star Wars
Er is echter een ongebruikelijke twist: de campagne werkt als een zogenaamde «Roguelite». Oftewel: je werkt jezelf binnen een Galactic Tour over meerdere planeten heen en kiest onderweg tussen verschillende race-events. Faal je te vaak, dan eindigt je tour en moet je een nieuwe poging wagen. Je begint in ieder geval niet helemaal bij nul: bepaalde verbeteringen en vrijgespeelde items blijven permanent behouden.
Hoe goed deze lus op de lange termijn werkt, kan ik nog niet beoordelen. In mijn Gamescom-demo mocht ik de campagne niet uitproberen. Of het vooruitzicht op betere voertuigen en nieuwe planeten me ook na meerdere mislukte tours nog zou motiveren – of dat ik op een gegeven moment gefrustreerd de controller neerleg – moet mijn collega Simon Balissat daarom uitzoeken. Zijn uitgebreide test volgt eind september.
Waar blijft de splitscreen?
Ook de multiplayer heb ik nog niet kunnen uitproberen. Het opnemen tegen andere mensen online hoort natuurlijk bij het pakket. Wat echter ontbreekt, is lokale splitscreen – en dat vind ik bij een racegame van dit type buitengewoon jammer.
«Galactic Racer» schreeuwt erom om drie vrienden op de bank te zetten en elkaar met speeder bikes van het circuit te duwen. «Mario Kart» laat al decennia zien hoeveel plezier dat kan opleveren. Waarom zou uitgerekend een «Star Wars»-racegame deze kans laten liggen?
Fuse-CEO Matt Webster heeft op de Gamescom uitgelegd waarom: splitscreen had volgens hem compromissen vereist op het gebied van framerate, visuele kwaliteit en immersie. Daarom was het technisch «a stretch too far». Erg jammer.
Bron: Fuse Games / Star Wars
Afgezien daarvan ben ik verrassend enthousiast over mijn demo. Of de roguelite-campagne me op de lange termijn motiveert, hoe afwisselend de circuits blijven en hoe goed de multiplayer werkt, moet nog blijken. Het belangrijkste heeft Fuse Games voor mij echter al bereikt: de voertuigen besturen uitstekend, het snelheidsgevoel is fantastisch en de presentatie druipt van de «Star Wars»-sfeer.
En als Sebulba's podracer dat onmiskenbare gebrom laat horen, John Williams inzet en ik plotseling weet welke bocht er achter de volgende rotswand wacht, hoor ik hem al, mijn innerlijke tienjarige, vol verwachting:
«Now this is podracing!»
«Star Wars: Galactic Racer» verschijnt op 6 oktober 2026 voor PS5, Xbox Series X/S en pc.
Omslagfoto: Fuse Games / Star Wars
Luca Fontana
Senior Editor
Luca.Fontana@digitecgalaxus.chIk schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Achtergrond
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
