Achtergrond

Voorbeeld van «Onimusha: Way of the Sword»: Capcom kan het gewoon

6/8/2026

Vertaling: machinaal vertaald

"Onimusha: Way of the Sword" bekroont een ongelooflijk jaar voor Capcom. Het heerlijk brute zwaardavontuur zal een feest zijn voor fans van Japanse actiegames.

Wat is er in hemelsnaam aan de hand bij Capcom? De Japanse studio heeft dit jaar al twee GOTY-kandidaten uitgebracht – Resident Evil Requiem en Pragmata. In september opent het bedrijf de poorten van de hel en laat het allerlei demonisch gespuis los op de wereld met Onimusha: Way of the Sword.

Tijdens een preview heb ik al drie uur lang demonen afgeslacht. Ik ben er zeker van: Onimusha is de volgende grote Capcom-hit. Switch 2-spelers kunnen zich bovendien verheugen op een nostalgische verrassing.

Op demonenjacht met de zielenstofzuiger

Mijn preview-build begint waar de reeds uitgebrachte Onimusha-demo (voor PS5, Xbox en PC) eindigt. De protagonist Musashi verslaat zijn aartsrivaal Ganryu in de Kiyomizu-dera-tempel. Na gedane arbeid verken ik de door demonen geteisterde tempel verder en beland ik plotseling in een nachtmerrieachtige parallelle wereld.

Daar moeten, zoals het hoort bij een Onimusha, heel veel demonen worden gedood. Onimusha: Way of the Sword voelt aan als een ouderwetse actie-RPG. Met zwaard en boog hak ik me een weg door hordes vijanden. Ik val aan met snelle of bijzonder krachtige zwaardstoten, ontwijk met perfecte timing of pareer vijandelijke aanvallen met een tegenaanval. Zo decimeer ik de uithoudingsbalk van de lelijke vijanden – als deze leeg is, voer ik een verwoestende en heerlijk brutaal geënsceneerde finisher uit.

De Genma – zo heten de demonische vijanden – laten na hun dood veel kleurrijke zielen achter. Musashi zuigt deze op met zijn magische handschoen. Rode zielen geven me ervaringspunten, gele zielen vullen mijn levensbalk en blauwe zielen heb ik nodig om bijzonder sterke speciale aanvallen met mijn Oni-wapen op te laden.

Het opzuigen van de gekleurde verzamelobjecten is zeer bevredigend en maakt mijn voortgang in het spel tastbaarder. Erg cool vind ik dat sommige bazen zelf rondzwevende zielen opzuigen als ik niet snel genoeg ben. Zo worden ze steeds sterker naarmate het baasgevecht vordert.

Is Onimusha te makkelijk?

Hoewel alle zielen en melee-gerichte gevechten onvermijdelijk doen denken aan Soulslike-titels, heeft de game weinig te maken met het ultra-harde subgenre. Er zijn geen kampvuren. De tijdsvensters voor blokkeren en pareren zijn verrassend genadig. Bij mijn virtuele dood word ik niet gestraft – dat wil zeggen, ik verlies geen ervaringspunten en word volledig gespaard van minutenlange walkbacks.

Na de release van de Onimusha-demo in juni maakten sommige fans zich zorgen dat Capcoms zwaardspel veel te makkelijk zou zijn. De preview-build bevestigt deze zorgen aanvankelijk.

Ik speel op de moeilijkere 'Actie-modus' (de eenvoudigere moeilijkheidsgraad heet 'Verhaal-modus') en hak me in het eerste halfuur moeiteloos door Genma-hordes. Ook het eerste baasgevecht, 'Daidara, de kwijlende veelvraat', is relatief eenvoudig. Met de juiste strategie is de dikke demon in een mum van tijd geschiedenis.

Na het baasgevecht volgen weer veel mobs die ik moeiteloos fileer. Het duurt ongeveer anderhalf uur voordat ik voor het eerst echt word uitgedaagd. Ik neem het op tegen een bijzonder gemene baas, wiens lichaam bestaat uit tientallen armen en handen: Rasho-gan. Een walgelijke en uiterst onaangename kerel.

De moeilijkheidsgraad is enorm. Ik word aangevallen met zwaard, projectielen en magie, moet aanvalspatronen uit mijn hoofd leren en mijn middelen slim inzetten.

Ik sterf. En sterf. En sterf nog een keer, totdat ik dat zielige (pun intended) klootzakje eindelijk met een spectaculaire finisher in stukken hak.

Ik voel me vergelijkbaar tijdens het laatste baasgevecht van mijn preview-demo. Byakue is een gorilla-achtige tegenstander met een reuzenbijl. Zijn groteske vacht bestaat uit talloze Japanse banvloeken en rituele papieren, die met toenemende schade doordrenkt raken met bloed.

Ook Byakue geeft me een pak slaag. Bij hem leer ik hoe belangrijk het is om de uithoudingsbalken van vijanden leeg te maken met perfecte counters. Afwachten, pareren, tegenaanval. En dat alles herhalen totdat de finisher wordt ontgrendeld.

Al met al wordt mijn preview-sessie gekenmerkt door ultralichte demonische voetvolk en uitdagende baasgevechten. Ik ben verrast hoe groot het verschil is tussen de twee soorten vijanden. Zullen de reguliere vijanden later in het spel sterker worden? Of blijven ze kanonnenvoer, waar ik na zware baasdemonen stoom kan afblazen?

