"World of Warcraft" is het beste spel aller tijden
Digitec Galaxus heeft een 47-koppige jury van experts samengesteld en de 100 beste games aller tijden gekozen. Hier is nummer 1.
"World of Warcraft" is mijn eerste grote gamingliefde. Geen enkel ander spel roept na meer dan 20 jaar nog zo'n warm gevoel bij me op. Met geen enkele andere titel verbind ik zoveel magische herinneringen als met Blizzards MMORPG (Massively Multiplayer Online Role-Playing Game). Het heeft het genre gerevolutioneerd en trok op zijn hoogtepunt 15 miljoen spelers wereldwijd naar het scherm. "World of Warcraft" heeft alle aanvallen op de troon afgeslagen en blijft tot op de dag van vandaag een van de weinige spellen waarvoor velen bereid zijn een maandelijks abonnement te betalen.
Bron: Blizzard
Ik weet nog precies wat het vuur in mij heeft aangewakkerd: de preview op een Gamestar-dvd. Ja, die bestonden toen nog – in gedrukte magazines en op een echte schijf – en niet alleen met een downloadcode. Ik heb de preview talloze keren bekeken. Ik kon toen niet precies zeggen wat me zo fascineerde; ik had niet eens een speciale band met "Warcraft". Maar na "Diablo" en "Starcraft" was Blizzard mijn persoonlijke Nintendo-keurmerk. Een rollenspel in een gigantische wereld met andere spelers klonk voor een MMORPG-nieuweling zoals ik ongelooflijk verleidelijk.
Onverzadigbare ontdekkingsdrang
De roep kon ik al in de bèta niet weerstaan. Eerst moest ik echter talloze internetforums afstruinen om een van de felbegeerde toegangscodes te bedelen. Toen ik uiteindelijk in het lichaam van mijn Tauren-jager de magische wereld van Azeroth betrad, was ik verkocht. De graphics boden weliswaar niet de detailrijkdom en de fysica-trucs van een "Half-Life 2" of de belichtingstechniek van "Doom 3", maar Blizzard toverde schilderachtige werelden die mijn fantasie prikkelden. Alleen al de uitgestrekte vlaktes van Mulgore – het startgebied van de Tauren – met de heuvelstad Thunder Bluff aan de horizon wekten mijn ontdekkingsdrang als geen ander spel.
Bron: Blizzard
Daartoe droeg ook de sensationele soundtrack bij. Hij trof precies de juiste mix van subtiliteit en sfeer. Zelfs na talloze uren raak ik er niet op uitgekeken. Het zachte getjirp, begeleid door blaasinstrumenten, terwijl ik in de Barrens raptors en leeuwen jaagde, vervulde me met een innerlijke rust die ik vandaag de dag zelfs na tien uur meditatie nauwelijks bereik.
Het vaakst heb ik echter het nummer in het hoofdmenu gehoord – noodgedwongen. Urenlange wachtrijen en verbindingsproblemen waren aan de orde van de dag. Toch verbind ik met de muziek vooral voorpret en een kriebel in mijn buik, terwijl ik wachtte tot het spel eindelijk geladen was.
Doorspelen tot de ogen tranen
Bij de officiële Europese lancering in februari 2005 zetten mijn beste vriend en ik onze pc's op de eettafel. Mijn ouders waren op vakantie, we waren voorzien van snacks, bier en "groen wonderkruid" – we speelden drie dagen achter elkaar door. Pauzes namen we alleen om te slapen of als de server ons er weer uitgooide. "Never play on launch day"? Welnee, dat zijn allemaal casuals! Elke minuut werd benut, zelfs als een klik regelmatig met dertig seconden vertraging werd uitgevoerd en mijn personage allang niet meer stond waar ik hem vermoedde. Ik heb er toch van gehouden als geen ander spel daarvoor. Op zondagavond waren mijn ogen zo bloeddoorlopen als die van mijn ondode warlock. Ik kon gewoon niet stoppen; er was zoveel te zien en te leren in Azeroth.
Bron: Blizzard
Toen ik op level 40 mijn eerste mount kreeg – een zwart paard met vurige ogen en hoeven, zoals het een warlock betaamt – was er geen houden meer aan. Ik gaf mijn ros de sporen en reed de grote, wijde wereld in. Eindelijk kon ik gebieden verkennen die ver boven mijn level lagen. Dankzij de 60 procent hogere snelheid galoppeerde ik langs overmachtige vijanden – maar zelfs dat bleef zenuwslopend. Eén klap was vaak genoeg om me naar het dichtstbijzijnde kerkhof te sturen, vanwaar ik als geest naar mijn lijk moest sloffen.
Dat weerhield me er niet van om tot in de vroege uurtjes het Hinterland te verkennen, met een zwerm Wildkins op sleeptouw. Pas ver in het oosten aan het strand gunde ik mezelf een adempauze. Ik stak mijn voeten in het water, observeerde de spetterende draken-schildpadden en stuurde mijn vrienden in de chat screenshots van mijn reis.
