Vooruitblik: «Splatoon Raiders» zorgt ervoor dat je zin krijgt in de zee

Domagoj Belancic

30/6/2026

Vertaling: machinaal vertaald

De singleplayer-spin-off van ‘Splatoon’ maakt een goede indruk tijdens een eerste speelbeurt. Deze keiharde shooter met een idyllische eilandomgeving zou wel eens een droom kunnen worden voor wapenliefhebbers en knutselaars.

Een prachtig strand. Chaos, schoten, explosies. Overal visachtige vijanden die me als in een razernij aanvallen. Ik verdedig me met mijn «Oil Blaster» – een geïmproviseerd wapen, in elkaar geknutseld uit afvalresten. Dat schrootpistool schiet verf af die dodelijk is voor vismonsters. Maar de tegenstanders worden steeds talrijker. Ik zit ingesloten en word overweldigd.

Game Over. Alweer.

Oké dan, terug naar de basis. Ondanks mijn virtuele dood heb ik grondstoffen voor upgrades kunnen verzamelen. Daarmee versterk ik de aanvalskracht van mijn wapen. Misschien ontgrendel ik nog wel een nieuwe speciale aanval. Betere bepantsering kan ook geen kwaad.

Ja, zo zou het moeten lukken. Op naar de volgende poging.

Dat is de typische gameplay-loop van Nintendo’s kleurrijke shooter «Splatoon Raiders»: knallen in keiharde levels, loot vinden, wapens en uitrusting upgraden, herhalen.

Ik heb de «Splatoon»-spin-off twee uur gespeeld en ben helemaal ondergedompeld in een wervelwind van gekke wapens, upgrades en gadgets.

Salmoniden uitroeien

In tegenstelling tot de eerdere «Splatoon»-games is «Splatoon Raiders» in wezen een singleplayer-ervaring. Het verhaal dient alleen maar als excuus om duizenden Salmoniden – zo heten de visachtige vijanden – aan flarden te schieten.

Ik stort neer op een tropisch eiland in de rol van een monteur, samen met de tv-sterren Big Man, Frye en Shiver. Fans zullen het muzikale trio kennen van «Splatoon 3».

Om de kapotte helikopter te repareren, besluit het viertal de omliggende eilanden af te speuren naar Schrott schatten – en terloops genocide te plegen op de lokale zalmachtigen.

Ik zeg het je toch: alibi. Maar helemaal oké. Want «Splatoon Raiders» wil je niet overtuigen met een diepgaand verhaal of achtergrondverhaal, maar vooral met zijn chaotische gameplay. En dat is superverslavend.

Een droom voor wapennerds en knutselaars

De gameplay van «Splatoon Raiders» is gebaseerd op de «Salmon Run»-modus uit de hoofdgames. Dat betekent: In de levels word ik aangevallen door steeds grotere hordes zalmachtigen, die ik met verfspatten uitschakel om verder te komen en schatten te verzamelen – soms ook onder tijdsdruk. Mijn munitie en gezondheid vul ik weer aan door in eerder gespoten verfvlekken te duiken.

Als «Splatoon»-veteraan voel ik me meteen thuis.

Omdat «Raiders» geen competitieve multiplayer-game is, hoeft Nintendo zich, in tegenstelling tot de hoofdgames, geen zorgen te maken over de balans van de wapens. Integendeel: de game nodigt me uit om mijn eigen overpowered build in elkaar te knutselen, om die lelijke zalmachtigen zo efficiënt mogelijk te vernietigen.

Mijn build bestaat uit vijf elementen. Het primaire wapen bepaalt mijn basisstrategie. Val ik van een afstand aan met sluipschuttersgeweren of ga ik met een gigantische kwast de close combat in? Tijdens de missies vind ik steeds weer nieuwe geweren, kwasten of andere gekke wapens en verzamel ik grondstoffen waarmee ik ze kan upgraden.

Om te schieten heb ik munitie nodig. Die bewaar ik in verschillende kleurentanks, die ik als rugzakken op mijn rug draag.

Afhankelijk van welke tank ik kies, kan ik verschillende gadgets uitrusten die voor nog meer chaos zorgen. Drones, bommen, boemerangs en andere gekke constructies helpen me op het slagveld met extra verfaanvallen. Ik pas de gadgets aan mijn voorkeuren aan met allerlei insignes. Zo vergroot ik de aanvalsradius of versterk ik de aanvalskracht van mijn duivelse machines.