Hoewel de wisselende moeilijkheidsgraad me nog wat verbijsterd achterlaat, heb ik er alle vertrouwen in dat Capcom in het uiteindelijke spel een goede balans zal vinden. En de belangrijkste conclusie voor mij is sowieso: of ik me nu moeiteloos door mobs heen hak of mijn tanden stukbijt op eindbazen – elke minuut die ik doorbreng met de preview-build, bezorgt het geslaagde vechtsysteem en het zielen zuigen me verdomd veel plezier.

Lineaire actie en sightseeing in Kyoto

Afgezien van het vechtsysteem volgt Onimusha de gevestigde formule die Capcom al zo succesvol heeft toegepast in Resident Evil Requiem en Pragmata. Het spel biedt grotendeels lineaire levelgedeelten, waarin naast de hoofdverhaallijn geheimen verborgen zijn.

De puzzels zijn aanzienlijk eenvoudiger dan in Capcoms zombie- en sci-fi-titels van dit jaar. Soms bedien ik schakelaars met pijl en boog en soms zoek ik verborgen voorwerpen die op moeilijk bereikbare plaatsen liggen. De puzzels zorgen niet voor rokende hoofden, maar verlichten het tempo en de actie slechts een beetje.

Ik ben benieuwd naar de hubstad Kyoto in het uiteindelijke spel. Daar voer ik in een open spelwereld naast mijn hoofdmissie ook kleinere zijmissies uit voor de bewoners. Zij lijden bijzonder zwaar onder de demonenplaag. Hoe verder ik vorder in het verhaal, hoe meer stadsdelen ik ontgrendel.

De stad dient ook als podium voor spannende verhalen die zich stap voor stap ontwikkelen. Ik kom bijvoorbeeld te weten dat de demon Rasho-gan een heiligdom heeft gecorrumpeerd. Hij verschijnt als een godheid die elke wens die bij het heiligdom wordt geuit, vervult – zij het op een denkbaar wrede manier. Een jong meisje wenst dat ze nooit meer shamisen hoeft te spelen. Daarop hakt de demon haar vingers af. Een oude man wil van zijn kniepijn verlost worden, dus neemt de demon hem meteen zijn hele been af. Ik hou van zulke achtergrondverhalen en ben benieuwd wat de stad me nog meer te bieden heeft.

Wii-nostalgie op de Switch 2

Opmerking: Alle voorgaande screenshots in het artikel zijn afkomstig van de PS5-versie. Hieronder zie je alleen screenshots van de Switch 2-versie.

Aan het einde van het preview-evenement heeft Capcom nog een speciale verrassing in petto. Ik mag de Switch 2-versie van Onimusha: Way of the Sword in handheld-modus testen. Als je Resident Evil Requiem of Pragmata op de Switch 2 hebt gespeeld, weet je wat je te wachten staat. Capcoms RE Engine en Nintendos handheld harmoniëren prachtig.

In de mobiele modus draait de game met 30 tot 40 FPS en met een opgeschaalde 900p-resolutie. Capcom vindt de juiste compromissen om Nintendo-fans een zo gelijkwaardig mogelijke ervaring te bieden als op stationaire consoles. De visuele identiteit van de titel blijft zonder grote concessies behouden.

In de tv-modus ziet Onimusha er nog beter uit. Ook hier draait de game met een lagere framerate (eveneens tussen 30 en 40 FPS) en resolutie (1080p). Wie niet goed kijkt, zal echter nauwelijks verschillen merken met de "grote" PS5-versie. Verbazingwekkend wat er allemaal mogelijk is op zo'n kleine en relatief goedkope handheld.

Enkele indrukken van de Switch 2-versie (tv-modus):

Naast het grafische genot biedt Capcom Nintendo-fans een nostalgische besturingsvariant. De hele game kan met bewegingsbesturing worden gespeeld. Ja, je leest het goed. De rechter Joy-Con fungeert daarbij als zwaard. Afhankelijk van de richting waarin ik zwaai, voer ik verschillende soorten aanvallen uit.

Tijdens het spelen overvallen me nostalgische emoties. Ik voel me 20 jaar terug in de tijd, toen ik voor het eerst The Legend of Zelda: Twilight Princess op de Wii speelde. Oh man, ik heb die "fuchtelbesturing" gemist.

Met de Joy-Con als zwaard worden de baasgevechten nog moeilijker. Niet omdat de besturing onnauwkeurig zou zijn – de game reageert snel en betrouwbaar op mijn inputs. Het probleem is dat ik met de bewegingen meer tijd nodig heb voor aanvallen. Zwaaien duurt nu eenmaal langer dan knoppen indrukken.

Dus als je bang bent dat Onimusha te makkelijk wordt, pak dan de Switch-versie met bewegingsbesturing. Ik kijk in ieder geval al uit naar alle Joy-Con-virtuozen die hun verroeste Wii-zwaaikunsten in gekke speedruns zullen laten zien.

Onimusha: Way of the Sword verschijnt op 4 september voor PS5, Xbox Series X/S, Switch 2 en PC. Capcom heeft me uitgenodigd voor de preview in Hamburg en de reiskosten vergoed. Ik heb de PS5 Pro- en Switch 2-versie gespeeld.