Bron: Blizzard
Geheim ingrediënt mens
Het multiplayer-aspect is onbetwistbaar wat van een uitstekend rollenspel een sensationeel spel maakt. Of het nu is wanneer ik ergens in niemandsland een andere eenzame ziel tegenkom en zij me ongevraagd bijstaat in een gevecht tegen vuurdemonen. In de talloze dungeons van Shadowfang Keep tot Blackrock Mountain, waar ik mijn haren uit mijn hoofd trok omdat ik om twee uur 's nachts de dobbelsteenworp voor mijn ontbrekende pantseronderdeel verloor. Of wanneer een alchemist een goudstaaf voor me moest smelten en er in plaats daarvan met mijn materialen vandoor ging.
De hoogte- en dieptepunten van deze menselijke interacties zal ik nooit vergeten. Net zo min als mijn gildegenoten van "KULT". Samen met 39 andere nerds waagden we ons in de legendarische Molten Core. De destijds zwaarste en grootste dungeon, aan het einde waarvan de vuurdemon Ragnaros op de groep wachtte.
Bron: Blizzard
Via Teamspeak – de voorganger van Discord – verdeelden we ons in teams met eigen teamleiders en een raidleader die alle touwtjes in handen had. Hij was het dan ook die na een succesvol baasgevecht de buit plunderde en verdeelde. Nog steeds hoor ik zijn stem in mijn hoofd als hij riep: "Epic Looooooot". Kippenvel.
Ook de PvP-gevechten rond Tarren Mill tussen de Horde en de Alliance zijn legendarisch. Toegewijde multiplayer-arena's bestonden toen nog niet. Ik speelde bovendien op een PvE-server, waar de twee facties elkaar niet zomaar konden aanvallen. Er waren zelfs geen ervaringspunten. Toch leverden we verbeten gevechten en juichten we als we een Paladin ondanks zijn angstbubbel konden uitschakelen en vloekten we als een schurk ons vanuit een hinderlaag vermoordde.
De pestuitbraken die hele bevolkingen uitroeiden, waren ook een unieke ervaring. Door een exploit verspreidden spelers een debuff – een soort vloek – vanuit de instantie Zul'Gurub over heel Azeroth. Op onze server klopte het aan de poort van de ork-hoofdstad Orgrimmar. Plotseling lagen de straten van de stad bezaaid met lijken en werd de chat volgespamd met advies over hoe je je moest gedragen om niet besmet te raken. Het incident diende artsen tijdens de coronapandemie als basis voor de bestrijding van het virus.
Bron: Blizzard
Had ik maar meer tijd
Met mijn WoW-herinneringen zou ik hele fotoalbums kunnen vullen. Ik zou nog kunnen vertellen over het absoluut epische moment, toen de poorten van Ahn'Qiraj opengingen en de server bijna tot stilstand brachten. Of toen ik met een startkabel, die ik dankzij mijn engineering-skill kon maken, onze complete raid-groep de terugweg kon besparen. Als ik terugdenk aan die tijd, kriebelt het alweer onder mijn vingers. De lancering van "Classic" in 2019 heeft me laten zien dat het voor één keer niet aan de roze nostalgiebril ligt.
Het spel trok me meteen weer naar binnen, alsof ik nooit was gestopt. Fascinatie en verslaving liggen in "World of Warcraft" dicht bij elkaar. Dat moest ik tijdens mijn studie op de harde manier leren. Ik speelde in elke vrije minuut. Zelfs 's ochtends voor de les logde ik regelmatig in. Soms om grondstoffen voor raids te farmen of om in de chat te vragen of iemand Broken Tooth had gezien. Dat was het dier met de snelste aanvalssnelheid en daardoor extreem gewild onder jagers zoals ik.
Bron: Blizzard
Toen ik het einde van het eerste semester naderde, werd het vrij duidelijk dat ik een extra jaar zou moeten doen. Ik koos voor de koude afkick: het verwijderen van al mijn personages. R.I.P. Philardes en co. Ik wist dat ik anders niet zou kunnen weerstaan. Maar het was al te laat. Terwijl mijn studie langer duurde, was mijn tijd met "World of Warcraft" voorbij. Maar ik zal het nooit vergeten.
Ik ben gek op gamen en diverse gadgets, dus bij digitec en Galaxus waan ik me in het land van overvloed - alleen krijg ik helaas niets gratis. En als ik niet bezig ben met het los- en weer vastschroeven van mijn PC à la Tim Taylor, om hem een beetje te stimuleren en zijn klauwen uit te slaan, dan vind je me op mijn supercharged velocipede op zoek naar trails en pure adrenaline. Ik les mijn culturele dorst met verse cervogia en de diepe gesprekken die ontstaan tijdens de meest frustrerende wedstrijden van FC Winterthur.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