Nog meer ruimte om te experimenteren bieden de zogenaamde «Relic Powers». Deze emblemen geven me passieve of actieve bonussen tijdens het gevecht.

Zo kan ik bijvoorbeeld een dubbele sprong activeren – een echte gamechanger! – of ervoor zorgen dat ik minder verf verbruik tijdens het schieten.

Mijn uitrusting wordt afgerond met een robot, die zelfstandig aan het gevecht meedoet. Met één druk op de knop kun je het blikje strategisch op het slagveld plaatsen. Zo gebruik ik hem als tijdelijk schild of als springplank om vliegende tegenstanders neer te schieten.

Voor een missie beslis ik of Big Man, Frye of Shiver de robot bestuurt – afhankelijk van de piloot ontgrendel ik verschillende verwoestende speciale aanvallen.

De omvang van het aanpasbare build-systeem lijkt enorm. Ik had graag nog wat meer tijd doorgebracht met «Splatoon Raiders» om me helemaal te verdiepen in de vele upgrade-mogelijkheden. Het is leuk om synergieën te ontdekken – bijvoorbeeld tussen gadgets en Relic Powers – en te zien hoe die op het slagveld hun vruchten afwerpen.

In de voltooide game kijk ik uit naar de «Sampler Levels» – speciale spelgedeelten waarin de game bepaalt welke uitrusting ik moet gebruiken. Zo word ik gedwongen om nieuwe manieren van spelen uit te proberen. Dat is geweldig, want ik ben het type gamer dat vasthoudt aan een build die werkt en er niet graag iets aan verandert.

Brutaal

Het build-systeem is geen optionele extra, maar een centraal onderdeel van de spelervaring. «Splatoon Raiders» is een keiharde game – de latere tegenstanders in de preview-sessie geven me flink op mijn donder. Gefrustreerd raak ik nooit, want zelfs na een virtuele dood behoud ik de verzamelde grondstoffen. Zo word ik met elke poging een beetje sterker en neem ik wraak op de Salmoniden.

«Splatoon Raiders» kan ook met maximaal drie vrienden in online co-op worden gespeeld. Dat maakt het spel er niet makkelijker op. Integendeel. De moeilijkheidsgraad neemt met elke medespeler flink toe.

Tijdens de preview-sessie stranden we op een level waarin we onder tijdsdruk drie opeenvolgende arena’s moeten doorstaan. Soms raakt de tijd op en soms verplettert de eindbaas ons in de laatste arena.

Ik kijk nu al uit naar verhitte discussies en beschuldigingen als ik het spel met mijn vrienden speel.

Mooie eilanden, solide prestaties, matige graphics?

Ik vind de tropische eilandomgeving in «Splatoon Raiders» erg leuk. Het past perfect bij de zomer en zorgt ervoor dat je echt zin krijgt in een strandvakantie. Des te jammerder zijn de matige graphics, die ervoor zorgen dat de idyllische spelwereld niet helemaal tot zijn recht komt.

«Splatoon Raiders» ziet er in de preview uit als een opgeschaalde Switch 1-game. Hoekige personagemodellen, omgevingen met weinig detail, vage texturen. In vergelijking met de net verschenen, ongelooflijk mooie «Star Fox»-remake lijkt «Splatoon Raiders» wel een overblijfsel uit de vorige of voorlaatste generatie consoles.

Jammer, maar de prestaties zijn in ieder geval goed. Tijdens mijn preview-sessie draait de game zonder uitzondering op vloeiende 60 FPS. Zelfs de co-op-ronde met vier spelers, tientallen zalmachtigen en honderden schoten en deeltjeseffecten brengt «Splatoon Raiders» niet aan het wankelen.

Ondanks de matige graphics kijk ik uit naar de aanstaande release. Ik heb er alle vertrouwen in dat de gameplay-loop me lang aan de controller gekluisterd zal houden.

«Splatoon Raiders» komt op 23 juli uit voor de Switch 2. Nintendo heeft me uitgenodigd voor een preview-evenement.

Game

Nintendo Splatoon Raiders

Switch 2, DE

Domagoj Belancic

Senior Editor

Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.ch

Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.

---

Achtergrond

Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren