Vooruitblik: ‘Resonance’ is net als ‘Uncharted’, maar dan met zwaarden in plaats van geweren
«Resonance: A Plague Tale» is het perfecte tussendoortje voor uitgehongerde «Uncharted»-fans. Na mijn eerste kennismaking kijk ik enorm uit naar de release in augustus.
Het nieuwste spel van de Franse Asobo Studios (ja, dé studio achter «Microsoft Flight Simulator») laat me een beetje in de war achter. Op een positieve manier.
Hoewel de game in de ondertitel de naam «A Plague Tale» draagt, heeft het maar weinig te maken met de eerdere spellen uit de serie. In plaats van kindhoofdpersonen, stealth-passages en door de pest besmette ratten krijg ik een door de strijd geharde piratenvrouw, brute zwaardactie en een bovennatuurlijk «Lost»-monster.
Ik heb zo’n twee uur kunnen spelen met «Resonance: A Plague Tale Legacy» tijdens een preview-sessie. De filmisch geënsceneerde gameplay-mix en de tropische setting met oude ruïnes doen me denken aan de goede oude «Uncharted»-games. Ben jij ook fan van de cultserie van Naughty Dog, dan moet je de release van «Resonance» dik in je agenda noteren.
Over tijdreizen en minotauren
In het spel kruip je in de huid van de piratenvrouw Sophia. Fans van het tweede deel van «A Plague Tale» zullen deze piratenvrouw vast herkennen. In «Requiem» hielp de ervaren zeevaarder het broertje en zusje Amicia en Hugo naar het eiland La Cuna.
Het verhaal van «Resonance» speelt zich zo’n 15 jaar vóór de gebeurtenissen in «Requiem» af. In de preview-build speel ik de hoofdstukken vijf en zes – ik word midden in het verhaal gegooid en begrijp niet alles wat er in de twee uur durende demo op me afkomt.
Wat ik wel heb begrepen, maakt me echter nieuwsgierig. Sophia wil het mystieke «eiland van de Minotaurus» onderzoeken. Om onverklaarbare redenen voelt ze dat het eiland haar al sinds haar kindertijd roept. Eenmaal daar aangekomen wordt Sophia achtervolgd door een vijandige piratenbende.
Bron: Focus Entertainment
Sophia wordt achtervolgd door visioenen waarin ze het eiland ziet door de ogen van de Griekse krijger Theseus, die honderden jaren geleden meedeed aan een dodelijk eilandtoernooi à la «Squid Games».
Door de tijdsprongen beleef ik het tropische eilandlandschap in twee tijdperken. Samen met Sophia verken ik vervallen ruïnes en met Theseus zie ik hoe het eiland eruitzag voordat het in verval raakte. Een veelbelovend concept dat het maximale uit de prachtige omgeving haalt.
«In de geest van Uncharted»
Al na een paar minuten spelen moet ik denken aan een van mijn absolute favoriete gameseries. «Resonance» straalt met zijn mix van gameplay en setting non-stop «Uncharted»-vibes uit.
Sophia is eigenlijk een vrouwelijke versie van Nathan Drake. Ik kan me goed voorstellen dat ook de schatzoeker interesse zou hebben gehad in het eiland van de Minotauren (en de schatten die daar verborgen liggen).
Sophia wordt vergezeld door haar piratenvriendin Leni. Tijdens het verkennen kletsen de twee in echte Naughty Dog-stijl over wat er op het eiland gebeurt en over hun plannen. Dat is niet alleen goed voor het verhaal, maar geeft de personages ook meer diepgang en laat me een kijkje nemen in hun relatie.
Tijdens hun reis worden de twee steeds weer geconfronteerd met oude raadsels. Sophia is uitgerust met een bol die bij lichtinval lichtstralen in verschillende kleuren afvuurt. Daarmee kun je oude apparaten activeren en deuren openen.
Als ik met de bol niet verder kom, moet ik zelf aan de slag. Ik zet schakelaars om, verplaats spiegels en noteer belangrijke aanwijzingen in mijn avonturenboek.
Ik zeg het je toch: «Uncharted»!
De puzzels hebben een perfecte balans, iets wat ik ook zo waardeer aan de games van Naughty Dog. Ik moet de omgeving analyseren en bedenken hoe ik een uitdaging kan oplossen met de weinige middelen die ik heb. Tegelijkertijd nemen ze zichzelf nooit te serieus – ik voel me niet geremd en heb ook niet het gevoel dat de puzzels de spelstroom in de weg staan.
De puzzelgedeelten worden afgewisseld met korte klimscènes en filmische set-piece-momenten, waarin ik bijvoorbeeld op instortende gebouwen ren om te overleven.
Nathan Drake zou trots zijn op Sophia.
Mijn grote zorg: het vechtsysteem
In tegenstelling tot «Uncharted» schiet ik me in «Resonance» niet met pistolen een weg vrij, maar snijd ik vijanden in stukken met zwaarden en sabels.
Het vechtsysteem is simpel. Niets wat ik niet al in tientallen andere games heb gezien. De tegenstanders laten met gekleurde indicaties zien wat voor soort aanval ze gaan uitvoeren, en ik moet daarop reageren. Ik kan aanvallen, ontwijken, pareren en terugslaan. Sophia heeft ook een touwhaken waarmee ze vijanden die ver weg staan (zoals vervelende boogschutters) naar zich toe kan trekken.
De simpele basis van het vechtsysteem wordt ingewikkelder naarmate er meer tegenstanders bij komen. Eén-tegen-één-duels zijn makkelijk, maar als een half dozijn piraten me van alle kanten aanvallen, wordt het lastig om met perfecte timing uit te wijken en terug te slaan.
De gevechten in de twee preview-hoofdstukken vind ik in principe leuk. Ze zorgen voor wat afwisseling in de verkenning en de puzzels en zijn – vooral met de finishers – heerlijk brutaal in beeld gebracht.
Bron: Focus Entertainment
Ik maak me echter zorgen dat de simpele gameplay al snel gaat vervelen. Ik betwijfel of de zwaardduels genoeg diepgang bieden om me 15 tot 20 uur (volgens de officiële schatting van de studio) te boeien. Ook teleurstellend is de variatie in tegenstanders – ik vecht steeds tegen dezelfde soorten vijanden, die met vrij houterige animaties aanvallen. Jammer ook dat ik hordes vijanden niet kan uitdunnen met gerichte stealth-aanvallen voordat ik overga op open gevechten.
Het is echter nog te vroeg voor een definitief oordeel over het vechtsysteem. Per slot van rekening bieden vrij te spelen uitrustingsstukken, een vaardighedenboom en nieuwe wapens de mogelijkheid voor meer afwisseling in de gevechten. Ook het wisselen tussen Sophia en Theseus in de twee tijdsniveaus zou voor verrassingen kunnen zorgen.
Een vleugje «Lost»
Nadat «Resonance» me in het eerste preview-hoofdstuk een nostalgisch «Uncharted»-gevoel gaf, verrast de game me in het tweede hoofdstuk met een bovennatuurlijk monster. Nee, geen ratten, zoals in de andere «A Plague Tale»-games. Maar iets dat me doet denken aan de cultserie «Lost» (trouwens: de beste tv-serie aller tijden).
Sophia valt in een donkere schacht en moet vluchten voor een angstaanjagend monster. Eerst hoor ik het alleen maar. Het schreeuwt en rammelt op de achtergrond en laat de ondergrondse ruïnes trillen.
En dan zie ik het. Een soort rookkolom. Of is het rondvliegende as? In ieder geval een bedreiging die ik op het eerste gezicht noch visueel, noch auditief begrijp. Dreigend, groot en alomtegenwoordig.
In deze gameplay-stukken moet ik door de ruïnes sluipen. Als ik ren, laat ik een gloeiend blauw spoor achter, waarmee het monster me snel opspoort. Met onregelmatige tussenpozen stopt het monster even en begint het te ademen. Duizenden kleine deeltjes zweven plotseling door de lucht. Ik moet dekking zoeken om niet geraakt of ingeademd te worden en zo te worden gemummificeerd. Wat is dit in vredesnaam voor ding?
Ik vind bescherming op plekken die verlicht worden door zonlicht of fakkels. Dat doet me denken aan de lichtschuwe ratten uit de eerdere «A Plague Tale»-games. Daarmee houden de overeenkomsten tussen «Resonance» en zijn door ratten geteisterde voorgangers echter op. De stealth-passages tegen het «Lost»-achtige monster spelen veel sneller en zijn veel actiever dan de langgerekte ratten-scènes van vroeger. Dat is maar goed ook.
Mocht je je afvragen waarom ik geen screenshots van het monstergedeelte laat zien: dat mag ik niet. De uitgever wil blijkbaar dat het monster voorlopig een mysterie blijft.
Bron: Asobo Studio
Conclusie van de preview: «Uncharted»-fans, verheug je maar
De twee uur met «Resonance: A Plague Tale Legacy» maken je zin in meer. Als oude «Uncharted»-fan voel ik me meteen thuis bij de mix van actie, verkenning, puzzels en filmische hoogstandjes. Ook het mysterieuze monster maakt me nieuwsgierig.
Fans van de «A Plague Tale»-serie moeten zich ervan bewust zijn dat «Resonance» een nieuwe gameplay-richting inslaat en een compleet nieuw verhaal vertelt. Of en hoe het verhaal van de game aansluit bij de voorgangers, valt nog te bezien.
Ik kijk in ieder geval uit naar mijn uitstapje naar het Minotaurus-eiland. Voor mijn preview-afspraak had ik «Resonance» nog niet op mijn radar – en nu is het een van de games waar ik de komende maanden het meest naar uitkijk.
«Resonance: A Plague Tale Legacy» komt op 27 augustus uit voor PS5, Xbox Series X/S en pc. Voor deze preview heeft Focus Entertainment me een preview-build voor pc ter beschikking gesteld.
Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
